สวัสดีค่ะ หนูชื่อแจนอายุ20
ความรู้สึกของหนูตามหัวกระทู้ที่หนูตั้งเลยค่ะ
เริ่มเรื่องคือ ยายของหนูเข้าโรงบาล
ด้วยอาการเลือดออกในสมองเกิดจากความดัน ในขณะที่นอนอยู่โรงบาลก็ใส่เครื่องช่วยหายใจกับสายยางให้อาหารทางสาย
หลังจากออกจากโรงบาลมาได้สักพักก็ได้ไปถอดเพราะช่วงแรกที่ออกมาก็ยังต้องให้อาหารทางสายอยู่ค่ะ หนูเป็นคนดูแลยายทุกๆอย่างการให้ยาให้อาหารอาบน้ำเช็ดตัวเช็ดฉี่เช็ดอึ ยอมรับว่ามีเหนื่อยบ้างเพราะดูแลคนป่วยมันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ยายเองก็มีลูกนะคะแต่ลูกเขาไม่ได้มาช่วยเลยรวมถึงแม่ของหนูค่ะก็ไม่ได้ช่วยอะไรส่วนตัวหนูก็ไม่ได้โกรธที่จะไม่ช่วย เพราะหนูเสียค่ารักษาเองมาตลอดตั้งแต่ที่เขานอนโรงบาลครั้งแรก แต่สิ่งที่หนูไม่โอเครกับเขาคือการที่ชอบสั่ง สั่งแบบไม่ได้รู้เรื่องอะไร หนูอุส่าพายายออกมาอยู่กับหนูเขาก็ตามมายุ่งถึงบ้านหนู หนูมีเวลาพักผ่อนน้อยมากๆนอนไม่เป็นเวลาวันไหนที่ตื่นสายแม่หนูชอบเอาหนูไปด่าให้น้องฟังแต่ไม่มาพูดต่อหน้า สายที่ว่าคือ07:00 ตัวหนูเองตั้งเวลาไว้ตลอด ให้ยาตรงเวลาไม่เคยขาดเลย หนูรู้เวลาทุกๆอย่างค่ะ แต่หนูท้อตรงที่หลังจาดถอดสายให้อาหารมาหมอจะงดในการกินจะให้กินอาหารอ่อน ไม่รสจัด อาหารย่อยง่าย อาหารเหลว เพราะเดี๋ยวจะสำลักลงปอดตัวของยายเองก็ปอดไม่ดีค่ะเคยปอดติดเชื้อ หนูเองก็คุมตรงนี้ทำตามหมอสั่งมาตลอด แต่ตัวแม่ของหนูกับตาคือไม่ฟังเลย จะเก่งกว่าหมอ
หนูพูดอะไรไปก็เถียง หมอสั่งห้ามอะไรพอหนูมาเตือนก็ชอบขัดหนู หนูพูดหลายรอบมากๆว่าสิ่งนี้ให้ไม่ได้หมอไม่ให้กินต้องตามลำดับไปเรื่อยๆ ตัวของแม่หนูที่เป็นลูกสาวยายก็ชอบเอาไปบอกตาว่าให้กินไปเถอะไม่เป็นอะไรหรอกถ้าไม่กินเดียวก็ทรุดพอดี ซึ่งในความจริงมันยังกินไม่ได้ จะเอาคำที่หนูเตือนไปด่าตลอดว่าหนูไม่รู้เรื่องอะไรห้ามนู้นนี่อยู่นั่น แต่ที่หนูเตือนเพราะหมอสั่งหนูมา หนูเหนื่อยมากๆ
ลำพังดูคนป่วยก็เหนื่อยอยู่แล้วแต่พอคนรอบข้างเป็นแบบนี้หนูก็ท้อค่ะ หนูพยายามคุมให้ยายแต่คนรอบข้างกับมาทำลายลงเรื่อยๆ ไม่คิดจะฟังกัน พอเกิดอะไรขึ้นคนที่ดูแลก็คือหนูอีก ลูกสาวเขาไม่เคยช่วย เฝ้าที่โรงบาลยังไม่เคยเลยสักครั้ง หนูจะเอาเวลากลับมาทำงานหาเงินบ้างยังไม่ได้เลยค่ะ พอไม่ได้ดั่งใจแม่ก็มักจะเอาหนูมาด่าลับหลังให้น้องฟัง ด่าเหมือนหนูไม่ใช่ลูก เหมือนหนูไม่เคยทำไรดี ทั้งที่คนที่หนูดูแลอยู่คือแม่ของเขา หนูไม่ว่าเลยถ้าจะไม่ช่วยแต่ไม่น่ามายุ่งกับการดูแลตามขั้นตอนของหนู บางครั้งหนูท้อจนอยากจะหนีไปให้ไกล ให้ไกลจากครอบครัวนี้เพราะพวกเขาไม่เคยรับฟังอะไร แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหนูรักยาย😭
