เรามีความรักกับผู้ชายคนนี้ก็ถือว่าไม่นานเท่าไร เกือบจะ2ปีแล้ว
แรกเค้าดีมากก็ดีทุกอย่างและเป็นดีมาเกือบปี จนพักหลังๆ เราทะเลาะกัน บอกเลิกกัน กอดกันแล้วก็คืนดีกันบ่อย จนนู้สึกว่าบ่อยเกินไป
บางครั้งก็ยอมรับเพราะความงอแงงี่เง่าของเราเอง ความอีโก้ของเราเอง ทะเลาะบางทีคิดได้เราก็ง้อเขา เพราะเราเองก็ยังไม่พร้อมจะเสียเขาไป
เรารู้สึกว่ายังอยากมีเขา อยากดูแลเขา อยากอยู่กับเค้าไปนาน ตอนแรกเขาดีดีจนเราสมัครใจมาใช้ชีวิตกับเค้า คบกับเขาแล้วเราดีขึ้นรักจากไม่เคยเที่ยวก็ได้เที่ยว จากที่เคยส่งเงินให้แม่ได้แต่ใช้หนี้ของไม่ได้ ก็ทำให้ใช้หนี้ได้ (ในส่วนตรวนี้คือเงินของเราเองทั้งหมด) จากที่ไม่เคยได้กินเขาก็พาไปกิน จนมาช่วงนี้เรามีปัญหา ที่ทำเราต้องออกจากงานตกงานและไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน เงินแต่ละวันทุกวันนี้ต้องแบมือขอพ่อกับแม่ เขาก็ทำงาน ส่วนเราระหว่าางรองาน เราทำงานบ้านทุกอย่างกลับมาเขาสามารถกินข้าวนอนได้เลย ซักผ้าก็ซักมือ เราคอยบอกตัวเองว่าแฟนคงเหนื่อยและเครียด เลยไปล่อยผ่านทุกอย่างไม่พูดไปเพราะรู้ว่าถ้าพูดไปก็ต้องทะเลาะกัน แต่เขากลับเปลี่ยนไปมาก จากเคยนอนกอดเรา กลายเป็นเราต้องนอนกอดเขา ถ้าเราไม่กอดเขา เขาก็ไม่กอดเรา แต่เขาก็ยังให้เราหนุนแขนทุกวัน จากเคยใส่ใจกันมากก็ไม่ใส่ใจ จนตอนนี้เราเองก็ได้งานทำแต่ปัญหาเรื่องเงินยังอยู่เพราะเงินเราทั้งสองยังไม่ออก จนเมื่อคือเรารู้สึกอึดอัดไม่ไหว เพราะเราเลิกงานมาต่างคนต่างเหนื่อย นั้งพักสักแป๊ป เราก็ลุ่งมาทำงานบ้านซักผ้า แต่เค้าก็ไม่คิดจะลุกมาช่วยเรานอนเล่นมือถือ พอเราพูดมาไม่คิดจะช่วยเค้าบ้างหรอ เขาก็มานะคะแต่ก็มาด้วยอารมไม่พอใจ บางวันเราลุกมาล้างจาน ตอนลุงมาก็ยังเล่นมือถืออยู่เลยแต่พอเราล้างได้2-3ใบเข้ามาอีกทีก็หลับ เขาเองก็เป็นคนหลับง่ายจริงๆแหละ เราเองเริ่มอึดอัดแต่ก็ไม่อยากคุยตอนเขาหลับเลยได้แต่ทิ้งแชทไว้ให้เขาอ่าน แต่สิ่งที่ได้ก็เหมือนเดิมไม่รู้ว่าอ่านหมดรึเปล่า เขานิ่งเขาเฉยทั้งที่ตอนแรกมีเหตุการแบบนี้เค้าต้องปลอบเราคุยกับเรานี้ไม่ทำอะไรเลยกลับกันปกติตอนเข้างานเราจะเข้าพร้อมกันเช้าวันที่เราทิ้งแชท เขาบอกเราว่าไปแล้วนะ เราก็หันไปถามเขาว่ารอเค้าก่อนไม่ได้หรอ แต่เขาหันมาส่ายหัวให้เราแล้วเดินเข้างานไป เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร เขาไม่พูดอะไรสักอย่าง จนตอนนี้รู้สึกตั้งคำถามกับตัวเองว่าที่เราทำทุกวันนี้คือความสุขจริงๆใช่ไหม เรารู้สึกเหนื่อยจนอยากจะเดินออกมา แต่มันก็ยังรัก เราคิดว่าถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้มันจะดีขึ้นเอง เขาจะไม่เครียด แต่อีกใจก็ถามตัวเองกลับว่า มันจะดีขึ้นจริงๆใช่ไหม
