ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายหน่อยนะคะ เราอัดอั้นมากจริง ๆ
เรื่องมันเกิดจากเราต้องดูแลหลานอายุ 6 ขวบ หลานติดเรามาก และมานอนค้างที่บ้าน เรานอนดึกประมาณตี 3 แต่แม่บอกให้เราช่วยนอนเฝ้าหลานตอนตี 5 เราก็ยอม ไม่ได้เถียงอะไร
เช้ามา หลานตื่นแล้วเปิดประตูออกไปเอง เราคิดว่าเขาเข้าห้องน้ำเพราะอายุ 6 ขวบแล้ว แต่ความจริงคือเขาออกไปถึงถนน หมาเห่า เด็กร้องไห้ คนแถวนั้นต้องช่วยไว้
เรารู้สึกผิดนะที่มันเกิดขึ้น แต่เรางงมาก เพราะประตูบ้านสูง หนัก และผูกเชือกเงื่อนกระตุกไว้ หลานเป็นเด็กที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำ แต่กลับเปิดประตูออกไปได้เอง
แม่เข้ามาด่าเราหนักมาก ด่าซ้ำ ๆ ว่าเราปล่อยเด็ก ด่าด้วยคำแรงมาก ๆ ทั้งที่เราอธิบายว่าไม่รู้จริง ๆ และไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้
ต่อมาแม่บอกว่า “หลานบอกว่าให้เราโทรหาแม่ แต่เราไม่ยอมโทร เลยหนีออกไป”
ทั้งที่ความจริงคือหลานไม่ได้พูดอะไรกับเราเลย เดินออกไปเฉย ๆ แต่แม่กลับเชื่อเด็กเต็มที่ และพูดว่า “เด็กโกหกไม่เป็น” ทั้งที่โกหกแน่ๆ แต่ไม่มีใครฟังเรา
จากนั้นแม่ด่าเราด้วยคำแรงมาก เช่น
บอกว่าเราเลี้ยงเด็ก
ๆ
บอกว่าเราเห็นแก่ตัว
บอกว่าไว้ใจเราไม่ได้
ไล่เราให้ออกไปอยู่ที่อื่น
ด่าด้วยคำหยาบสารพัด
ตลอดชีวิตเราโดนคำพูดแรงจากพ่อแม่มาตลอด
พ่อเคยพูดว่า ถ้าไม่มีเราเขาคงรวยไปนานแล้ว
แม่เคยพูดว่า ไม่น่าเกิดมา น่าจะปล่อยให้ตายไปเลย
วันรุ่งขึ้นแม่ไม่พูดกับเราเลย ดึงผมแรง ๆ ตอนมัดผม โยนเงินให้ แล้วเงียบใส่
เรารู้สึกเหนื่อยมาก ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากคุย ไม่อยากเผชิญหน้า
เราไม่ได้คิดว่าเราดี 100% เรารู้ว่ามันมีส่วนผิดที่เราหลับต่อ
แต่เราสงสัยว่า ทำไมไม่มีใครฟังเราบ้าง
ทำไมทุกอย่างต้องเป็นความผิดของเราคนเดียว
ทำไมคำขอโทษไม่เคยมี แต่คำด่ามีตลอดชีวิต
ตอนนี้เราแค่รู้สึกว่าอยากโตเร็ว ๆ อยากไปไกล ๆ
กลับบ้านแค่ปีละครั้ง กินข้าววันเดียวแล้วกลับ
เราไม่อยากเกลียดพ่อแม่ แต่เราก็ไม่ไหวจริง ๆ
อยากถามคนที่อ่านว่า
แบบนี้เราใจแคบเกินไปไหม
หรือจริง ๆ แล้วเราแค่ถูกทำร้ายทางคำพูดมานานเกินไป
ตอนนี้ผ่านมา 2 วันแล้วที่แม่ไม่พูดกับเราเลย เงียบสนิท เหมือนไม่มีตัวตน ทั้ง ๆ ที่อยู่บ้านเดียวกัน
ปกติพ่อจะเรียกเรากินข้าวทุกวัน แต่วันนี้ พ่อไม่เรียก กินข้าวกันแค่พ่อ แม่ สองคน เรานั่งอยู่ในบ้าน แต่เหมือนไม่ใช่คนในครอบครัว
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะ เด็กคนเดียวร้องไห้
แค่หลานร้องไห้ เราถึงกับถูกตัดออกจากความเป็นลูก เป็นคนในบ้านไปเลยหรอ
มันทำให้เราสงสัยมากว่า
เรามีตัวตนตรงไหนในครอบครัวนี้
หรือคุณค่าของเรามันน้อยกว่าเด็กคนเดียวจริง ๆ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบค่ะ
