กาลครั้งหนึ่ง ที่เพิ่งผ่านมา
"ทำไมยังไม่ปล่อยผล" เสียงในสายถามกับหัวหน้าทีมปฎิบัติการด้วยอารมณ์หงุดหงิด "ไอ้พวกสื่อมันกดดันจนจะต้านกันไม่ไหวแล้ว ทำไมยังไม่เปิดเผยผล"
"นายครับ มันเปิดไม่ได้" เสียงตอบจากผู้ซึ่งดูแล้วเป็นผู้น้อย ชายวัยกลางคน ที่ขลุกอยู่กับเนื้องาน หน้างาน กับปฎิบัติการใหญ่ ควบคุมระบบและบุคคลากรนับล้านชีวิตในกระบวนการนี้ พยายามอธิบายสถานการณ์ที่เกิดตรงหน้าด้วยเสียงนอบน้อย แฝงด้วยความสั่นเครือด้วยความประหม่า
"ตัวเลขไม่ตรงครับนาย ถ้าเปิดแล้วจะวุ่นวายมาก" เขากล่าวอีกครั้ง ก่อนจะโดนสวนมาอย่างเฉียบขาด
"ตอนนี้ ก็วุ่นวายแล้ว มันไม่ตรงอะไรถึงจำเป็นต้องเก็บไว้" เสียงปลายสาย กระชับความเข้มงวดเข้าอีกครั้ง
"ต้องแต่งเลขครับนาย ต้องใช้เวลา" ผู้น้อยตอบกลับ น้ำสเียงวิงวอนเพื่อพยายามอธิบายสถานการณ์ที่กดดัน "ตัวเลขมาคลาดเคลื่อนกันนิดหน่อยครับนาย" เขาอธิบายเพิ่ม
"นิดหน่อย? แล้วเอ็งให้ข้าต้องมาตอบพวกสื่อว่าทำไมไม่เปิดนี่นะ?" ปลายสายเริ่มหงุดหงิดเสียเต็มประดาแล้ว "ใช้เวลาเท่าไหร่ถึงเปิดเผยได้"
"นายครับ ผมว่า..." เขาหยุดนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "ประมาณสามวันครับนาย"
สิ้นประโยคนั้น ทุกอย่างในสายสนทนาเงียบไป เสียงหัวใจเต้นของผู้น้อย กับเหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมาจากหน้าผากที่ต่อกับศรีษะที่สูงขึ้นไปตามวัยที่บ่งบอกว่าเขามีอายุงานมาหลายสิบปี
"เปิดตอนนี้" เสียงปลายสาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับคำเตือนสุดท้ายก่อนพายุใหญ่จะโหมกลับมา "เอ็งเปิดเดี๋ยวนี้ ถ้ามีปัญหาอะไร บอกไปว่า เป็นความผิดพลาดของคนที่หน่วย เป็นผลแบบไม่เป็นทางการ" เขาเอ่ยซ้ำอีกรอบ ก่อนจะ ปรับระดับความร้อนขึ้นอีกครั้ง แล้วกำชับว่า "จบงานนี้ เอ็งถอยออกไป เดี๋ยวข้าให้คนไปจัดการแทน เอ็งมันเอาไม่อยู่แล้ว"
"ครับนาย" เขาตอบรับยังไม่ทันสิ้นสุดเสียงรับคำ สายก็ตัดไป ก่อนจะหันออกจากโต๊ะ มายัง ห้องทำงาน ซึ่งมีคอมพิวเตอร์มากมายตรงหน้า กับบรรดาชายหนุ่มหญิงสาวอีกหลายคน ยืนรอรับคำสั่งต่อไป "ปล่อยเลย" เขากล่าวอย่างหัวเสีย
"เอาจริงหรอพี่ มันจะพังเอานะ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง รีบท้วง
"มันจะดีหรอพี่ เราจะแย่เอาหมดนะ" ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าเล็กน้อยเอ่ยออกมา พร้อมก้าวเข้ามาหา
ชายกลางคนที่ตอนนี้ เสื้อชุ่มเหงื่อลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวออกมา พร้อมเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "หมดหน้าที่เราแล้ว ปล่อยข้อมูลออกไป ตามคำสั่งนาย" เขาถอนหายใจ แล้วตบไหล่รุ่นน้องชายคนนั้น กับยื่นมืออีกข้างไปจับแขนของหญิงที่ทำสีหน้ากังวล
