สวัสดีค่ะ หนูอายุ 16 กำลังจะ 17 ปี ที่มาตั้งกระทู้นี้เพราะหนูแบกเรื่องราวที่หนักหน่วงมานานมากจนไม่รู้จะทำยังไง เรื่องของหนูมันโหดร้ายจนอาจเป็นข่าวได้เลย แต่หนูไม่อยากมีปัญหากับใครและไม่อยากดัง แค่อยากระบายและขอคำแนะนำในฐานะเด็กคนหนึ่งที่สู้มาจนสุดทางแล้วค่ะ
นรกในวัยเด็กและการถูกล่วงละเมิด:
หนูโตมาในครอบครัวที่ยากจนมาก พ่อแม่ติดสารเสพติดและมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย หนูถูกล่วงละเมิดทางเพศมาตั้งแต่วัยเด็กจนถึงโต รวมทั้งหมด 8 คน (ปู่แท้ๆ, อาแท้ๆ, เพื่อนพ่อ 2 คน, หัวหน้างานของพ่อแม่, ลูกชายหัวหน้า และแฟนใหม่ของแม่) หนูเคยโดนข่มขืนไปแล้ว 2 ครั้ง หนูเล่าให้แม่ฟังทุกอย่าง มีหลักฐานพร้อมจะจับได้ด้วยซ้ำ แต่แม่ไม่เคยแจ้งความ หนูไม่รู้ว่าเพราะเราจน หรือแม่กลัวคดีเรื่องยาเสพติดกันแน่ หนูเลยต้องระแวงทุกคนรอบตัว ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว และไม่มีความยุติธรรมให้หนูเลย
ปัจจุบันกับ "ลุง" แฟนใหม่แม่:
ตอนนี้หนูอยู่กับลุง (แฟนใหม่แม่) เขาเริ่มลวนลามหนูตั้งแต่ม.1 จนตอนนี้ม.3 เขาแอบอัดคลิปตอนมีอะไรกับแม่ และแอบถ่ายคลิปตอนหนูช่วยตัวเองหรือตอนนอนเอาไว้ พอจับได้เขาก็จะใช้จิตวิทยาปั่นหัวว่าหนู "เนรคุณ" บอกว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อหนู ทำไมไม่ไว้ใจเขา ทั้งที่เขาพยายามหาโอกาสกอด จับขา จับร่างกาย และบอกว่า "จะรอจนกว่าหนูจะยอมรับรัก" ส่วนแม่ก็ขอให้หนูให้อภัยเขา เพียงเพราะเขาดีกว่าคนอื่นตรงที่ยอม "ขอโทษ" และยอมเลี้ยงดูพวกเรา
ที่พึ่งที่พึ่งไม่ได้:
หนูเคยขอให้แม่พาไปอยู่กับยาย แต่พอย้ายไปจริงๆ ยายก็ติดการพนันและด่าหนูจนเกือบเป็นซึมเศร้า แถมยายยังตั้งใจว่าถ้าหนูโตขึ้น จะเอาหนูไปขายบริการเพื่อเอาเงิน หนูเลยต้องยอมย้อนกลับมาอยู่กับแม่เพราะความรักและความผูกพันที่ตัดไม่ขาด
ความคิดในใจและภาวะกตัญญูที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก:
ทุกวันนี้หนูใช้ชีวิตเหมือนรอเวลาตาย หนูแอบฟังเรื่องฆาตกรและคิดในใจว่า ทำไมไม่มีฆาตกรมาฆ่าหนูให้ตายไปสักที หรือหวังให้มีไวรัสมาฆ่าหนูให้จบๆ ไป หนูปลอบใจตัวเองบ่อยจนมองเรื่องเลวร้ายพวกนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เวลาไปเรียนหนูร่าเริง ยิ้มแย้ม มีแฟน มีเพื่อน แต่ข้างในหนูแตกสลายหนูไมีอยากเป็นข่าว
หนูเคยคิดจะไปอยู่สถานสงเคราะห์ แต่มันติดที่น้องอีก 2 คน และหนูยังเลือกความสุขของแม่มากกว่าตัวเองเสมอ หนูเหนื่อยมากค่ะ หนูอยากได้รับการช่วยเหลือแต่ก็ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ หนูแค่คิดว่าตัวเองเกิดมาเพื่อใช้ทุกข์เท่านั้น อยากถามทุกคนว่าเด็กคนหนึ่งที่เจอมาขนาดนี้ ควรจะเดิน
ต่อยังไงดีคะ?