เหนื่อยมากกับครอบครัว แบบนี้เราผิดจริง ๆ ใช่ไหม หรือแค่ไม่มีใครฟังเราเลย
เรื่องมันเกิดจากเราต้องดูแลหลานอายุ 6 ขวบ หลานติดเรามาก และมานอนค้างที่บ้าน เรานอนดึกประมาณตี 3 แต่แม่บอกให้เราช่วยนอนเฝ้าหลานตอนตี 5 เราก็ยอม ไม่ได้เถียงอะไร
เช้ามา หลานตื่นแล้วเปิดประตูออกไปเอง เราคิดว่าเขาเข้าห้องน้ำเพราะอายุ 6 ขวบแล้ว แต่ความจริงคือเขาออกไปถึงถนน หมาเห่า เด็กร้องไห้ คนแถวนั้นต้องช่วยไว้
เรารู้สึกผิดนะที่มันเกิดขึ้น แต่เรางงมาก เพราะประตูบ้านสูง หนัก และผูกเชือกเงื่อนกระตุกไว้ หลานเป็นเด็กที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำ แต่กลับเปิดประตูออกไปได้เอง
แม่เข้ามาด่าเราหนักมาก ด่าซ้ำ ๆ ว่าเราปล่อยเด็ก ด่าด้วยคำแรงมาก ๆ ทั้งที่เราอธิบายว่าไม่รู้จริง ๆ และไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้
ต่อมาแม่บอกว่า “หลานบอกว่าให้เราโทรหาแม่ แต่เราไม่ยอมโทร เลยหนีออกไป”
ทั้งที่ความจริงคือหลานไม่ได้พูดอะไรกับเราเลย เดินออกไปเฉย ๆ แต่แม่กลับเชื่อเด็กเต็มที่ และพูดว่า “เด็กโกหกไม่เป็น” ทั้งที่โกหกแน่ๆ แต่ไม่มีใครฟังเรา
จากนั้นแม่ด่าเราด้วยคำแรงมาก เช่น
บอกว่าเราเลี้ยงเด็ก
บอกว่าเราเห็นแก่ตัว
บอกว่าไว้ใจเราไม่ได้
ไล่เราให้ออกไปอยู่ที่อื่น
ด่าด้วยคำหยาบสารพัด
ตลอดชีวิตเราโดนคำพูดแรงจากพ่อแม่มาตลอด
พ่อเคยพูดว่า ถ้าไม่มีเราเขาคงรวยไปนานแล้ว
แม่เคยพูดว่า ไม่น่าเกิดมา น่าจะปล่อยให้ตายไปเลย
วันรุ่งขึ้นแม่ไม่พูดกับเราเลย ดึงผมแรง ๆ ตอนมัดผม โยนเงินให้ แล้วเงียบใส่
เรารู้สึกเหนื่อยมาก ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากคุย ไม่อยากเผชิญหน้า
เราไม่ได้คิดว่าเราดี 100% เรารู้ว่ามันมีส่วนผิดที่เราหลับต่อ
แต่เราสงสัยว่า ทำไมไม่มีใครฟังเราบ้าง
ทำไมทุกอย่างต้องเป็นความผิดของเราคนเดียว
ทำไมคำขอโทษไม่เคยมี แต่คำด่ามีตลอดชีวิต
ตอนนี้เราแค่รู้สึกว่าอยากโตเร็ว ๆ อยากไปไกล ๆ
กลับบ้านแค่ปีละครั้ง กินข้าววันเดียวแล้วกลับ
เราไม่อยากเกลียดพ่อแม่ แต่เราก็ไม่ไหวจริง ๆ
อยากถามคนที่อ่านว่า
แบบนี้เราใจแคบเกินไปไหม
หรือจริง ๆ แล้วเราแค่ถูกทำร้ายทางคำพูดมานานเกินไป
ตอนนี้ผ่านมา 2 วันแล้วที่แม่ไม่พูดกับเราเลย เงียบสนิท เหมือนไม่มีตัวตน ทั้ง ๆ ที่อยู่บ้านเดียวกัน
ปกติพ่อจะเรียกเรากินข้าวทุกวัน แต่วันนี้ พ่อไม่เรียก กินข้าวกันแค่พ่อ แม่ สองคน เรานั่งอยู่ในบ้าน แต่เหมือนไม่ใช่คนในครอบครัว
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะ เด็กคนเดียวร้องไห้
แค่หลานร้องไห้ เราถึงกับถูกตัดออกจากความเป็นลูก เป็นคนในบ้านไปเลยหรอ
มันทำให้เราสงสัยมากว่า
เรามีตัวตนตรงไหนในครอบครัวนี้
หรือคุณค่าของเรามันน้อยกว่าเด็กคนเดียวจริง ๆ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบค่ะ