ขอเกริ่นก่อนนะคะ
เรารู้สึกมาตลอดตั้งแต่คบกับแฟนมาแรกๆ ว่าเราไม่สามารถเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขาได้ เคมีค่อนข้างต่างกันอย่างชัดเจนค่ะ ไม่ว่าจะปรับตัวยังไงแล้วก็ตาม ปัจจุบันแต่งงานกับสามีแล้ว และแยกบ้านกับครอบครัวสามีค่ะ รวมๆระยะเวลาตั้งแต่เป็นแฟนก็อยู่ด้วยกันมาประมาณเกือบ 9 ปีแล้ว
นิสัยส่วนตัวของ จขกท เป็นคนที่มีโลกส่วนตัว แต่ไม่ถึงกับเป็น introvert และไม่สามารถเฟรนลี่ได้แบบคน extrovert ค่ะ สามารถเข้ากับผู้ใหญ่ได้นะคะ ไม่ได้มีอคติกับผู้สูงอายุหรือใดๆทั้งสิ้นเพราะครอบครัวเราเป็นครอบครัวผู้สูงอายุเช่นเดียวกัน เราเป็นคนรักความสะอาด รักบ้านมากๆ จะคอยเก็บบ้านอยู่ตลอดไม่เคยปล่อยให้บ้านรก หรือบ้านสกปรกเลย เราเป็นคนที่อดทนอะไรที่จะทำให้สามีรู้สึกไม่สบายใจเราเลือกที่จะอดทนค่ะ แต่ตอนนี้เหมือนเราจะอดทนไม่ไหว อยากหาวิธีพูดกับสามีแบบจริงๆจังๆค่ะ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ค่ะ ครอบครัวของสามีมีสมาชิกอยู่ 5 คนค่ะ สามีเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชาย และน้องชาย
ลักษณะของบ้านสามีเป็นครอบครัวที่ชิวมาก แตกต่างจากครอบครัวของ จขกท ที่จะมีกฏมีระเบียบประมาณหนึ่งเลยค่ะ
ครอบครัวของสามีจะมาค้างที่บ้านนานๆที มาแต่ละครั้งก็จะประมาณ 3-4 วันค่ะ ซึ่งตรงกับที่เราและสามีหยุด ทุกครั้งที่มาบ้าน จขกท รู้สึกอึดอัด ไม่สามารถที่จะนั่งอยู่ข้างล่างร่วมกันคนอื่นๆได้เลยค่ะ เพราะรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินแม้เราจะเป็นสะไภ้ก็ตาม เหมือนที่ตรงนั้นมีแค่บ้านเขา
คุณพ่อของสามีเป็นคนที่ค่อนข้างติดโซเชี่ยลค่ะ มือถือกับหูฟังเป็นของคู่กันเลยค่ะ ชอบไลฟ์สดตลอดเวลาและถ่ายรูปรายงานทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะดูหนัง กินข้าว อาบน้ำเสร็จก็ยังต้องอัพเดต ซึ่งตรงนี้เป็นปัญหามากๆสำหรับเราเลยค่ะ เพราะไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนในบ้าน เราจะต้องติดไปอยู่ในรูปที่ท่านลง FB ด้วยตลอด ไม่ใช่แค่ที่บ้าานนะคะ แต่คือทุกที่ที่เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน จะหน้าสวยไม่สวยคือไม่แคร์ค่ะลงหมด บางทีไปเที่ยวกันสองครอบครัว ก็กลายเปนเหมือนครอบครัวเราก็ต้องอยู่ในโซเชี่ยลของเขาด้วย บางคนพร้อมบางคนไม่พร้อม เราอึดอัดมากๆ ที่ไปกันใหญ่คือเราเคยคุยกับสามีว่าหยุดให้พ่อถ่ายอัพเดตอะไรในบ้านเถอะ หรือไม่จำเป็นที่จะต้องถ่ายบ้านเลขที่เอย เช็คอินหมู่บ้านเอยคือความปลอดภัยอยู่ตรงไหน เราไม่รู้สามีเราได้ไปคุยกับพ่อมั้ยแต่เรารู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่ได้ถูกแก้ไขอะไรเลยคค่ะ
