ขอบอกก่อนว่าเราเป็น single mom นะคะ เรามีน้องตอนเราอายุ 18 ปี หลังจากเค้าอายุได้ 1 ขวบ เราก็เลิกรากับพ่อเค้าและไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เราเลี้ยงลูกมาคนเดียว ทำงานพาร์ทไทม์ มียายมาคอยช่วยเลี้ยงบ้างในตอนทำงาน พอเข้าช่วง 2 ขวบ เราได้งานประจำ ยายก็เลยเป็นคนเลี้ยงน้องซะส่วนใหญ่ หลังจากนั้นเราก็มีแฟนใหม่เค้าก็รับรู้เรื่องลูกและไม่ติดอะไรค่ะ 🙂 ช่วงแรกที่คบกับแฟนใหม่เราอยุ่บ้านแฟนเป็นหลักเพราะใกล้ที่ทำงาน ตั้งแต่ช่วงปี 2557-2559 จนลูกเราได้ 6 ขวบกว่าๆ เราก็กลับมาอยู่บ้าน แฟนก็ย้ายมาด้วย แฟนเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับลูกเราเลย ไม่ดุ ไม่ตี พูดคุยกันปกติ แต่เรื่องตักเตือนสั่งสอนจะไม่เข้ามายุ่งเลย หลังจากเรามาอยุ่บ้านก็จะอยู่กับลูกมากขึ้น ปลุกตอนเช้า อาบน้ำ กินข้าว ไป รร. เลิกเรียนยายไปรับ กลับมาเราก็รับไม้ต่อ เป็นแบบนี้จนถึงอายุ 10 ขวบ ยายก็กลับไปอยู่ ตจว. เราก็ดูแล เลี้ยงลูกปกติ จะมีช่วงเลิกเรียนที่ก็จะฝากน้าที่รู้จักคอยรับ-ส่งให้ ด้วย รร. อยู่ใกล้บ้านแค่ 600 เมตร 🏫 ซึ่งเราพูดคุยกันปกติกับลูก แต่ที่สังเกตุได้ครั้งไหนที่ทำผิดเค้าเริ่มโกหก พูดเป็นเรื่องเป็นราว พอถามหลายๆ ครั้งก็จะยอมรับว่าโกหก เราไม่ตีลูก แต่ก็มีบ่น มีด่าบ้าง แต่ผิดมากจริงๆ ก็จะตี แต่พูดสอนถามไปด้วย ไม่ตีพร่ำ
-- พอเข้าช่วงมัธยมต้น วันแตกหนุ่ม เค้าเริ่มมีชีวิตส่วนตัวที่เราเข้าไม่ถึง มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเพื่อน พิมแชทด่ากันไปมา มีแฟน ซึ่งเราก็จะคอยดูห่างๆ แอบดูแชทบ้าง คอยถามเรื่องราวแต่ละวันบ้าง ก็จะรู้มาบ้างว่าเริ่มแอบสูบ 🚬 กัน ก็พูดด่าๆ เตือนๆ ตามประสาแม่ขาดน้ำตาล 😅
✨ จน ม.3 เค้าขอทำงานพาร์ทไทม์ก็ให้เค้าทำ จะได้มีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น เนื่องจากทำหลังเรียน ก็จะเลิกงานดึก ก่อนกลับบ้านเค้าก็จะแวะไปนั่งเล่นบ้านแฟน จากแรกๆ ถึงบ้าน 5 ทุ่ม ก็ขยับไปเป็นเที่ยงคืน ไป ตี 1 ((แต่ไม่ได้ไปทำอะไรกันนะ บ้านแฟนเค้าเป็นห้องเช่า มีตา ยาย และพี่สาวอยู่ด้วยตลอด))
‼️และนี่คือจุดเปลี่ยน‼️
