บทนำ
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอันแสนหลากหลายเรื่องราวภายในร้านกาแฟสไตล์คาเฟ่ย่านสุขุมวิท กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสนั่นจนทุกเสียงต้องเงียบงันลง
ปัง!!
เสียงปืนนี้ดังขึ้นจนทุกคนเงียบและต้องหันไปมองต้นเสียง
ชายใส่หมวกไหมพรมพร้อมแว่นกันแดดที่เพิ่งเปิดประตูร้านเข้ามาเป็นผู้ยิง เขาเลือกยิงไปยังด้านบนเพดานร้าน ทำให้ตรงส่วนหนึ่งเกิดเป็นรู
“หยุด!!” ชายใส่หมวกไหมพรมพูดต่อ “ห้ามขยับ ใครขยับยิงทิ้งหมด!!”
คำเตือนที่เป็นคำขู่นี้ถูกว่าต่อจากปากเขา ทุกคนในร้านต่างนิ่งเงียบ ไม่ขยับตัว เพราะไม่กล้าที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงกับผู้ที่ถือปืนตรงหน้า
ชายผู้ขู่กวาดตามองไปทั่วร้าน แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่มุมซ้ายของตัวเอง จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะตรงมุมซ้ายนั้น
“อยู่นี่เอง”
เขาบอก แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นทันที
เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ได้สนใจ ไม่ได้นิ่งเฉยแบบทุกคนในร้านแห่งนี้ด้วย เขายกแก้วที่ภายในมีชาเย็นอยู่ขึ้นมาดื่ม ไม่ได้มีทีท่าตื่นกลัวชายคนนั้นแม้แต่น้อย
“เฮ้ย!! บอกว่าห้ามขยับ” ชายถือปืนพูดทันทีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มยกแก้วชาเย็นขึ้นดื่ม แถมไม่พูดเปล่า ยิงปืนใส่อีกด้วย
เสียงร้องของคนทั้งร้านตอบรับเสียงปืน ลูกปืนนี้พุ่งตรงเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว จากทิศทางแล้วสามารถคร่าชีวิตได้แน่นอน
เพียงแต่มันไม่โดนเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มผู้ดื่มชาเย็นใช้มืออีกข้างหยิบกระเป๋าที่มีลักษณะยาวเกือบสองเมตร ที่วางอยู่ไม่ห่างตัวขึ้นมาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าสายตาคนทั่วไปจะมองเห็น แล้วสูดลมหายใจคำหนึ่ง ตั้งกระเป๋ารอรับกระสุนปืนที่พุ่งมาอย่างฉับพลัน
กระสุนปืนพุ่งกระทบถูกกระเป๋านั้นแล้วกระเด็นเบี่ยงไปยังทิศทางอื่นที่ไร้ผู้คนในร้านแทน
ทุกคนต่างประหลาดใจกับการกระทำนี้ของเด็กหนุ่ม แต่คนที่ประหลาดใจที่สุดคือ ชายใส่หมวกไหมพรม
“คงจะมาชิงดาบสินะ” เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาบ้าง พร้อมดูดชาเย็นในแก้วไปอีกที “แต่ระดับคนธรรมดาที่มีแค่ปืนทำอะไรไม่ได้หรอก เสียเวลาเปล่าน่า”
ชายใส่หมวกไหมพรมสีหน้าเปลี่ยน เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า เขารับรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา
“ปราณ... แกคือ ผู้ใช้ปราณ”
เด็กหนุ่มพยักหน้า ดูดชาเย็นไปอีกอึก แล้วพูดว่า “ตามนั้นแหละ”
สิ้นคำเขาคาบหลอดแล้วดึงออกจากแก้วชาเย็น จากนั้นก็พ่นน้ำชาเย็นจากหลอดพุ่งตรงเข้ากลางหน้าผากของชายใส่หมวกไหมพรมทันที
ไวเท่าความคิด เลือดพุ่งออกจากหน้าผากเป็นสายยาว เขาล้มทั้งยืนเป็นลำดับต่อมา ไม่ได้พูดอะไรต่อแม้แต่น้อย
“น่าเบื่อจริง”
เด็กหนุ่มพูดต่อ พลางมองดูร่างที่ล้มลงนั้น ยิ้มบางเบาแล้วเอาหลอดใส่แก้วชาเย็นดื่มต่อไปอีกอึก โดยไม่ได้สนใจร่างที่เพิ่งตายนี่แล้ว
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
7 ดาบปริศนา [บทนำ]
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอันแสนหลากหลายเรื่องราวภายในร้านกาแฟสไตล์คาเฟ่ย่านสุขุมวิท กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสนั่นจนทุกเสียงต้องเงียบงันลง
ปัง!!