หรือว่ารักครั้งนี้จะถึงทางตันแล้วจริงๆ
แรกเค้าดีมากก็ดีทุกอย่างและเป็นดีมาเกือบปี จนพักหลังๆ เราทะเลาะกัน บอกเลิกกัน กอดกันแล้วก็คืนดีกันบ่อย จนนู้สึกว่าบ่อยเกินไป
บางครั้งก็ยอมรับเพราะความงอแงงี่เง่าของเราเอง ความอีโก้ของเราเอง ทะเลาะบางทีคิดได้เราก็ง้อเขา เพราะเราเองก็ยังไม่พร้อมจะเสียเขาไป
เรารู้สึกว่ายังอยากมีเขา อยากดูแลเขา อยากอยู่กับเค้าไปนาน ตอนแรกเขาดีดีจนเราสมัครใจมาใช้ชีวิตกับเค้า คบกับเขาแล้วเราดีขึ้นรักจากไม่เคยเที่ยวก็ได้เที่ยว จากที่เคยส่งเงินให้แม่ได้แต่ใช้หนี้ของไม่ได้ ก็ทำให้ใช้หนี้ได้ (ในส่วนตรวนี้คือเงินของเราเองทั้งหมด) จากที่ไม่เคยได้กินเขาก็พาไปกิน จนมาช่วงนี้เรามีปัญหา ที่ทำเราต้องออกจากงานตกงานและไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน เงินแต่ละวันทุกวันนี้ต้องแบมือขอพ่อกับแม่ เขาก็ทำงาน ส่วนเราระหว่าางรองาน เราทำงานบ้านทุกอย่างกลับมาเขาสามารถกินข้าวนอนได้เลย ซักผ้าก็ซักมือ เราคอยบอกตัวเองว่าแฟนคงเหนื่อยและเครียด เลยไปล่อยผ่านทุกอย่างไม่พูดไปเพราะรู้ว่าถ้าพูดไปก็ต้องทะเลาะกัน แต่เขากลับเปลี่ยนไปมาก จากเคยนอนกอดเรา กลายเป็นเราต้องนอนกอดเขา ถ้าเราไม่กอดเขา เขาก็ไม่กอดเรา แต่เขาก็ยังให้เราหนุนแขนทุกวัน จากเคยใส่ใจกันมากก็ไม่ใส่ใจ จนตอนนี้เราเองก็ได้งานทำแต่ปัญหาเรื่องเงินยังอยู่เพราะเงินเราทั้งสองยังไม่ออก จนเมื่อคือเรารู้สึกอึดอัดไม่ไหว เพราะเราเลิกงานมาต่างคนต่างเหนื่อย นั้งพักสักแป๊ป เราก็ลุ่งมาทำงานบ้านซักผ้า แต่เค้าก็ไม่คิดจะลุกมาช่วยเรานอนเล่นมือถือ พอเราพูดมาไม่คิดจะช่วยเค้าบ้างหรอ เขาก็มานะคะแต่ก็มาด้วยอารมไม่พอใจ บางวันเราลุกมาล้างจาน ตอนลุงมาก็ยังเล่นมือถืออยู่เลยแต่พอเราล้างได้2-3ใบเข้ามาอีกทีก็หลับ เขาเองก็เป็นคนหลับง่ายจริงๆแหละ เราเองเริ่มอึดอัดแต่ก็ไม่อยากคุยตอนเขาหลับเลยได้แต่ทิ้งแชทไว้ให้เขาอ่าน แต่สิ่งที่ได้ก็เหมือนเดิมไม่รู้ว่าอ่านหมดรึเปล่า เขานิ่งเขาเฉยทั้งที่ตอนแรกมีเหตุการแบบนี้เค้าต้องปลอบเราคุยกับเรานี้ไม่ทำอะไรเลยกลับกันปกติตอนเข้างานเราจะเข้าพร้อมกันเช้าวันที่เราทิ้งแชท เขาบอกเราว่าไปแล้วนะ เราก็หันไปถามเขาว่ารอเค้าก่อนไม่ได้หรอ แต่เขาหันมาส่ายหัวให้เราแล้วเดินเข้างานไป เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร เขาไม่พูดอะไรสักอย่าง จนตอนนี้รู้สึกตั้งคำถามกับตัวเองว่าที่เราทำทุกวันนี้คือความสุขจริงๆใช่ไหม เรารู้สึกเหนื่อยจนอยากจะเดินออกมา แต่มันก็ยังรัก เราคิดว่าถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้มันจะดีขึ้นเอง เขาจะไม่เครียด แต่อีกใจก็ถามตัวเองกลับว่า มันจะดีขึ้นจริงๆใช่ไหม