เดือน ก.ย. 2568 ((ปวช. 1)) ลูกเราเลิกกับแฟน หลังจากนั้นเค้าก็ไปอยู่กับเพื่อน เริ่มติดเพื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเรามาจับได้ว่าแอบกินน้ำกระท่อมผสมยาแก้ไอกัน พกมีด เหมือนพวกเด็กฟอร์มช่าง สูบ 🚬 แรกๆ ก็กลับบ้านดึก หลังๆ กลับเช้า จนถึงขั้นไม่กลับเลยก็มี ยิ่งช่วงปิดเทอม ต.ค. เป็นหนักขึ้น ติดต่อไม่ค่อยได้ ถามอยู่ไหนไม่อยากตอบ ไม่รับผิดชอบอะไรเลย กลายเป็นขาดงานติดต่อกันบ่อย จนถูกไล่ออกจากงานพาร์ทไทม์ เป็นแบบนี้จนเราเครียดถึงขั้นพบจิตแพทย์
😭 เราเรียกคุยแบบเปิดใจ ไม่ด่า ไม่ว่า พูดถึงผลเสีย พูดถึงสิ่งที่เค้า ก็เหมือนจะเข้าใจ ตอบรับหมด ก็ดีขึ้นอยู่ 2-3 วัน ก็กลับมาเป็นอีก วนลูปอยู่แบบนี้จนถึงปัจจุบันนี้
กยๆ เราหมดปัญญาจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย พูดคุยกี่ครั้งก็บอกขอโทษเรา จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลง แต่ก็กลับมาแบบเดิม เราได้แต่โทษตัวเองซ้ำๆ ว่าเป็นเพราะพลาดตรงไหนไป ถึงทำให้เค้าเป็นแบบนี้
** หลับแล้วตื่นยากมากถ้าไม่ปลุกก็นอนข้ามวันได้เลย ปลุกแต่ละครั้งใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่ง ชม.
** ไม่สนใจการเรียน โดนทัณบนฑ์แล้วก็ยังเฉย
** ไปบ้านเพื่อนกลับบ้าง ไม่กลับบ้าง บางทีพาเพื่อนมากว่าจะเลิกก็ตี 2 ตี 3 บางทีก็อยุ่กันยันเช้า
** พูดอะไรก็ไม่ฟัง ไม่สน ไม่แคร์ พอไล่ให้เลิกกินก็บอกเราว่าเดี๋ยวไปนั่งกินที่อื่น
** บอกให้รีบกลับบ้าน อย่าดึก ก็บอกแปบ บอกเดี๋ยว กลายเป็นไม่กลับ
** สังคมเพื่อนรอบตัว ไม่มีใครเรียน เรียน กศน. กัน
** น้ำกระท่อมขอให้ลดลง ก็ไม่ลด นั่งกินเหมือนเดิม จะพาไปบำบัดก็ไม่ไป ถึงไปก็คงกลับมากินอีก เพราะสั่งคมเพื่อนยังกินกันอยู่
** ขาดเรียนจนเวลาเรียนไม่พอ
** เราทำงาน 8 โมงครึ่ง ต้องออกจากบ้าน 7.50 แต่สายทุกวัน ต้องคอยปลุกทุกวัน บางวันปลุกจนตัวเองสายเป็น ชม. ก็ไม่ตื่น บางวันยอมลางานดูว่าจะตื่นกี่โมง
** เคยเครียดจนดิ่งถึงขั้นคิดสั้น ว่าถ้าไม่มีเราเค้าจะสำนึกได้มั้ย ถ้ายังทำตัวแบบนี้
** ไม่อยากให้ซิ่วการเรียน แต่ก็ไม่รู้จะเข็นไปทางไหน
😭 ยาวหน่อยนะคะ มันอึดอัดจนอยากระบายออกจริงๆ 😭
แม่ๆ รับมือกับลูกชายวัย 16-17 ยังไงกัน??
