The Sale Man : เซลล์แมน เดินทางเชื่อมใจ ทางไกลสานรัก
เคน ในวัย 30 ปี คือภาพจำของเซลล์มือโปรที่ใครๆ ก็เกรงใจ ด้วยความสูง 175 ซม. รูปร่างสัดส่วนสันทัดแบบคนออกกำลังกาย ใบหน้าคมเข้มสไตล์ไทยแท้ ผิวสีน้ำผึ้งจางๆ และหนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ทำให้เขาดูสุขุมและพึ่งพาได้เสมอ
จนกระทั่ง นิว เด็กจบใหม่วัย 24 ปี ก้าวเข้ามา นิวสูง 170 ซม. รูปร่างโปร่งบาง ผิวขาวจัดแบบคนเชื้อสายจีน ดวงตาเรียวรีที่มักจะหยีลงเวลาหัวเราะ ปากนิดจมูกหน่อยดูสะอาดตา ความสดใสของนิวเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดเข้ามาในออฟฟิศที่น่าเบื่อ
เคนได้รับมอบหมายให้เป็นพี่เลี้ยง (Mentor) สอนงานนิวตลอด 1 ปีเต็ม จากการนั่งรถคันเดียวกันไปหาลูกค้าในกรุงเทพฯ สู่การเดินทางไกลไปต่างจังหวัด ความใกล้ชิดเริ่มทำงานของมันอย่างเงียบเชียบ
ฝนตกหนักที่ระยอง
ขณะที่กำลังรอพบลูกค้ากลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ นิวที่พยายามถือร่มกันให้พี่เคนจนไหล่ตัวเองเปียกโชก เคนจึงดึงไหล่น้องเข้ามาใกล้ "นิว เข้ามาสิ เดี๋ยวไม่สบาย" ระยะห่างที่หายไปทำให้เคนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวนิวเป็นครั้งแรก และนิวก็ได้เห็นแววตาที่เป็นห่วงจริงๆ จากภายใต้กรอบหน้าคมเข้มนั้น
ทางช้างเผือกที่เชียงใหม่
หลังจากปิดดีลใหญ่ได้ ทั้งคู่ไปพักรีสอร์ตบนดอย นั่งกินหมูกระทะรับลมหนาว นิวเงยหน้ามองดาวจนคอตั้งบ่า เคนแอบมองเสี้ยวหน้าขาวที่อาบด้วยแสงจันทร์ "สวยเนอะพี่" นิวพูดโดยไม่หันมามอง เคนตอบเบาๆ ว่า "อืม... สวยมาก" โดยที่สายตาเขายังอยู่ที่ใบหน้าของนิว
ตลาดโต้รุ่งที่ขอนแก่น
นิวซุ่มซ่ามเดินชนคนจนเกือบล้ม เคนคว้าเอวบางไว้ได้ทัน ท่ามกลางเสียงอึกทึกของตลาด เวลาเหมือนหยุดหมุนไปชั่วครู่เมื่อสายตาสองคู่สบกันใกล้กว่าทุกครั้ง เคนรีบปล่อยมือแต่ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ฝ่ามือยังคงอยู่ ส่วนนิวก็ได้แต่ก้มหน้ากินข้าวเหนียวมะม่วงด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ
หอพักในคืนที่เหนื่อยล้า
นิวเครียดเพราะโดนลูกค้าปฏิเสธ เคนซื้อเบียร์และขนมไปหาที่หอพัก นั่งคุยกันที่ระเบียงห้องแคบๆ เคนปลอบใจด้วยประสบการณ์ 5 ปีของเขา นิวเผลอหลับไปบนไหล่หนา เคนไม่กล้าขยับตัว เขาเพียงแต่ปล่อยให้น้องพักผ่อน และแอบประคองหัวนิวไว้ด้วยความอ่อนโยน
ทะเลหมอกที่เขาค้อ
นิวแอบถ่ายรูปเคนตอนเผลอ แต่เคนหันมาเห็นพอดี นิวทำท่าจะลบแต่เคนคว้ามือนั้นไว้ "ไม่ต้องลบหรอก พี่ชอบให้เราถ่ายนะ" คำพูดนั้นทำให้นิวมือสั่น เคนจึงรวบรวมความกล้า "หอมแก้ม" นิวเบาๆ ท่ามกลางไอหมอกที่ปกคลุม นิวไม่ได้ขัดขืน แต่กลับยิ้มกว้างออกมา
การเปิดใจและการเริ่มต้นใหม่
ในที่สุด วันครบรอบ 1 ปีของการทำงานร่วมกัน เคนพานิวไปทานอาหารเย็นที่ร้านบรรยากาศดีริมน้ำ เคนวางมือบนมือนิวแล้วพูดความในใจทั้งหมด "พี่ไม่เคยคิดว่าการสอนงานใครสักคน จะทำให้พี่เจอคนที่เป็นความสุขของพี่ได้ขนาดนี้"
นิวตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น "นิวก็เหมือนกันครับ พี่ไม่ได้แค่สอนงาน แต่พี่สอนให้ลูกจักความรักด้วย" ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนานก่อนจะลุกขึ้น กอดกัน กลางแสงไฟสลัว เป็นอ้อมกอดที่ปลดล็อกทุกความกังวลใจ
ปัจจุบัน ทั้งคู่ยังคงทำงานที่เดิม เคนขยับตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีม ส่วนนิวเป็นเซลล์มือหนึ่งที่เก่งกาจ พวกเขายังคงใช้ชีวิตคู่ในคอนโดเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
ในออฟฟิศ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่ความลับแต่ก็ไม่ได้ประกาศกร้าว บรรดาสาวๆ แผนกบัญชีและธุรการมักจะแอบจิ้นเวลาเห็นเคนเดินไปวางกาแฟบนโต๊ะนิว หรือเห็นนิวยืนจัดเนกไทให้เคนในลิฟต์
"อุ๊ย ดูสิคะพี่เคนกับน้องนิว เสื้อเชิ้ตสีเดียวกันอีกแล้วนะ" เสียงซุบซิบแซวๆ ทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากันแล้วเขินหน้าแดง แต่ก็ยังจูงมือกันเดินไปหาลูกค้าด้วยรอยยิ้ม
บทสรุป:
ความรักของเคนและนิวไม่ได้หวือหวาเหมือนในนิยายเล่มไหนๆ แต่มันคือความรักที่เติบโตจากการ "เดินเคียงข้างกัน" ทุกวัน ผ่านการทำงานที่เหน็ดเหนื่อยและการพักผ่อนที่แสนหวาน จนกลายเป็นความอบอุ่นที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้ตลอดไป
นิยายเกย์ [สาย Y] : The Sale Man : เซลล์แมน เดินทางเชื่อมใจ ทางไกลสานรัก
เคน ในวัย 30 ปี คือภาพจำของเซลล์มือโปรที่ใครๆ ก็เกรงใจ ด้วยความสูง 175 ซม. รูปร่างสัดส่วนสันทัดแบบคนออกกำลังกาย ใบหน้าคมเข้มสไตล์ไทยแท้ ผิวสีน้ำผึ้งจางๆ และหนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ทำให้เขาดูสุขุมและพึ่งพาได้เสมอ
จนกระทั่ง นิว เด็กจบใหม่วัย 24 ปี ก้าวเข้ามา นิวสูง 170 ซม. รูปร่างโปร่งบาง ผิวขาวจัดแบบคนเชื้อสายจีน ดวงตาเรียวรีที่มักจะหยีลงเวลาหัวเราะ ปากนิดจมูกหน่อยดูสะอาดตา ความสดใสของนิวเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดเข้ามาในออฟฟิศที่น่าเบื่อ
เคนได้รับมอบหมายให้เป็นพี่เลี้ยง (Mentor) สอนงานนิวตลอด 1 ปีเต็ม จากการนั่งรถคันเดียวกันไปหาลูกค้าในกรุงเทพฯ สู่การเดินทางไกลไปต่างจังหวัด ความใกล้ชิดเริ่มทำงานของมันอย่างเงียบเชียบ
ฝนตกหนักที่ระยอง
ขณะที่กำลังรอพบลูกค้ากลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ นิวที่พยายามถือร่มกันให้พี่เคนจนไหล่ตัวเองเปียกโชก เคนจึงดึงไหล่น้องเข้ามาใกล้ "นิว เข้ามาสิ เดี๋ยวไม่สบาย" ระยะห่างที่หายไปทำให้เคนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวนิวเป็นครั้งแรก และนิวก็ได้เห็นแววตาที่เป็นห่วงจริงๆ จากภายใต้กรอบหน้าคมเข้มนั้น
ทางช้างเผือกที่เชียงใหม่
