หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

ผมต่อบุหรี่มวนที่เท่าไหร่จำไม่ได้ สมองส่วนความคิดตื้ออย่างบอกไม่ถูก เอกสารจำนวนมากวางกองอยู่บนโต๊ะของผู้บริหารขนาดใหญ่ เอกสารมันมากจนมองเห็นพื้นโต๊ะเพียงน้อยนิด การที่ผมได้มาอยู่จุดนี้ไม่ใช่ง่าย ๆ ว่าไปคุณอาจจะหาว่าผมคุยโม้โอ้อวดตัวเอง ประสิทธิภาพการทำงานของผมคือ 100% ผมไม่เคยพลาดตลอดระยะเวลาทำงานเกือบสองทศวรรษ

เมื่อถึงเวลางานจะไม่มีเรื่องส่วนตัวมากวนใจ ในทางกลับกันเมื่อถึงเวลาส่วนตัวในหัวผมจะไม่มีเรื่องงานเลยแม้แต่น้อย

เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานอย่างเต็มที่ด้วยความเย็นและแรงลมที่ถูกปรับอยู่ในระดับเย็นและแรงสุด ถึงอย่างนั้นเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมยังคงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผู้ที่นั่งตรงข้ามโต๊ะอ้อนวอนและขอร้องไม่ให้ผมทำอย่างนั้นกับเขา โดยอ้างว่าเขามีแม่ที่ต้องดูแล ผมนั่งครุ่นคิดมาหลายชั่วโมง เพราะจะว่าไป คนที่นั่งตรงข้ามผมก็คือเพื่อน จริง ๆ จะเรียกว่าพี่น้องก็น่าจะไม่ผิดเพราะแม่ของเขาได้เก็บผมมาเลี้ยงตั้งแต่เกิดจนเรียนจบมัธยมปลาย นั่นทำให้ผมมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับครอบครัวนี้ ปกติมืออาชีพอย่างผมไม่เคยเสียเวลากับอะไรอย่างนี้มาก่อน ยิ่งเมื่อรู้ว่าแม่ท่านป่วยออด ๆ แอด ๆ แล้ว ผมยิ่งสะเทือนใจ

แต่อย่างว่าแหละงานก็คืองาน

"เออ ก็ยอมก็ได้" ผมพูดเสียงเรียบก่อนเอาบุหรี่จี้ลงบนที่เขี่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืน
"ขะ ขะ ขอบคุณ" เพื่อนผมพูดด้วยเสียงติดขัดสะอื้นไห้
"ทำให้กูลำบากใจมาก" ผมเดินออกไปหลังโฮมออฟฟิศตรงบริเวณลานดิน ก่อนจะหยิบผลั่วแล้วเริ่มขุดหลุมอีกหลุมคู่กัน

ยังคง 100% ผมคิดในใจพร้อมกับงัดดินขึ้นมาปากหลุม เสียงร้องไห้และอ้อนวอนของเพื่อนผมดังอยู่อย่างนั้น แม้ผมจะเอาผ้าคาดปากไว้แล้วก็ตาม