ใครเคยมีประสบการณ์ จากลา กับคนรัก แบบเข้าใจกัน บ้างไหมเล่าให้ฟังหน่อย

มีใครเคย “จากลาแบบเข้าใจ” ไหม ทั้งที่ยังรักกันอยู่
ผมแต่งเพลง ที่มีชื่อว่า "จากลาแบบเข้าใจ" ร้องโดยน้อง มาตัง The star
เลยขอมาถ่ายทอประสบการณ์ส่วนตัวที่แต่งออกมาเป็นเพลงนี้  และอยากฟังมุมมองจากคนอื่นครับ


ผมเคยผ่านการเลิกลากับคนรักมา
ไม่ได้ทะเลาะ
ไม่ได้โกรธ
คุยกันดีมากจนแปลกใจตัวเองเหมือนกัน
วันนั้นเราแค่นั่งคุยกันว่า
เรายังรักกันอยู่นะ
แต่ไปต่อกันไม่ได้จริง ๆ
ถามว่าเสียใจไหม
มันไม่มีน้ำตาเลย
แต่ในใจมันโหวงมาก
โหวงแบบพูดไม่ออก
เหมือนรู้ตัวว่า
หลังจากนี้เราจะไม่ใช่ “เรา” อีกแล้ว
จะกลายเป็นคนอื่นของกันและกัน
ทั้งที่ชีวิตก่อนหน้านี้มันเคยมีความสุขมาก ๆ
แค่คิดว่าความสุขแบบนั้น
จะไม่มีวันกลับมาอีก
ก็ใจหายแล้วครับ

เหตุผลที่เลิก
ไม่ใช่เพราะไม่รัก
แต่เพราะมีเหตุจำเป็นบางอย่าง
ที่ทำให้ไปต่อกันไม่ได้จริง ๆ
ถ้ายังคบกันต่อ
ใครสักคนต้องฝืน
ฝืนชีวิต
ฝืนเส้นทาง
หรือฝืนตัวเอง
ซึ่งเราไม่อยากให้ความรัก
ต้องแลกกับการเสียตัวตนของใคร

สิ่งที่ผมรู้สึกหนักที่สุด
ไม่ใช่วันที่เลิก
แต่เป็นวันหลังจากนั้น
วันที่หยิบมือถือขึ้นมาแล้วนึกได้ว่า
เราไม่มีสิทธิ์ทักเขาแล้ว
วันที่เจอเรื่องเล็ก ๆ
แล้วไม่มีเขาเป็นคนแรกที่อยากเล่าให้ฟัง
มันไม่ใช่ความเศร้าแบบร้องไห้
แต่มันเป็นความว่าง
ที่อยู่ได้นานมาก

ผมเลยอยากถามทุกคนว่า
มีใครเคยจากลากันแบบเข้าใจไหม
ทั้งที่ยังรักกันอยู่ แต่เลือกไม่คบต่อ
และอะไรคือเหตุผลที่ทำให้ต้องปล่อยกันไป
อยากรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติไหม
หรือผมแค่ยังทำใจไม่ได้
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ
แค่อยากระบาย และอยากฟังประสบการณ์ของคนอื่นจริง ๆ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่