- หลังจากดูจบไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ภาพในหัวยังคงติดตาและวนเวียนอยู่ทุก Shot จนไม่รู้จะเริ่มนึกคำไหนมาพรรณนาก่อนดี ในเมื่อสารที่ตาลุง Abbas Kiarostami ถ่ายทอดมาตลอดระยะเวลา 1 ชั่วโมง 35 นาทีนี้นำพาเราล่องไปลึกเกินกว่าจะมองเป็นหนังสำรวจชีวิตมนุษย์ปุถุชนทั่วไป เมื่อเทียบกับงานที่เคยดูมาอย่าง Where is The Friend’s House ? (1987) กับ Like Someone in Love (2012) จะเห็นด้วยตาเนื้อว่าไม่มีอารมณ์ขันเข้ามาแทรกเลยสักแอะ ทั้งที่ระหว่างฟังตัวละคร Q & A ไปมาอยู่ในรถบางคำมันชวนให้ขำด้วยความอะไรวะกับตรรกะที่แสดงออกมาถึงความลักลั่นในสังคมที่เป็นอยู่ขณะนั้นเหมือนกันกระทั่งพอได้ทราบถึงความในใจอย่างถ่องแท้ถึงตอนเม้ามอยกับนักเทศน์ก็ถึงบางอ้อในเหตุผลและโทนของหนังเรื่องนี้เลยว่าทำไมถึงต่างจาก 2 เรื่องที่กล่าวมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเราควรให้ความสำคัญกับการใช้ ชีวิต กันอย่างจริงจังได้แล้วนะ
- ถึงภาพรวมไม่เข้าใจทุกสิ่งที่ส่งมาแต่ด้วยเพราะความที่หนังมันเล่าในรูปแบบ Adventure ผ่านตัวพระเอกนั่งขับรถอยู่บนควนเป็นหลักมันเลยทำให้ในหัวผมนึกถึงเรื่อง Where is The Friend’s House ลอยเข้ามาตรงที่มีลักษณะ Concept และการเล่าใกล้เคียงสุดในแง่ของการเดินทางผ่านการสังเกตุการณ์แล้วเก็บมาใส่ใจที่พอสามารถค้นหานัยยะที่ซ่อนอยู่ได้สะดวกว่ากำลังสื่อสารอะไร ? ถึงจะเอะตอนที่พระเอกเปิดพิธี Q & A ชุดใหญ่ใส่ Player คนที่ 1 ด้วยคำถามที่จำได้ เช่น เป็นอย่างไรบ้าง ? สบายดีมั้ย ? สนใจจะทำงานมั้ย ? บลา ๆ แบบรัว ๆ จนได้ยินเสียงในหัวอีกฝ่ายดังขึ้นมาด้วยความระแวงแล้วว่าจะอยากรู้เรื่องกูไปทำไมเยอะแยะวะ ?
- แต่พอค่อย ๆ ซึมซับจากการปะทะ Players แต่ละคน ไม่ว่าจะเป็น คนเก็บขยะ , ทหารเกณฑ์ , คนเฝ้าไซต์งานก่อสร้าง , นักบวช และ เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ ไปพร้อมกับขับรถชมวิวที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหินจากการะเบิดภูเขาผสมกับภาพฟิล์มเก่าจางตามสายป่านว่าไม่ได้ถามพร่ำเพรื่อส่งเดชแต่อย่างใด ? เพราะนอกจากทำให้ทราบถึงความในใจของแต่ละคนที่ประสบมาแล้วยังเป็นกระจกสะท้อนกลับไปหาตัวบาดีผ่านชุดคำถามที่เพิ่งถามเพื่อนไปหยก ๆ จนใบ้แดกไปพักใหญ่รวมถึงคนดูอย่างเราได้เอ๊ะและทบทวนในเชิงกวีปรัชญาผสมกับจิตวิทยาโดยมีต้นเชอร์รี่เป็นสื่อกลางที่ผสานกันแล้วมันขมอย่างลึกซึ้งเกินไปมั้ย ?