กระทู้ระบาย]ชีวิตที่ถูกล่วงละเมิดซ้ำซากจนอยากจากโลกนี้ไปเงียบๆ สวัสดีค่ะ หนูอายุ 16 กำลังจ
นรกในวัยเด็กและการถูกล่วงละเมิด:
หนูโตมาในครอบครัวที่ยากจนมาก พ่อแม่ติดสารเสพติดและมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย หนูถูกล่วงละเมิดทางเพศมาตั้งแต่วัยเด็กจนถึงโต รวมทั้งหมด 8 คน (ปู่แท้ๆ, อาแท้ๆ, เพื่อนพ่อ 2 คน, หัวหน้างานของพ่อแม่, ลูกชายหัวหน้า และแฟนใหม่ของแม่) หนูเคยโดนข่มขืนไปแล้ว 2 ครั้ง หนูเล่าให้แม่ฟังทุกอย่าง มีหลักฐานพร้อมจะจับได้ด้วยซ้ำ แต่แม่ไม่เคยแจ้งความ หนูไม่รู้ว่าเพราะเราจน หรือแม่กลัวคดีเรื่องยาเสพติดกันแน่ หนูเลยต้องระแวงทุกคนรอบตัว ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว และไม่มีความยุติธรรมให้หนูเลย
ปัจจุบันกับ "ลุง" แฟนใหม่แม่:
ตอนนี้หนูอยู่กับลุง (แฟนใหม่แม่) เขาเริ่มลวนลามหนูตั้งแต่ม.1 จนตอนนี้ม.3 เขาแอบอัดคลิปตอนมีอะไรกับแม่ และแอบถ่ายคลิปตอนหนูช่วยตัวเองหรือตอนนอนเอาไว้ พอจับได้เขาก็จะใช้จิตวิทยาปั่นหัวว่าหนู "เนรคุณ" บอกว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อหนู ทำไมไม่ไว้ใจเขา ทั้งที่เขาพยายามหาโอกาสกอด จับขา จับร่างกาย และบอกว่า "จะรอจนกว่าหนูจะยอมรับรัก" ส่วนแม่ก็ขอให้หนูให้อภัยเขา เพียงเพราะเขาดีกว่าคนอื่นตรงที่ยอม "ขอโทษ" และยอมเลี้ยงดูพวกเรา
ที่พึ่งที่พึ่งไม่ได้:
หนูเคยขอให้แม่พาไปอยู่กับยาย แต่พอย้ายไปจริงๆ ยายก็ติดการพนันและด่าหนูจนเกือบเป็นซึมเศร้า แถมยายยังตั้งใจว่าถ้าหนูโตขึ้น จะเอาหนูไปขายบริการเพื่อเอาเงิน หนูเลยต้องยอมย้อนกลับมาอยู่กับแม่เพราะความรักและความผูกพันที่ตัดไม่ขาด
ความคิดในใจและภาวะกตัญญูที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก:
ทุกวันนี้หนูใช้ชีวิตเหมือนรอเวลาตาย หนูแอบฟังเรื่องฆาตกรและคิดในใจว่า ทำไมไม่มีฆาตกรมาฆ่าหนูให้ตายไปสักที หรือหวังให้มีไวรัสมาฆ่าหนูให้จบๆ ไป หนูปลอบใจตัวเองบ่อยจนมองเรื่องเลวร้ายพวกนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เวลาไปเรียนหนูร่าเริง ยิ้มแย้ม มีแฟน มีเพื่อน แต่ข้างในหนูแตกสลายหนูไมีอยากเป็นข่าว
หนูเคยคิดจะไปอยู่สถานสงเคราะห์ แต่มันติดที่น้องอีก 2 คน และหนูยังเลือกความสุขของแม่มากกว่าตัวเองเสมอ หนูเหนื่อยมากค่ะ หนูอยากได้รับการช่วยเหลือแต่ก็ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ หนูแค่คิดว่าตัวเองเกิดมาเพื่อใช้ทุกข์เท่านั้น อยากถามทุกคนว่าเด็กคนหนึ่งที่เจอมาขนาดนี้ ควรจะเดิน
ต่อยังไงดีคะ?