เสียงปืนนี้ดังขึ้นจนทุกคนเงียบและต้องหันไปมองต้นเสียง
ชายใส่หมวกไหมพรมพร้อมแว่นกันแดดที่เพิ่งเปิดประตูร้านเข้ามาเป็นผู้ยิง เขาเลือกยิงไปยังด้านบนเพดานร้าน ทำให้ตรงส่วนหนึ่งเกิดเป็นรู
“หยุด!!” ชายใส่หมวกไหมพรมพูดต่อ “ห้ามขยับ ใครขยับยิงทิ้งหมด!!”
คำเตือนที่เป็นคำขู่นี้ถูกว่าต่อจากปากเขา ทุกคนในร้านต่างนิ่งเงียบ ไม่ขยับตัว เพราะไม่กล้าที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงกับผู้ที่ถือปืนตรงหน้า
ชายผู้ขู่กวาดตามองไปทั่วร้าน แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่มุมซ้ายของตัวเอง จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะตรงมุมซ้ายนั้น
“อยู่นี่เอง”
เขาบอก แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นทันที
เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ได้สนใจ ไม่ได้นิ่งเฉยแบบทุกคนในร้านแห่งนี้ด้วย เขายกแก้วที่ภายในมีชาเย็นอยู่ขึ้นมาดื่ม ไม่ได้มีทีท่าตื่นกลัวชายคนนั้นแม้แต่น้อย
“เฮ้ย!! บอกว่าห้ามขยับ” ชายถือปืนพูดทันทีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มยกแก้วชาเย็นขึ้นดื่ม แถมไม่พูดเปล่า ยิงปืนใส่อีกด้วย
เสียงร้องของคนทั้งร้านตอบรับเสียงปืน ลูกปืนนี้พุ่งตรงเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว จากทิศทางแล้วสามารถคร่าชีวิตได้แน่นอน
เพียงแต่มันไม่โดนเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มผู้ดื่มชาเย็นใช้มืออีกข้างหยิบกระเป๋าที่มีลักษณะยาวเกือบสองเมตร ที่วางอยู่ไม่ห่างตัวขึ้นมาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าสายตาคนทั่วไปจะมองเห็น แล้วสูดลมหายใจคำหนึ่ง ตั้งกระเป๋ารอรับกระสุนปืนที่พุ่งมาอย่างฉับพลัน
กระสุนปืนพุ่งกระทบถูกกระเป๋านั้นแล้วกระเด็นเบี่ยงไปยังทิศทางอื่นที่ไร้ผู้คนในร้านแทน
ทุกคนต่างประหลาดใจกับการกระทำนี้ของเด็กหนุ่ม แต่คนที่ประหลาดใจที่สุดคือ ชายใส่หมวกไหมพรม
“คงจะมาชิงดาบสินะ” เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาบ้าง พร้อมดูดชาเย็นในแก้วไปอีกที “แต่ระดับคนธรรมดาที่มีแค่ปืนทำอะไรไม่ได้หรอก เสียเวลาเปล่าน่า”
ชายใส่หมวกไหมพรมสีหน้าเปลี่ยน เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า เขารับรู้แล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา
“ปราณ... แกคือ ผู้ใช้ปราณ”
เด็กหนุ่มพยักหน้า ดูดชาเย็นไปอีกอึก แล้วพูดว่า “ตามนั้นแหละ”
สิ้นคำเขาคาบหลอดแล้วดึงออกจากแก้วชาเย็น จากนั้นก็พ่นน้ำชาเย็นจากหลอดพุ่งตรงเข้ากลางหน้าผากของชายใส่หมวกไหมพรมทันที
ไวเท่าความคิด เลือดพุ่งออกจากหน้าผากเป็นสายยาว เขาล้มทั้งยืนเป็นลำดับต่อมา ไม่ได้พูดอะไรต่อแม้แต่น้อย
“น่าเบื่อจริง”
เด็กหนุ่มพูดต่อ พลางมองดูร่างที่ล้มลงนั้น ยิ้มบางเบาแล้วเอาหลอดใส่แก้วชาเย็นดื่มต่อไปอีกอึก โดยไม่ได้สนใจร่างที่เพิ่งตายนี่แล้ว
(โปรดติดตามตอนต่อไป)