เราควรทำยังไง กับชีวิตแบบนี้ดีค่ะ

เราแต่งงานกับสามีมา9ปีแล้วค่ะ มีลูกด้วยกัน2คน เราเลี้ยงลูกคนเดียว ไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียน พอมีเวลาว่างเราก็ไปช่วยสามีทำงาน แต่ส่วนมากสามีจะเป็นคนทำงานคนเดียวค่ะ  เพราะไม่มีใครอยากเลี้ยงลูกช่วย เพราะลูกเราดื้อมากอยู่นิ่งๆไม่ได้เลยค่ะ พ่อแม่เราท่านก็หาแต่ข้ออ้าง จะไปนู่นนี่ตลอด แต่พอเราจะสอนลูกหรือตีลูก ก็หาว่าเราไม่รักลูก แล้วจะคลอดออกมาทำไม​ เรานี่น้ำตาไหลเลยค่ะที่ได้ยินอย่างงั้น และชอบหาว่าเราขี้เกียดทั้งๆกว่าจะได้นอนต้องให้ลูกนอนก่อนและเราตื่นตั้งแต่ตี5ทุกวัน มานึ่งข้าวหาข้าวมาน้ำมาให้สามีกับลูกกินและอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกส่งลูกไปโรงเรียน และต้องมาทำงานบ้านทำงานที่สวนต่อ​ ต้องไปรับลูกที่โรงเรียนพอถึงบ้านก็ทำงานบ้านต่อค่ะและเลี้ยงลูกไปด้วย ส่วนสามีเราเข้าใจค่ะว่าหาเงินคนเดียวแต่บางครั้ง ​เราก็พูดอะไรมากไม่ได้ เพราะเราไม่ได้มีรายได้อะไร ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำงานหาเงินนะค่ะ มันติดที่ว่าไม่มีใครเลี้ยงลูกให้เราจะไปไหนเราก็ต้องเอาลูกไปด้วยตลอด ขอแยกทางหลายครั้งแล้วค่ะแต่ไม่ไป อ้างแต่ลูกและยอกว่าไม่มีที่ไปแล้ว ​ไม่มีสิทธิ์มีเสียงบอกใครได้เลยค่ะ ​สามีทำงานเสร็จก็ไปหาเพื่อนต่อ กินเหล้าทุกวันเมาทุกวัน ขาดเหล้าไม่ได้เลยค่ะ แล้วก็ชอบทะเลาะกันเรื่องนี้ตลอด ถ้าบอกว่าเบาๆลงได้ไหม ก็ชอบบอกว่ากินได้ก็ทำงานเองได้ตลอด และทำงานคนเดียวตลอด ​แต่บางครั้งมันก็หนักไปจนพูดไม่รู้เรื่อง ไปทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าเราไม่ให้กินก็บอกว่าเราอยากให้ไปแต่ทำงาน ไม่อยากให้ไปไหน เงินก็หามาให้ใช้จะอะไรกันนักกันหนา แล้วไม่อยากไปไหนเลยทั้งๆที่รู้ว่าเราหาเงินเองไม่ได้ เงินที่หามาให้เราก็ซื้อแต่ของที่จำเป็นต้องใช้ และข้าวปลาอาหาร แต่บอกว่าเราใช้เงินเยอะใช้เงินประหยัดหน่อย  พอจะหาเงินเองก็ไม่มีใครอยากดูลูกช่วยเลยสักคน ลูกเราดื้อมากค่ะถึงจะอยู่ด้วยกันเยอะแค่ไหนหรือทำอะไรอยู่ก็จะร้องเรียกเราเพื่อมาดูลูก แทบจะทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลยค่ะ ​เคยคิดนะว่าถ้าเราไม่อยู่ใครจะเลี้ยงลูกให้เรา  อยากหนีแต่หนีไม่ได้ ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วค่ะ