คือเรื่องมันมีอยู่ว่า มี.1เทอม1ครูเขาให้เลือกที่นั่งเรียนเราเอากระเป๋าอะไรวางจองโต้ะแต่ดันทีคนมานั่งแบบไม่สนอะไรเลบเราก็เปลี่ยนเป็นนั่งริมๆหน้าต่างทางซ้ายแทน แรกๆก็เหมือนไม่มีอะไรจนกระทั่งมีอยู่วันนึงด้วยความที่เรามองไม่เห็นเพราะมีคนที่ตัวสูงกว่านั่งหน้าเรา เราเลยโยกหัวไปมาเพื่อมองว่าครูเขียนอะไร แล้วมีแก็งผญล้วนนั่งหลังห้องคะโดนว่า ตะยุกยิกอะไรนักหนาว่ะ น่ารำคาญว่ะ ตอนแรกก็จะนั่งเกือบหลังสุดแต่ตรงนั้นมันเต็มเลยต้องมาเลือกนั่งตรงนี้แทน เราก็ตอบไปดีๆว่า ลองมานั่งข้างหน้ามั้ยจะได้มองเห็นชัดๆ แต่เขาพูดแย่ใส่สาระพัดตอนแรกก็พยายามไม่สนใจ จนกระทั่งมาบอกว่า อิ
หยุดขยับดิ เกะกะ! เลยสวนไปเลยว่า ไม่ได้ชื่อ
ชื่อเอ(นามสมมุติพอดีไม่สะดวกบอกชื่อเล่นจริงๆค่ะ)หลังจากวันนั้นเราก็โดนพวกนี้นินทาบ้าง แซะบ้าง ด่าบ้างจนปลายเทอม1เราได้ทีเพื่อนกลุ่มใหญ่ละเพื่อนใหม่ทั้งหมด9คน ในนั้นมีเพื่อนสนิทเรา1คนค่ะผ่านไปตอนจบม.1จะขึ้นม.2เราก็ได้ออกจากกลุ่มใหญ่ๆนั้นมากับเพื่อนสนิทเพราะโดนเพื่อนคนนึงแย่งเพื่อนคนอื่นจากเราไปหมดยกเว้นเพื่อนสนิทเรา ตอนทัศนศึกษา เราก็ได้เพื่อนสนิทมาอีก1คนคนนี้นิสัยดีกับเราละเพื่อนสนิทของเรามากๆเลยเป็นเพื่อนกันมาจะได้จะ2ปีแล้วรวมกับปีนี้ที่จะม.3พอม.2เราก็ไม่เรียนซัมเมอร์เพราะเราต้องช่วยงานสวนต่างๆของพ่อแม่เปิดเทอมม.2มาก็เหมือนเดิม โดนด่า โดนนินทา โดนแซะต่างๆนาๆแต่ครั้งนี้ไม่ด่า
แบบครั้งก่อน กิจกรรมรร.เราก็ทำหน้าที่บรรเลงเพลงดุริยางค์ กึ่งๆวงโย เล่นดนตรีบ้าง เป็นคอนด็อกเตอร์แทนพี่ม.3ที่ไม่ได้มาบ้าง พวกนั้นก็เหมือนเดิมเอาไปนินทาในกลุ่ม นินทาไม่ว่าแต่แค่อย่าให้เรื่องถึงหูเดี่ยวได้รู้หมดทั้งฝ่ายปกครองเพราะเป็นลูกรักของฝ่ายปกครองแทบทุกๆคน แต่หนักสุดมีอยู่วันนึงเรากำลังขึ้นบันไดหลังจากเดินไปกลับจากห้องดนตรีมาห้องเรียน5รอบติด มันก็ใช้ให้ไปปริ้นง◌านเราเลยตอบไปแบบไม่หยาบว่า แล้วไม่มีเท้าเดินไปปริ้นหรอ แต่มันบอกว่าแล้วด◌่◌าทำไมอะ เราเลยบอกไปว่า มีคำหยาบมั้ย มันบอกไม่ เราก็ตอบไปว่า อยากได้งานก็ไปปริ้นเองนะจ้ะแล้วก็เดินกลับห้องไป แต่ช็อกสุดเพราะว่า หนังสือกระเป๋ากระจายเต็มโต้ะมาถึงพื้นหมดกระเป๋าแล้วเก้าอี้ก็ล้ม แต่ตอนนั้นขึ้นห้องมากับเพื่อนสนิท2คนกับเราเป็น3คน เพื่อนสนิทอีกคนอยู่อีกห้องนึงเลยรอหน้าห้อง เราพูดเลยว่า ใครทำว่ะเนี่ย!!!แบบลั่นมากๆแต◌่ไม่มีใครได้ยินเลยต้องเก็บเองทั้งหน้าที่เหนื่อยล้าและเศร้าน้ำตาคลอเบ้า เก็บเสร็จก็ลงจากตึกแล้วน้ำตาก็ไหลลงแบบไม่ได้บีบ เพื่อนเลยถามว่า โอเคมั้ยเนี่ย กูละอยากจะเดินไปตบหน้าพวกมันจริงแต◌่ไม่เป็นไรนะเดี่ยวกูเลี้ยงน้ำนะเราเลยตอบไปว่า ไม่เป็นไรหรอกกูเกรงใจเงิน เพื่อนสนิทอีกคนเลยพูดว่า ไม่เป็นไร ไม่ร้องนะ หลังจากร้องไห้เสร็จหาญเศร้า เลยเอาของไปวางจองโต้ะแต่ไม่รู้ว่านั้นที่แระจำของพวกมัน พอกลับมาที่โต้ะที่ของ พวกมันก็นั่งหัวเราะแล้วมองหน้าเราแบบเหยียดๆ เราพูดไม่ออกทำได้แค่เห็บของแล้วไปหาโค้ะนั่งแต่น้องแ.6ใจดีมากๆคนนึงบอกว่า พวกพี่มานั่งโต้ะผมมา ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก ะวกประสาทแดกอ่ะครับ เลยบอกไปว่า ขอบคุณนะน้อง พี่รบกวนเรามากเลยที่มานั่ง น้องบอกว่า ไม่เห็นลำยากเลย ตัวพวกพี่เบาจะตายไม่หนักเลย ชิวมาก ตอนวิชาพละพวกนั้นมันก็เอาเรื่องเราไปพูดแล้วนินทาแซะเราเยอะมากๆ ตอนนี้เราเกลียดสังคมในสายชั้นห้องตัวเองมากๆจนอยากจะย้ายเลยค่ะ ควรทำยังไงดีหรอคะพี่ๆ🙁
ทำไมต้องโดนรังแกมาตลอด2ปีทั้งๆจะม.3