- ระหว่างพัก Break จากการหา Player รายใหม่ที่จะมาช่วยทำ Mission ที่ฟังข้อเสนอแล้วช่างลำบากใจจะ Confirm มานั่งดูเศษหินทรายร่วงเป็นผงลงมาจากที่สูงก่อนจะถูกดูดเป็นหลุมขนาดมหึมาตรงหน้าอย่างช้า ๆ นี้เผลอวูบหลับไป 1 วิราวกับกำลังถูกดูดตามไปด้วยยังไงยังงั้นเลยรีบดึงสติขึ้นมาดูอย่างไวปรากฎว่าอีตัว บาดี ก็ยังนั่งจ้องอยู่ที่เดิมก่อนที่จะถูกคนงานแถวนั้นเดินมาไล่ออกไปทำ Quest ที่ยังไม่เสร็จให้ลุล่วงตามปรารถนาที่ดูจากเวลาแล้วคงเหลืออีกไม่นานก็เข้าสู่ช่วงท้ายก่อนจากแต่ทำไม Timeline ในเรื่องมันยาวนานเหมือนแช่อยู่กับที่ไม่ต่างกับขับรถวนอยู่บนควนหรรษาไปเรื่อยโดยไม่รู้ว่าผ่านไปกี่โมง ? ถึงจะดื่มด่ำกับการเสพบริเวณรอบข้างที่เห็นตึกราบ้านช่องโผล่มาทักทายให้ตื่นตาถึงความทันสมัยท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนระอุและแห้งแล้งไม่ต่างจากหนังเรื่อง Mad Max นาน ๆ ทีทว่าในใจคงไม่อยากที่จะอยู่อย่างนี้ตลอดไปในเมื่อชีวิตยังมีอะไรให้ทำอีกมากมายแม้กระทั่งเรื่องที่ไม่คาดคิดอย่างฆ่าตัวตุย
- เอาจริงพอใจที่หวยออกมาเลขนี้ ซึ่งมองว่ามันจบอย่างงดงามในตัวเองดีแต่ในเมื่อยังไม่สาแก่ใจแล้วอยากเดินหน้าต่อเวลาอีกหน่อยเพื่อให้ทุกสิ่งที่ประเคนมาแต่ต้นตรงตามเจตนารมย์ที่ Link กับชื่อเรื่องในแง่ของความหมายที่สัมผัสแล้วหันกลับมาตั้งคำถามกับชีวิตของตนเองถึงสัจธรรมในสิ่งที่เคยทำและอยากจะทำ ถึงมันจะมีผลกระทบตามมาแต่อย่างน้อยการได้คิดได้เห็นในสิ่งที่มองข้ามไปหรือไม่เคยรู้ว่ามันมีก็เป็นการตกผลึกทางความคิดที่ค่อย ๆ เรียนรู้ไปตามหนทางที่มีถนนหลายเส้นให้เผชิญ รับมือ และ ตัดสินใจไปไม่รู้จบ
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
[CR] No.181 Taste of Cherry (1997) : รสขมอมกลิ่น “เชอร์รี่”
- หลังจากดูจบไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ภาพในหัวยังคงติดตาและวนเวียนอยู่ทุก Shot จนไม่รู้จะเริ่มนึกคำไหนมาพรรณนาก่อนดี ในเมื่อสารที่ตาลุง Abbas Kiarostami ถ่ายทอดมาตลอดระยะเวลา 1 ชั่วโมง 35 นาทีนี้นำพาเราล่องไปลึกเกินกว่าจะมองเป็นหนังสำรวจชีวิตมนุษย์ปุถุชนทั่วไป เมื่อเทียบกับงานที่เคยดูมาอย่าง Where is The Friend’s House ? (1987) กับ Like Someone in Love (2012) จะเห็นด้วยตาเนื้อว่าไม่มีอารมณ์ขันเข้ามาแทรกเลยสักแอะ ทั้งที่ระหว่างฟังตัวละคร Q & A ไปมาอยู่ในรถบางคำมันชวนให้ขำด้วยความอะไรวะกับตรรกะที่แสดงออกมาถึงความลักลั่นในสังคมที่เป็นอยู่ขณะนั้นเหมือนกันกระทั่งพอได้ทราบถึงความในใจอย่างถ่องแท้ถึงตอนเม้ามอยกับนักเทศน์ก็ถึงบางอ้อในเหตุผลและโทนของหนังเรื่องนี้เลยว่าทำไมถึงต่างจาก 2 เรื่องที่กล่าวมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเราควรให้ความสำคัญกับการใช้ ชีวิต กันอย่างจริงจังได้แล้วนะ
- ถึงภาพรวมไม่เข้าใจทุกสิ่งที่ส่งมาแต่ด้วยเพราะความที่หนังมันเล่าในรูปแบบ Adventure ผ่านตัวพระเอกนั่งขับรถอยู่บนควนเป็นหลักมันเลยทำให้ในหัวผมนึกถึงเรื่อง Where is The Friend’s House ลอยเข้ามาตรงที่มีลักษณะ Concept และการเล่าใกล้เคียงสุดในแง่ของการเดินทางผ่านการสังเกตุการณ์แล้วเก็บมาใส่ใจที่พอสามารถค้นหานัยยะที่ซ่อนอยู่ได้สะดวกว่ากำลังสื่อสารอะไร ? ถึงจะเอะตอนที่พระเอกเปิดพิธี Q & A ชุดใหญ่ใส่ Player คนที่ 1 ด้วยคำถามที่จำได้ เช่น เป็นอย่างไรบ้าง ? สบายดีมั้ย ? สนใจจะทำงานมั้ย ? บลา ๆ แบบรัว ๆ จนได้ยินเสียงในหัวอีกฝ่ายดังขึ้นมาด้วยความระแวงแล้วว่าจะอยากรู้เรื่องกูไปทำไมเยอะแยะวะ ?