สำหรับคุณแม่ เท่านค่อนข้างไม่มายุ่งกับลูกมาก เหมือนจะดีใช่มั้ยคะ แต่ปัญหาก็มีค่ะ คือเวลาอยู่บ้านด้วยกันมีแต่ความเงียบค่ะเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทว่าใครพูดก่อนแพ้ จะเป็นเราซะมากกว่าค่ะที่คอยถามว่า แม่อยากไปไหนมั้ยคะ อยากไปตลาดมั้ยคะ อยากไปซื้อของมั้ย เดินเล่นที่ไหนมั้ย ทานอะไรรึยัง ก็จะได้คำตอบแบบถามคำตอบคำเราก็ทำตัวไม่ถูกจริงๆค่ะ
สำหรับพี่ชาย เราไม่โอเคมากที่สุดค่ะ เป็นคนที่มี energy ล้นๆเหมือนคนดีดตลอดเวลายิ่งกว่าคำว่า extrovert ก็คือคนนี้เลยค่ะ เขาไม่ได้ทำงานนะคะ สามีเราส่งเงินให้พ่อแม่ และพ่อแม่ก็ต้องเลี้ยงพี่ค่ะ เขามีอาการทางประสาทแต่ไม่ยอมทานยา และยิ่งกว่าคำว่างงคือที่บ้านไม่มีใครทำอะไรได้เลย ไม่สามารถบังคับทานยาได้ และไม่สามารถคอนโทรลอะไรได้เลย เรากลัวจริงๆค่ะทุกครั้งที่ต้องมาค้างที่บ้านเราไม่สบายใจมากๆ เราเคยบอกสามีแล้วเช่นกันแต่เขาก็คิดว่าพี่เขาดีขึ้นและปกติแล้ว คำถามคือคนไม่ทานยาตามแพทย์สั่งมันจะปกติได้ไงคะ
เรื่องความสะอาดที่ จขกท ค่อนข้างซีเรียส เวลาบ้านเขามาทุกอย่างสามารถเละได้ภายใน 1 วัน กินข้าวเสร็จวางแช่ไว้ กับข้าวกินเสร็จไม่เอาเข้าตู้หรือไม่เก็บ วางไว้ให้มีกลิ่นอยู่ในบ้านอยู่แบบนั้น ทำครัวไม่เปิดตัวดูดควันกลิ่นตีกันอยู่ในบ้าน และเดินออกนอกบ้านแบบไม่ใส่รองเท้าพร้อมกับเดินเข้าบ้านมาแบบไม่ล้างเท้า เราสุดจะไม่โอเค เราคิดว่าโหเราทำของเราทุกวัน แต่ทำไมบ้านเรากลายเปนแบบนี้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง บ้านเราเป็นทาวโฮมนะคะ มี 3 ห้องนอน
เวลานอนไม่ยอมขึ้นไปนอนในห้องแขก แต่กลับเลือกจะไปยกท็อปเปอร์หนักๆหนาๆลงมานอนกับพื้นที่ไม่ยอมกวาดและไม่ยอมถู บางคนนอนโซฟา บางคนนอนพื้น คำถามคือแล้ว จขกท จะต้องนั่งตรงไหนของบ้านหรอคะ แค่เดินก็จะเหยียบหัวกันแล้วค่ะ เครียดค่ะไม่รู้จะทำยังไง
จขกท. ก็มานั่งคิดว่าเราอคติกับบ้านเขามากไปมั้ย ทำไมเราถึงไม่เหมือนบ้านอื่นๆที่แม่สามีเอ็นดูหรือสามารถที่จะพูดคุยกันได้ คือตอนนี้ทุกครั้งที่มาเราเครียด ทำไมเขาไม่เกรงใจเรานี่มันก็ไม่ใช่บ้านลูกชายเขาคนเดียวนะ เราซื้อเป็นเรือนหอด้วยกัน ทุกบ้านมีกฎกติกาค่ะแต่เหมือนสามีเราแจ้งอะไรไปเขาก็บอกแต่ว่าเยอะไป ตึงไป เราก็ไม่เข้าใจนะคะว่าแบบเขาหรอคะคือความพอดี ความสะอาดมันก็เป็นเรื่องทั่วไปอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ แล้วสามีกับเราแพลนมีลูก ตอนนั้เราพับไว้ก่อนเลยค่ะเพราะทางสามีบอกจะให้แม่มาช่วยเลี้ยง แค่นี้ยังเป็นปัญหาอยู่คิดว่าถ้ามีลูกอีกต้องแย่แน่ๆ
หรือทุกครั้งที่เราต้องไปไหนกับบ้านเค้าเราเครียดแล้วมันออกทางสีหน้าค่ะ เราไม่อยากให้สามีไม่สบายใจเพราะเขาเป็นคนกลาง เหมือนเขาแบกรับปัญหาหลายอย่างที่เกิดขึ้นแล้วเราอยากเป็นความสบายใจให้กับเขาค่ะ แต่ตอนนี้เรารู้สึกไม่โอเคเหมือนทุกอย่างมันตีกันอยู่ในหัวว่าทำไมคิดแบบนี้ ทำไมรู้สึกแบบนี้