"เตรียมตัวเป็นหมาหัวเน่ากันได้แล้วพวกเรา" เขาถอนใจ พร้อมก้าวขาเดินไปยังเบื้องหน้าห้อง ศูนย์กลางของห้องบัญชาการใหญ่ ปรบมือเสียงดังฉาด แล้วเปล่งเสียงออกมาดังฟังชัด
"ปล่อยคะแนนทั้งหมดออกไปได้เลย ภายในคืนนี้ ต้องปล่อยออกไปมากกว่า 75 เปอร์ดซ็นต์! เอ้า เร่งมือหน่อยเว้ยพวกเรา เขตไหนแก้ค่าให้ตรงได้รีบแก้แล้วปล่อยเลย"
"ไอ้พวกหน้าหน่วย มันโยนระเบิดให้เราแล้วใช่มั้ยพี่" ชายหนุ่ม ลูกน้องของท้านผู้น้อย เดินเข้าไปเอ่ยถามกับรุ่นพี่หญิงคนเดิม
"ทำอะไรกันขนาดนี้ แล้วเราต้องมารับผิดชอบ" เธอเอ่ยในสีหน้าตึงเครียด "เปิดโปงมันเลยดีมั้ย?" เธอเอ่ยแบบไม่ต้องการคำตอบใดๆ
"เปิดก็พังกันหมดสิพี่ อย่างน้อยผ่านตรงนี้ไปได้ พวกเราก็ยังมีงานมีตำแหน่งต่อได้นะ" ชายหนุ่มเอ่ย "ลูกผมจะขึ้นมัธยม ผมต้องพึ่งผู้ใหญ่เยอะนะพี่ เห็นใจผมเถอะ" เขาพูดจบแล้วรุดหน้าเดินไปลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องแรกในแถวที่นั่งด้านหน้าสุด ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเร่งด่วน
"ถ้าพวกนายข้างบน อดทนรอให้เราแต่งตัวเลขเสร็จก่อน รับรองว่าจบสวย" หญิงรุ่นพี่พูดขณะเดินไปนั่งโต๊ะทำงานของตัวเอง ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เคร่งเครียด ราวกับเธอรู้ว่า อนาคต จะเกิดมหาพายุโหมกระหน่ำแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
นี่คือเหตุการณ์สมมุติ นิทานที่แต่งจากจินตนาการ
"เปิดเลยมั้ยครับนาย"
กาลครั้งหนึ่ง ที่เพิ่งผ่านมา
"ทำไมยังไม่ปล่อยผล" เสียงในสายถามกับหัวหน้าทีมปฎิบัติการด้วยอารมณ์หงุดหงิด "ไอ้พวกสื่อมันกดดันจนจะต้านกันไม่ไหวแล้ว ทำไมยังไม่เปิดเผยผล"
"นายครับ มันเปิดไม่ได้" เสียงตอบจากผู้ซึ่งดูแล้วเป็นผู้น้อย ชายวัยกลางคน ที่ขลุกอยู่กับเนื้องาน หน้างาน กับปฎิบัติการใหญ่ ควบคุมระบบและบุคคลากรนับล้านชีวิตในกระบวนการนี้ พยายามอธิบายสถานการณ์ที่เกิดตรงหน้าด้วยเสียงนอบน้อย แฝงด้วยความสั่นเครือด้วยความประหม่า
"ตัวเลขไม่ตรงครับนาย ถ้าเปิดแล้วจะวุ่นวายมาก" เขากล่าวอีกครั้ง ก่อนจะโดนสวนมาอย่างเฉียบขาด
"ตอนนี้ ก็วุ่นวายแล้ว มันไม่ตรงอะไรถึงจำเป็นต้องเก็บไว้" เสียงปลายสาย กระชับความเข้มงวดเข้าอีกครั้ง
"ต้องแต่งเลขครับนาย ต้องใช้เวลา" ผู้น้อยตอบกลับ น้ำสเียงวิงวอนเพื่อพยายามอธิบายสถานการณ์ที่กดดัน "ตัวเลขมาคลาดเคลื่อนกันนิดหน่อยครับนาย" เขาอธิบายเพิ่ม
"นิดหน่อย? แล้วเอ็งให้ข้าต้องมาตอบพวกสื่อว่าทำไมไม่เปิดนี่นะ?" ปลายสายเริ่มหงุดหงิดเสียเต็มประดาแล้ว "ใช้เวลาเท่าไหร่ถึงเปิดเผยได้"
"นายครับ ผมว่า..." เขาหยุดนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "ประมาณสามวันครับนาย"
สิ้นประโยคนั้น ทุกอย่างในสายสนทนาเงียบไป เสียงหัวใจเต้นของผู้น้อย กับเหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมาจากหน้าผากที่ต่อกับศรีษะที่สูงขึ้นไปตามวัยที่บ่งบอกว่าเขามีอายุงานมาหลายสิบปี
