อากิญจานันจายตนฌานสมาบัติ

ประเด็นนี้ จะเนื่องกับ พุทธภาษิต ที่ตรัสว่า ใบไม้ในกำมือ ”ว่าด้วย“ จิต ⬇️ 😇 มหาตัณหาสังขยสูตร + ฉลาดในสติปัฏฐานสี่ ⬇️ 🗣️ กำหนด นิมิตนั้น (ความสว่าง) ได้ กับ 😎ใบไม้ในป่า ”ว่าด้วย&l

รอคนมาค้าน คิกคิก

การปรากฏของรูปนามคือการปรากฏของจิตใจ รูปนามเกิดเมื่อใดจิตใจเกิดเมื่อนั้น แต่ไม่ใช่ว่าไม่เห็นรูปนามได้อย่างปุถุชน แล้วเห็นไปว่า “รูปนามดับแล้ว” จึงเป็นผู้รู้จิตใจ การเห็นรูปนามตามความเป็

คือจขกทสงสัยมานานแล้วว่าทำไมฆราวาสนักปฏิบัติภาวนฟหลายคนถึงเน้นทำแต่สมถะเพ่งเอาแต่ฌานสมาบัติอย่างเดียวแบบขาดสติจนบางคนหลงนิมิตจนเพี้ยนก็นาด้วยด้วยยนไม่เจริญวิปัสสนาโดยการเจริญสติปัญญากำหนดรู้หรือพิจารณ

จิตเป็นปรมัตถ์ธรรมไม่ใช่ว่าใครๆจะเห็นได้ เห็นจิตหมายถึงการเห็นสภาวธรรมในนั้น จิตหนึ่งวิถี คือ เห็นอารมณ์ปัจจุบันตามความเป็นจริงที่เกิดกับบุคคลผู้นั้น คือ ภาพถ่ายแต่ละshotแต่ละframe ที่สะท้อนความเป็นเ

จิตไม่ใช่อารมณ์ การจะเห็นจิตได้จริง จึงต้องเห็นด้วยภาวนา สติปัฏฐาน ไปตีความหมาย เห็นจิตเท่ากับเห็นอารมณ์ ก็จบเห่กันพอดี เหมือตีค่าเท่ากันหมดระหว่างฝุ่นในจักรวาลกับดวงดาว จะเห็นจิตได้จริงจึงต้องเห็น

จขทก.สงสัยทำไมมีคนนึงหรือบางคนเชื่อว่าไม่ต้องมีสติในกายเวทนาจิตธรรมหรือไม่ต้องมีสติกำหนดรู้หรือพิจารณาในสภาวะจริงของกายและใจจะเรียกสติปัฏฐาน4หรืออะไรก็แล้วมันจริงเหรอแม้แต่สมเด็จพระญาณสังวรสมเด็จพระสั

สติปัฏฐานไม่ใช่อะไรที่ซับซ้อน แค่ทำให้ถูก 1.ให้เป็นผู้ดูตัวเอง เห็นในทุกอาการตัวเอง 2.ตัวเองคืออาการทาง รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน 3.เมื่อเป็นผู้ดูตัวเอง จึงหมายความว่า ผู้ดูนั้นอยู่ในพื้นที่ที่