รู้สึกไม่โอเคกับตัวเองที่มีอคติกับครอบครัวสามีจริงๆ
เรารู้สึกมาตลอดตั้งแต่คบกับแฟนมาแรกๆ ว่าเราไม่สามารถเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขาได้ เคมีค่อนข้างต่างกันอย่างชัดเจนค่ะ ไม่ว่าจะปรับตัวยังไงแล้วก็ตาม ปัจจุบันแต่งงานกับสามีแล้ว และแยกบ้านกับครอบครัวสามีค่ะ รวมๆระยะเวลาตั้งแต่เป็นแฟนก็อยู่ด้วยกันมาประมาณเกือบ 9 ปีแล้ว
นิสัยส่วนตัวของ จขกท เป็นคนที่มีโลกส่วนตัว แต่ไม่ถึงกับเป็น introvert และไม่สามารถเฟรนลี่ได้แบบคน extrovert ค่ะ สามารถเข้ากับผู้ใหญ่ได้นะคะ ไม่ได้มีอคติกับผู้สูงอายุหรือใดๆทั้งสิ้นเพราะครอบครัวเราเป็นครอบครัวผู้สูงอายุเช่นเดียวกัน เราเป็นคนรักความสะอาด รักบ้านมากๆ จะคอยเก็บบ้านอยู่ตลอดไม่เคยปล่อยให้บ้านรก หรือบ้านสกปรกเลย เราเป็นคนที่อดทนอะไรที่จะทำให้สามีรู้สึกไม่สบายใจเราเลือกที่จะอดทนค่ะ แต่ตอนนี้เหมือนเราจะอดทนไม่ไหว อยากหาวิธีพูดกับสามีแบบจริงๆจังๆค่ะ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ค่ะ ครอบครัวของสามีมีสมาชิกอยู่ 5 คนค่ะ สามีเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชาย และน้องชาย
ลักษณะของบ้านสามีเป็นครอบครัวที่ชิวมาก แตกต่างจากครอบครัวของ จขกท ที่จะมีกฏมีระเบียบประมาณหนึ่งเลยค่ะ
ครอบครัวของสามีจะมาค้างที่บ้านนานๆที มาแต่ละครั้งก็จะประมาณ 3-4 วันค่ะ ซึ่งตรงกับที่เราและสามีหยุด ทุกครั้งที่มาบ้าน จขกท รู้สึกอึดอัด ไม่สามารถที่จะนั่งอยู่ข้างล่างร่วมกันคนอื่นๆได้เลยค่ะ เพราะรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินแม้เราจะเป็นสะไภ้ก็ตาม เหมือนที่ตรงนั้นมีแค่บ้านเขา
คุณพ่อของสามีเป็นคนที่ค่อนข้างติดโซเชี่ยลค่ะ มือถือกับหูฟังเป็นของคู่กันเลยค่ะ ชอบไลฟ์สดตลอดเวลาและถ่ายรูปรายงานทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะดูหนัง กินข้าว อาบน้ำเสร็จก็ยังต้องอัพเดต ซึ่งตรงนี้เป็นปัญหามากๆสำหรับเราเลยค่ะ เพราะไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนในบ้าน เราจะต้องติดไปอยู่ในรูปที่ท่านลง FB ด้วยตลอด ไม่ใช่แค่ที่บ้าานนะคะ แต่คือทุกที่ที่เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน จะหน้าสวยไม่สวยคือไม่แคร์ค่ะลงหมด บางทีไปเที่ยวกันสองครอบครัว ก็กลายเปนเหมือนครอบครัวเราก็ต้องอยู่ในโซเชี่ยลของเขาด้วย บางคนพร้อมบางคนไม่พร้อม เราอึดอัดมากๆ ที่ไปกันใหญ่คือเราเคยคุยกับสามีว่าหยุดให้พ่อถ่ายอัพเดตอะไรในบ้านเถอะ หรือไม่จำเป็นที่จะต้องถ่ายบ้านเลขที่เอย เช็คอินหมู่บ้านเอยคือความปลอดภัยอยู่ตรงไหน เราไม่รู้สามีเราได้ไปคุยกับพ่อมั้ยแต่เรารู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่ได้ถูกแก้ไขอะไรเลยคค่ะ
