มาระบายค่ะ

สวัสดีค่ะ ปีนี้เราอายุ14 กำลังจะขึ้นม.3  เราแค่มาระบายกับสิ่งที่เราเจอ แม่เราทำร้ายร่างกายเราครั้งแรก เหตุผลคือเราไม่อาบน้ำ ตอนนั้นเรายังแค่10-11ขวบ เรากลัวมากเลยค่ะ เพราะท่านไม่ได้ตีแต่ท่านกระชากผมเรา ปกติท่านเป็นคนอ่อนโยน แต่เวลาโกรธเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ขึ้นแล้วขึ้นสุด ลงแล้วลงสุด ตั้งแต่วันที่ท่านกระชากผมเราแบบนั้น เราสังเกตตัวเองว่าเราระแวงมากขึ้น ยิ่งเวลาท่านขึ้นเสียงใส่เราจะไม่กล้าทำอะไรเลย และมีอยู่ครั้งนึง ตอนม.1 ช่วงนั้นเราป่วยบ่อยเพราะเพื่อนในห้องป่วยแล้วเราเป็นคนที่ติดไข้จากคนอื่นง่าย เอาง่ายๆคือภูมิคุ้มกันไม่ดี วันนั้นเราก็บอกไปว่าขอลาเพราะไปไม่ไหว แล้วท่านไม่ให้ลา ก็ทะเลาะกันนั่นแหละค่ะแต่เราจำไม่ได้ว่ามันเริ่มจากอะไรที่ทำให้เหตุการณ์มันหนักขึ้น แต่ท่านกระชากผมเราและเหวี่ยงหัวเราเกือบไปกระแทกกับอ่างล้างหน้า เราตกใจมากเพราะถ้าตอนนั้นเอามือจับไว้ไม่ทันหัวเรากระแทกกับอ่างล้างหน้าแน่ ตั้งแต่นั้นมาเราก็มีอาการแพนิค บางครั้งเรากลัวจนหายใจไม่ออก ช่วงนี้ท่านจะใช้เป็นคำพูดแทนซึ่งท่านก็รู้ว่าเราไม่ชอบให้พูดแบบนั้น ตอนนั้นเราร้องไห้ ท่านไม่ถามเลยว่าร้องทำไมแต่ท่านแสดงอาการเหมือนรำคาญ เวลาท่านรำคท่านจะชอบถอนหายใจและทำเสียงจิ๊บจั๊บ และเวลาเราร้องไห้ที่ไม่ได้มาจากการเจ็บตัว ท่านจะบอกว่า ถ้าไม่ได้เจ็บอย่าร้อง คือท่านพูดคำนี้ทุกครั้งที่เราร้องเลย เราโคตรไม่ชอบคำนี้ เราก็แค่อยากให้ท่านกอดและปลอบเราเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้คงไม่มีแบบนั้นแล้ว เราน้อยใจและเสียใจมากๆแต่ก็เข้าใจว่าที่ท่านเป็นแบบนี้เพราะเรื่องที่ท่านเจอมา แต่มันใช่สิ่งที่เราควรได้รับจากท่านจริงๆหรอ เราก็แค่เด็กคนนึงเอง เราอยากรู้ว่าเราควรจัดการตัวเองยังไงหรอคะ เพราะเราพยายามปล่อยผ่านเรื่องนี้แล้วแต่มันเหมือนหนักขึ้น อาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนที่คิดมากด้วยอะแหละ ขอบคุณที่อ่านจบนะคะ ไม่ต้องตอบเราก็ได้ขอแค่รับรู้ว่าความรู้สึกเราเป็นยังไงก็พอ ถ้าอ่านจบแล้วงงๆก็ขอโทษด้วยค่ะ เราเล่าไม่เก่งT^T