"เปิดตอนนี้" เสียงปลายสาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับคำเตือนสุดท้ายก่อนพายุใหญ่จะโหมกลับมา "เอ็งเปิดเดี๋ยวนี้ ถ้ามีปัญหาอะไร บอกไปว่า เป็นความผิดพลาดของคนที่หน่วย เป็นผลแบบไม่เป็นทางการ" เขาเอ่ยซ้ำอีกรอบ ก่อนจะ ปรับระดับความร้อนขึ้นอีกครั้ง แล้วกำชับว่า "จบงานนี้ เอ็งถอยออกไป เดี๋ยวข้าให้คนไปจัดการแทน เอ็งมันเอาไม่อยู่แล้ว"
"ครับนาย" เขาตอบรับยังไม่ทันสิ้นสุดเสียงรับคำ สายก็ตัดไป ก่อนจะหันออกจากโต๊ะ มายัง ห้องทำงาน ซึ่งมีคอมพิวเตอร์มากมายตรงหน้า กับบรรดาชายหนุ่มหญิงสาวอีกหลายคน ยืนรอรับคำสั่งต่อไป "ปล่อยเลย" เขากล่าวอย่างหัวเสีย
"เอาจริงหรอพี่ มันจะพังเอานะ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง รีบท้วง
"มันจะดีหรอพี่ เราจะแย่เอาหมดนะ" ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าเล็กน้อยเอ่ยออกมา พร้อมก้าวเข้ามาหา
ชายกลางคนที่ตอนนี้ เสื้อชุ่มเหงื่อลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวออกมา พร้อมเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "หมดหน้าที่เราแล้ว ปล่อยข้อมูลออกไป ตามคำสั่งนาย" เขาถอนหายใจ แล้วตบไหล่รุ่นน้องชายคนนั้น กับยื่นมืออีกข้างไปจับแขนของหญิงที่ทำสีหน้ากังวล
"เตรียมตัวเป็นหมาหัวเน่ากันได้แล้วพวกเรา" เขาถอนใจ พร้อมก้าวขาเดินไปยังเบื้องหน้าห้อง ศูนย์กลางของห้องบัญชาการใหญ่ ปรบมือเสียงดังฉาด แล้วเปล่งเสียงออกมาดังฟังชัด
"ปล่อยคะแนนทั้งหมดออกไปได้เลย ภายในคืนนี้ ต้องปล่อยออกไปมากกว่า 75 เปอร์ดซ็นต์! เอ้า เร่งมือหน่อยเว้ยพวกเรา เขตไหนแก้ค่าให้ตรงได้รีบแก้แล้วปล่อยเลย"
"ไอ้พวกหน้าหน่วย มันโยนระเบิดให้เราแล้วใช่มั้ยพี่" ชายหนุ่ม ลูกน้องของท้านผู้น้อย เดินเข้าไปเอ่ยถามกับรุ่นพี่หญิงคนเดิม
"ทำอะไรกันขนาดนี้ แล้วเราต้องมารับผิดชอบ" เธอเอ่ยในสีหน้าตึงเครียด "เปิดโปงมันเลยดีมั้ย?" เธอเอ่ยแบบไม่ต้องการคำตอบใดๆ
"เปิดก็พังกันหมดสิพี่ อย่างน้อยผ่านตรงนี้ไปได้ พวกเราก็ยังมีงานมีตำแหน่งต่อได้นะ" ชายหนุ่มเอ่ย "ลูกผมจะขึ้นมัธยม ผมต้องพึ่งผู้ใหญ่เยอะนะพี่ เห็นใจผมเถอะ" เขาพูดจบแล้วรุดหน้าเดินไปลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องแรกในแถวที่นั่งด้านหน้าสุด ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเร่งด่วน
"ถ้าพวกนายข้างบน อดทนรอให้เราแต่งตัวเลขเสร็จก่อน รับรองว่าจบสวย" หญิงรุ่นพี่พูดขณะเดินไปนั่งโต๊ะทำงานของตัวเอง ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เคร่งเครียด ราวกับเธอรู้ว่า อนาคต จะเกิดมหาพายุโหมกระหน่ำแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
นี่คือเหตุการณ์สมมุติ นิทานที่แต่งจากจินตนาการ