-- พอเข้าช่วงมัธยมต้น วันแตกหนุ่ม เค้าเริ่มมีชีวิตส่วนตัวที่เราเข้าไม่ถึง มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเพื่อน พิมแชทด่ากันไปมา มีแฟน ซึ่งเราก็จะคอยดูห่างๆ แอบดูแชทบ้าง คอยถามเรื่องราวแต่ละวันบ้าง ก็จะรู้มาบ้างว่าเริ่มแอบสูบ 🚬 กัน ก็พูดด่าๆ เตือนๆ ตามประสาแม่ขาดน้ำตาล 😅
✨ จน ม.3 เค้าขอทำงานพาร์ทไทม์ก็ให้เค้าทำ จะได้มีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น เนื่องจากทำหลังเรียน ก็จะเลิกงานดึก ก่อนกลับบ้านเค้าก็จะแวะไปนั่งเล่นบ้านแฟน จากแรกๆ ถึงบ้าน 5 ทุ่ม ก็ขยับไปเป็นเที่ยงคืน ไป ตี 1 ((แต่ไม่ได้ไปทำอะไรกันนะ บ้านแฟนเค้าเป็นห้องเช่า มีตา ยาย และพี่สาวอยู่ด้วยตลอด))
‼️และนี่คือจุดเปลี่ยน‼️
เดือน ก.ย. 2568 ((ปวช. 1)) ลูกเราเลิกกับแฟน หลังจากนั้นเค้าก็ไปอยู่กับเพื่อน เริ่มติดเพื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเรามาจับได้ว่าแอบกินน้ำกระท่อมผสมยาแก้ไอกัน พกมีด เหมือนพวกเด็กฟอร์มช่าง สูบ 🚬 แรกๆ ก็กลับบ้านดึก หลังๆ กลับเช้า จนถึงขั้นไม่กลับเลยก็มี ยิ่งช่วงปิดเทอม ต.ค. เป็นหนักขึ้น ติดต่อไม่ค่อยได้ ถามอยู่ไหนไม่อยากตอบ ไม่รับผิดชอบอะไรเลย กลายเป็นขาดงานติดต่อกันบ่อย จนถูกไล่ออกจากงานพาร์ทไทม์ เป็นแบบนี้จนเราเครียดถึงขั้นพบจิตแพทย์
😭 เราเรียกคุยแบบเปิดใจ ไม่ด่า ไม่ว่า พูดถึงผลเสีย พูดถึงสิ่งที่เค้า ก็เหมือนจะเข้าใจ ตอบรับหมด ก็ดีขึ้นอยู่ 2-3 วัน ก็กลับมาเป็นอีก วนลูปอยู่แบบนี้จนถึงปัจจุบันนี้
กยๆ เราหมดปัญญาจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย พูดคุยกี่ครั้งก็บอกขอโทษเรา จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลง แต่ก็กลับมาแบบเดิม เราได้แต่โทษตัวเองซ้ำๆ ว่าเป็นเพราะพลาดตรงไหนไป ถึงทำให้เค้าเป็นแบบนี้
** หลับแล้วตื่นยากมากถ้าไม่ปลุกก็นอนข้ามวันได้เลย ปลุกแต่ละครั้งใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่ง ชม.
** ไม่สนใจการเรียน โดนทัณบนฑ์แล้วก็ยังเฉย
** ไปบ้านเพื่อนกลับบ้าง ไม่กลับบ้าง บางทีพาเพื่อนมากว่าจะเลิกก็ตี 2 ตี 3 บางทีก็อยุ่กันยันเช้า
** พูดอะไรก็ไม่ฟัง ไม่สน ไม่แคร์ พอไล่ให้เลิกกินก็บอกเราว่าเดี๋ยวไปนั่งกินที่อื่น
** บอกให้รีบกลับบ้าน อย่าดึก ก็บอกแปบ บอกเดี๋ยว กลายเป็นไม่กลับ
** สังคมเพื่อนรอบตัว ไม่มีใครเรียน เรียน กศน. กัน
** น้ำกระท่อมขอให้ลดลง ก็ไม่ลด นั่งกินเหมือนเดิม จะพาไปบำบัดก็ไม่ไป ถึงไปก็คงกลับมากินอีก เพราะสั่งคมเพื่อนยังกินกันอยู่
** ขาดเรียนจนเวลาเรียนไม่พอ
** เราทำงาน 8 โมงครึ่ง ต้องออกจากบ้าน 7.50 แต่สายทุกวัน ต้องคอยปลุกทุกวัน บางวันปลุกจนตัวเองสายเป็น ชม. ก็ไม่ตื่น บางวันยอมลางานดูว่าจะตื่นกี่โมง
** เคยเครียดจนดิ่งถึงขั้นคิดสั้น ว่าถ้าไม่มีเราเค้าจะสำนึกได้มั้ย ถ้ายังทำตัวแบบนี้
** ไม่อยากให้ซิ่วการเรียน แต่ก็ไม่รู้จะเข็นไปทางไหน
😭 ยาวหน่อยนะคะ มันอึดอัดจนอยากระบายออกจริงๆ 😭