- แต่พอค่อย ๆ ซึมซับจากการปะทะ Players แต่ละคน ไม่ว่าจะเป็น คนเก็บขยะ , ทหารเกณฑ์ , คนเฝ้าไซต์งานก่อสร้าง , นักบวช และ เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ ไปพร้อมกับขับรถชมวิวที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหินจากการะเบิดภูเขาผสมกับภาพฟิล์มเก่าจางตามสายป่านว่าไม่ได้ถามพร่ำเพรื่อส่งเดชแต่อย่างใด ? เพราะนอกจากทำให้ทราบถึงความในใจของแต่ละคนที่ประสบมาแล้วยังเป็นกระจกสะท้อนกลับไปหาตัวบาดีผ่านชุดคำถามที่เพิ่งถามเพื่อนไปหยก ๆ จนใบ้แดกไปพักใหญ่รวมถึงคนดูอย่างเราได้เอ๊ะและทบทวนในเชิงกวีปรัชญาผสมกับจิตวิทยาโดยมีต้นเชอร์รี่เป็นสื่อกลางที่ผสานกันแล้วมันขมอย่างลึกซึ้งเกินไปมั้ย ?
- ระหว่างพัก Break จากการหา Player รายใหม่ที่จะมาช่วยทำ Mission ที่ฟังข้อเสนอแล้วช่างลำบากใจจะ Confirm มานั่งดูเศษหินทรายร่วงเป็นผงลงมาจากที่สูงก่อนจะถูกดูดเป็นหลุมขนาดมหึมาตรงหน้าอย่างช้า ๆ นี้เผลอวูบหลับไป 1 วิราวกับกำลังถูกดูดตามไปด้วยยังไงยังงั้นเลยรีบดึงสติขึ้นมาดูอย่างไวปรากฎว่าอีตัว บาดี ก็ยังนั่งจ้องอยู่ที่เดิมก่อนที่จะถูกคนงานแถวนั้นเดินมาไล่ออกไปทำ Quest ที่ยังไม่เสร็จให้ลุล่วงตามปรารถนาที่ดูจากเวลาแล้วคงเหลืออีกไม่นานก็เข้าสู่ช่วงท้ายก่อนจากแต่ทำไม Timeline ในเรื่องมันยาวนานเหมือนแช่อยู่กับที่ไม่ต่างกับขับรถวนอยู่บนควนหรรษาไปเรื่อยโดยไม่รู้ว่าผ่านไปกี่โมง ? ถึงจะดื่มด่ำกับการเสพบริเวณรอบข้างที่เห็นตึกราบ้านช่องโผล่มาทักทายให้ตื่นตาถึงความทันสมัยท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนระอุและแห้งแล้งไม่ต่างจากหนังเรื่อง Mad Max นาน ๆ ทีทว่าในใจคงไม่อยากที่จะอยู่อย่างนี้ตลอดไปในเมื่อชีวิตยังมีอะไรให้ทำอีกมากมายแม้กระทั่งเรื่องที่ไม่คาดคิดอย่างฆ่าตัวตุย
- เอาจริงพอใจที่หวยออกมาเลขนี้ ซึ่งมองว่ามันจบอย่างงดงามในตัวเองดีแต่ในเมื่อยังไม่สาแก่ใจแล้วอยากเดินหน้าต่อเวลาอีกหน่อยเพื่อให้ทุกสิ่งที่ประเคนมาแต่ต้นตรงตามเจตนารมย์ที่ Link กับชื่อเรื่องในแง่ของความหมายที่สัมผัสแล้วหันกลับมาตั้งคำถามกับชีวิตของตนเองถึงสัจธรรมในสิ่งที่เคยทำและอยากจะทำ ถึงมันจะมีผลกระทบตามมาแต่อย่างน้อยการได้คิดได้เห็นในสิ่งที่มองข้ามไปหรือไม่เคยรู้ว่ามันมีก็เป็นการตกผลึกทางความคิดที่ค่อย ๆ เรียนรู้ไปตามหนทางที่มีถนนหลายเส้นให้เผชิญ รับมือ และ ตัดสินใจไปไม่รู้จบ
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้