เหนื่อยกับคนในบ้าน
ความรู้สึกของหนูตามหัวกระทู้ที่หนูตั้งเลยค่ะ
เริ่มเรื่องคือ ยายของหนูเข้าโรงบาล
ด้วยอาการเลือดออกในสมองเกิดจากความดัน ในขณะที่นอนอยู่โรงบาลก็ใส่เครื่องช่วยหายใจกับสายยางให้อาหารทางสาย
หลังจากออกจากโรงบาลมาได้สักพักก็ได้ไปถอดเพราะช่วงแรกที่ออกมาก็ยังต้องให้อาหารทางสายอยู่ค่ะ หนูเป็นคนดูแลยายทุกๆอย่างการให้ยาให้อาหารอาบน้ำเช็ดตัวเช็ดฉี่เช็ดอึ ยอมรับว่ามีเหนื่อยบ้างเพราะดูแลคนป่วยมันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ยายเองก็มีลูกนะคะแต่ลูกเขาไม่ได้มาช่วยเลยรวมถึงแม่ของหนูค่ะก็ไม่ได้ช่วยอะไรส่วนตัวหนูก็ไม่ได้โกรธที่จะไม่ช่วย เพราะหนูเสียค่ารักษาเองมาตลอดตั้งแต่ที่เขานอนโรงบาลครั้งแรก แต่สิ่งที่หนูไม่โอเครกับเขาคือการที่ชอบสั่ง สั่งแบบไม่ได้รู้เรื่องอะไร หนูอุส่าพายายออกมาอยู่กับหนูเขาก็ตามมายุ่งถึงบ้านหนู หนูมีเวลาพักผ่อนน้อยมากๆนอนไม่เป็นเวลาวันไหนที่ตื่นสายแม่หนูชอบเอาหนูไปด่าให้น้องฟังแต่ไม่มาพูดต่อหน้า สายที่ว่าคือ07:00 ตัวหนูเองตั้งเวลาไว้ตลอด ให้ยาตรงเวลาไม่เคยขาดเลย หนูรู้เวลาทุกๆอย่างค่ะ แต่หนูท้อตรงที่หลังจาดถอดสายให้อาหารมาหมอจะงดในการกินจะให้กินอาหารอ่อน ไม่รสจัด อาหารย่อยง่าย อาหารเหลว เพราะเดี๋ยวจะสำลักลงปอดตัวของยายเองก็ปอดไม่ดีค่ะเคยปอดติดเชื้อ หนูเองก็คุมตรงนี้ทำตามหมอสั่งมาตลอด แต่ตัวแม่ของหนูกับตาคือไม่ฟังเลย จะเก่งกว่าหมอ
หนูพูดอะไรไปก็เถียง หมอสั่งห้ามอะไรพอหนูมาเตือนก็ชอบขัดหนู หนูพูดหลายรอบมากๆว่าสิ่งนี้ให้ไม่ได้หมอไม่ให้กินต้องตามลำดับไปเรื่อยๆ ตัวของแม่หนูที่เป็นลูกสาวยายก็ชอบเอาไปบอกตาว่าให้กินไปเถอะไม่เป็นอะไรหรอกถ้าไม่กินเดียวก็ทรุดพอดี ซึ่งในความจริงมันยังกินไม่ได้ จะเอาคำที่หนูเตือนไปด่าตลอดว่าหนูไม่รู้เรื่องอะไรห้ามนู้นนี่อยู่นั่น แต่ที่หนูเตือนเพราะหมอสั่งหนูมา หนูเหนื่อยมากๆ
ลำพังดูคนป่วยก็เหนื่อยอยู่แล้วแต่พอคนรอบข้างเป็นแบบนี้หนูก็ท้อค่ะ หนูพยายามคุมให้ยายแต่คนรอบข้างกับมาทำลายลงเรื่อยๆ ไม่คิดจะฟังกัน พอเกิดอะไรขึ้นคนที่ดูแลก็คือหนูอีก ลูกสาวเขาไม่เคยช่วย เฝ้าที่โรงบาลยังไม่เคยเลยสักครั้ง หนูจะเอาเวลากลับมาทำงานหาเงินบ้างยังไม่ได้เลยค่ะ พอไม่ได้ดั่งใจแม่ก็มักจะเอาหนูมาด่าลับหลังให้น้องฟัง ด่าเหมือนหนูไม่ใช่ลูก เหมือนหนูไม่เคยทำไรดี ทั้งที่คนที่หนูดูแลอยู่คือแม่ของเขา หนูไม่ว่าเลยถ้าจะไม่ช่วยแต่ไม่น่ามายุ่งกับการดูแลตามขั้นตอนของหนู บางครั้งหนูท้อจนอยากจะหนีไปให้ไกล ให้ไกลจากครอบครัวนี้เพราะพวกเขาไม่เคยรับฟังอะไร แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหนูรักยาย😭