ขอพื้นที่เมาท์ชีวิตหน่อยค่ะ ช่วงนี้เหมือนจะเหนื่อย แต่ก็ขำตัวเองไปพร้อมกัน

ไม่รู้ว่าคำว่า “เหนื่อย” ของแต่ละคนหน้าตาเหมือนกันไหม ของเรามันไม่ใช่เหนื่อยหนัก ไม่ได้มีดราม่าใหญ่โตอะไร
แค่เป็นความเหนื่อยสะสมแบบตื่นมาก็รู้สึกว่า เออ…วันนี้ขอใช้ชีวิตเบาๆ หน่อยได้ไหม

ชีวิตช่วงนี้เหมือนจะวุ่น แต่ก็ไม่ได้วุ่น งานไม่ได้หนักจนร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้เบาจนปล่อยผ่านได้ง่ายๆ
รวมกับเรื่องเล็กเรื่องน้อยในแต่ละวัน เช่น รถติด ของหมด แบตหมด อารมณ์หมด แล้วทุกอย่างก็มาชนกันพอดีแบบตั้งใจ
หลายวันตั้งเป้าว่าจะเป็นผู้หญิงมีวินัย ตื่นเช้า ออกกำลังกาย ทำตัว productive

แต่ความจริงคือ ตื่นมาเลื่อนโทรศัพท์ก่อนสิ่งแรก ตั้งใจดูแค่ 5 นาที สุดท้ายผ่านไปครึ่งชั่วโมง ดูตั้งแต่คลิปสาระ ยันคลิปแมวกลิ้งตกโซฟา
แล้วก็หัวเราะกับชีวิตตัวเองว่า นี่แหละความก้าวหน้าของวันนี้
บางทีก็หงุดหงิดกับตัวเองเล็กๆ ว่าทำไมไม่เก่ง ไม่ขยัน ไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่พอคิดไปคิดมา
เราก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยยังรู้จักหยุด ยังรู้จักพัก และยังขำกับความไม่เอาไหนของตัวเองได้บ้าง

ช่วงนี้เลยพยายามไม่กดดันตัวเองมาก เหนื่อยก็ยอมรับว่าเหนื่อย ขี้เกียจก็ยอมรับว่าขี้เกียจ ไม่ต้องพยายามเก่งทุกวัน
ไม่ต้องเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดตลอดเวลา แค่เป็นเวอร์ชันที่ยังอยู่ได้ ยังหัวเราะได้ และยังไม่ทิ้งตัวเองไปไหน
ชีวิตอาจจะไม่ได้ปัง ไม่ได้เป๊ะ แต่ถ้ายังมีมุมให้ขำตัวเอง มีวันที่ได้พัก ได้บ่น ได้เมาท์เล็กๆ แบบนี้
ก็น่าจะพอแล้วสำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งในช่วงเวลานี้ค่ะ