สำหรับคุณแม่ เท่านค่อนข้างไม่มายุ่งกับลูกมาก เหมือนจะดีใช่มั้ยคะ แต่ปัญหาก็มีค่ะ คือเวลาอยู่บ้านด้วยกันมีแต่ความเงียบค่ะเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทว่าใครพูดก่อนแพ้ จะเป็นเราซะมากกว่าค่ะที่คอยถามว่า แม่อยากไปไหนมั้ยคะ อยากไปตลาดมั้ยคะ อยากไปซื้อของมั้ย เดินเล่นที่ไหนมั้ย ทานอะไรรึยัง ก็จะได้คำตอบแบบถามคำตอบคำเราก็ทำตัวไม่ถูกจริงๆค่ะ
สำหรับพี่ชาย เราไม่โอเคมากที่สุดค่ะ เป็นคนที่มี energy ล้นๆเหมือนคนดีดตลอดเวลายิ่งกว่าคำว่า extrovert ก็คือคนนี้เลยค่ะ เขาไม่ได้ทำงานนะคะ สามีเราส่งเงินให้พ่อแม่ และพ่อแม่ก็ต้องเลี้ยงพี่ค่ะ เขามีอาการทางประสาทแต่ไม่ยอมทานยา และยิ่งกว่าคำว่างงคือที่บ้านไม่มีใครทำอะไรได้เลย ไม่สามารถบังคับทานยาได้ และไม่สามารถคอนโทรลอะไรได้เลย เรากลัวจริงๆค่ะทุกครั้งที่ต้องมาค้างที่บ้านเราไม่สบายใจมากๆ เราเคยบอกสามีแล้วเช่นกันแต่เขาก็คิดว่าพี่เขาดีขึ้นและปกติแล้ว คำถามคือคนไม่ทานยาตามแพทย์สั่งมันจะปกติได้ไงคะ
เรื่องความสะอาดที่ จขกท ค่อนข้างซีเรียส เวลาบ้านเขามาทุกอย่างสามารถเละได้ภายใน 1 วัน กินข้าวเสร็จวางแช่ไว้ กับข้าวกินเสร็จไม่เอาเข้าตู้หรือไม่เก็บ วางไว้ให้มีกลิ่นอยู่ในบ้านอยู่แบบนั้น ทำครัวไม่เปิดตัวดูดควันกลิ่นตีกันอยู่ในบ้าน และเดินออกนอกบ้านแบบไม่ใส่รองเท้าพร้อมกับเดินเข้าบ้านมาแบบไม่ล้างเท้า เราสุดจะไม่โอเค เราคิดว่าโหเราทำของเราทุกวัน แต่ทำไมบ้านเรากลายเปนแบบนี้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง บ้านเราเป็นทาวโฮมนะคะ มี 3 ห้องนอน
เวลานอนไม่ยอมขึ้นไปนอนในห้องแขก แต่กลับเลือกจะไปยกท็อปเปอร์หนักๆหนาๆลงมานอนกับพื้นที่ไม่ยอมกวาดและไม่ยอมถู บางคนนอนโซฟา บางคนนอนพื้น คำถามคือแล้ว จขกท จะต้องนั่งตรงไหนของบ้านหรอคะ แค่เดินก็จะเหยียบหัวกันแล้วค่ะ เครียดค่ะไม่รู้จะทำยังไง
จขกท. ก็มานั่งคิดว่าเราอคติกับบ้านเขามากไปมั้ย ทำไมเราถึงไม่เหมือนบ้านอื่นๆที่แม่สามีเอ็นดูหรือสามารถที่จะพูดคุยกันได้ คือตอนนี้ทุกครั้งที่มาเราเครียด ทำไมเขาไม่เกรงใจเรานี่มันก็ไม่ใช่บ้านลูกชายเขาคนเดียวนะ เราซื้อเป็นเรือนหอด้วยกัน ทุกบ้านมีกฎกติกาค่ะแต่เหมือนสามีเราแจ้งอะไรไปเขาก็บอกแต่ว่าเยอะไป ตึงไป เราก็ไม่เข้าใจนะคะว่าแบบเขาหรอคะคือความพอดี ความสะอาดมันก็เป็นเรื่องทั่วไปอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ แล้วสามีกับเราแพลนมีลูก ตอนนั้เราพับไว้ก่อนเลยค่ะเพราะทางสามีบอกจะให้แม่มาช่วยเลี้ยง แค่นี้ยังเป็นปัญหาอยู่คิดว่าถ้ามีลูกอีกต้องแย่แน่ๆ
หรือทุกครั้งที่เราต้องไปไหนกับบ้านเค้าเราเครียดแล้วมันออกทางสีหน้าค่ะ เราไม่อยากให้สามีไม่สบายใจเพราะเขาเป็นคนกลาง เหมือนเขาแบกรับปัญหาหลายอย่างที่เกิดขึ้นแล้วเราอยากเป็นความสบายใจให้กับเขาค่ะ แต่ตอนนี้เรารู้สึกไม่โอเคเหมือนทุกอย่างมันตีกันอยู่ในหัวว่าทำไมคิดแบบนี้ ทำไมรู้สึกแบบนี้