ขอระบาย

จริงๆมันเลิกงานตอนเที่ยงคืนแต่ไม่ยอมกลับนั่งกินเหล้ากินเบียร์ต่อ กลับบ้านทีตี2ตี3 พอมาถึงบ้านไม่ยอมนอนมาแกล้งเราให้เราตื่นทั้งที่รู้ว่าเราต้องตื่นตี5 ไปงานแลเราเลิกงาน6โมงเย็นมีประชุมเลิกทีทุ่ม2ทุ่ม ถึงบ้านยังต้องสอนการลูก วันไหนมีงานด่วนต้องรีบทำงานส่งก็ต้องเอางานมาทำต่อที่บ้านกว่าจะทำเสร็จก็เที่ยงคืน พอเขากลับมาเรากำลังได้นอนว่าให้เราเลิกงานมาแต่กี่โมงไม่นอน อายุเขาก็ไม่น้อยแล้วนะ35-36 แล้ว เหมือนยังคิดไม่ได้เลย เราเคยถามไปตรงๆว่าวันๆหนึ่งจะไม่ให้นอนเลยใช่ไหม จะได้ไม่ต้องนอน วันๆเราได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงคือถามเราสักไหมว่าเหนื่อยไหมยังไม่มี มีแตให้เราคิดว่าเขาเหนื่นะเราก็เหนื่อยแต่เราแย่พูดว่าเหนื่อย เวลาไม่กินเหล้ากินเบียร์ไม่พูดพอเหล้าเข้าปากว่าเราสะปะเราไม่ดีอย่างนั้นเราไม่ดีอย่างนี้ พอเราบอกดีๆไม่สนใจเราเลยพูดดังขึ้นแล้วมาว่าเราอยากให้พ่อแม่รู้หรือไง บ้างทึพูดดีๆแต่เขาไม่ฟังเลย ว่าเราว่าถมีเขาอยากนอนก็ไม่ต้องมีเขา เรานิ่งมามากแล้วอยากไปเราไม่ดึงไว้อนาคตเรายังมี (เวลาทะเลาะกันพูดได้ไงว่า กูจะไปอยุ่ที่อื่นกูจะไปนอนกลับคนอื่นที่ไหนเรื่องกู กูจะบล็อกมแฟนบอบพูดถึงแฟนเก่าอย่างนั้นอย่างนี้ถ้ามันดีจริงจะเลิกกับมันทำไหม อยากกลับไปหามันก็ช่าง) เราไม่ดีตรงไหนเราก็ปรับตลอดแต่เขาไม่ยอมปรับให้เราเลย ให้เรสปรับฝ่ายเดียว ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้ว เราตัดสินใจและทำใจไปครึ่งหนึ่งแล้วมันจะไปก็ปล่อยมันไป แต่มันเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว พอเราปล่อยให้ไปไม่ดึงไว้ก็ไม่ไป ถ้าไปจริงเรายอมรับช่วงแรกเราต้องเสียใจอยุ่เดียวอยุาไปสีกพักเราก็ทำใจได้ เพราะลูกเราต้องรีบเข้มแข็ง