หลังจากปิดดีลใหญ่ได้ ทั้งคู่ไปพักรีสอร์ตบนดอย นั่งกินหมูกระทะรับลมหนาว นิวเงยหน้ามองดาวจนคอตั้งบ่า เคนแอบมองเสี้ยวหน้าขาวที่อาบด้วยแสงจันทร์ "สวยเนอะพี่" นิวพูดโดยไม่หันมามอง เคนตอบเบาๆ ว่า "อืม... สวยมาก" โดยที่สายตาเขายังอยู่ที่ใบหน้าของนิว
ตลาดโต้รุ่งที่ขอนแก่น
นิวซุ่มซ่ามเดินชนคนจนเกือบล้ม เคนคว้าเอวบางไว้ได้ทัน ท่ามกลางเสียงอึกทึกของตลาด เวลาเหมือนหยุดหมุนไปชั่วครู่เมื่อสายตาสองคู่สบกันใกล้กว่าทุกครั้ง เคนรีบปล่อยมือแต่ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ฝ่ามือยังคงอยู่ ส่วนนิวก็ได้แต่ก้มหน้ากินข้าวเหนียวมะม่วงด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ
หอพักในคืนที่เหนื่อยล้า
นิวเครียดเพราะโดนลูกค้าปฏิเสธ เคนซื้อเบียร์และขนมไปหาที่หอพัก นั่งคุยกันที่ระเบียงห้องแคบๆ เคนปลอบใจด้วยประสบการณ์ 5 ปีของเขา นิวเผลอหลับไปบนไหล่หนา เคนไม่กล้าขยับตัว เขาเพียงแต่ปล่อยให้น้องพักผ่อน และแอบประคองหัวนิวไว้ด้วยความอ่อนโยน
ทะเลหมอกที่เขาค้อ
นิวแอบถ่ายรูปเคนตอนเผลอ แต่เคนหันมาเห็นพอดี นิวทำท่าจะลบแต่เคนคว้ามือนั้นไว้ "ไม่ต้องลบหรอก พี่ชอบให้เราถ่ายนะ" คำพูดนั้นทำให้นิวมือสั่น เคนจึงรวบรวมความกล้า "หอมแก้ม" นิวเบาๆ ท่ามกลางไอหมอกที่ปกคลุม นิวไม่ได้ขัดขืน แต่กลับยิ้มกว้างออกมา
การเปิดใจและการเริ่มต้นใหม่
ในที่สุด วันครบรอบ 1 ปีของการทำงานร่วมกัน เคนพานิวไปทานอาหารเย็นที่ร้านบรรยากาศดีริมน้ำ เคนวางมือบนมือนิวแล้วพูดความในใจทั้งหมด "พี่ไม่เคยคิดว่าการสอนงานใครสักคน จะทำให้พี่เจอคนที่เป็นความสุขของพี่ได้ขนาดนี้"
นิวตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น "นิวก็เหมือนกันครับ พี่ไม่ได้แค่สอนงาน แต่พี่สอนให้ลูกจักความรักด้วย" ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนานก่อนจะลุกขึ้น กอดกัน กลางแสงไฟสลัว เป็นอ้อมกอดที่ปลดล็อกทุกความกังวลใจ
ปัจจุบัน ทั้งคู่ยังคงทำงานที่เดิม เคนขยับตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีม ส่วนนิวเป็นเซลล์มือหนึ่งที่เก่งกาจ พวกเขายังคงใช้ชีวิตคู่ในคอนโดเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
ในออฟฟิศ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่ความลับแต่ก็ไม่ได้ประกาศกร้าว บรรดาสาวๆ แผนกบัญชีและธุรการมักจะแอบจิ้นเวลาเห็นเคนเดินไปวางกาแฟบนโต๊ะนิว หรือเห็นนิวยืนจัดเนกไทให้เคนในลิฟต์
"อุ๊ย ดูสิคะพี่เคนกับน้องนิว เสื้อเชิ้ตสีเดียวกันอีกแล้วนะ" เสียงซุบซิบแซวๆ ทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากันแล้วเขินหน้าแดง แต่ก็ยังจูงมือกันเดินไปหาลูกค้าด้วยรอยยิ้ม
บทสรุป:
ความรักของเคนและนิวไม่ได้หวือหวาเหมือนในนิยายเล่มไหนๆ แต่มันคือความรักที่เติบโตจากการ "เดินเคียงข้างกัน" ทุกวัน ผ่านการทำงานที่เหน็ดเหนื่อยและการพักผ่อนที่แสนหวาน จนกลายเป็นความอบอุ่นที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้ตลอดไป