รู้สึกผิดกับตัวเอง

ช่วงใกล้สิ้นเดือนปีก่อนยายหนูเขาป่วยติดเตียงลุกไม่ได้ช่วงแรกๆกินนอนปกติ แต่นอนตะแคงไม่พลิกตัวเลยทำให้เอ็นข้อเข่ายึดและเป็นแผลกดทับตรงสะโพกทั้ง2ข้างตอนนั้นหนูไม่รู้ว่ายายเป็นแผลอะไรเพราะได้ยินแต่คนในบ้านคุยกัน หนูไม่เคยถามว่ายายเป็นอะไรพอมาเดือนพฤศจิกายายถามพ่อหนูว่าหนูอยู่ไหนอยากให้หนูมานอนด้วย พ่อก็เอามาบอกหนูแต่หนูก็ไม่ได้ไปนอนกับยายค่ะหลังจากนั้นมาถึงเดือนธันวาเมื่อกี้ยายหนูเป็นหนักขึ้นแผลที่กดทับเริ่มเน่ามีน้ำหนองบวกกับไตไม่ทำงานทำให้เท้าทั้งสองข้างบวมคนในบ้านเลยคุยกันว่าจะเอาไปหาหมอดีมั้ย แต่บทสรุปคือไม่ เพราะถ้าเอาไปหาหมอกลัวยายจะทนเจ็บไม่ไหว เพราะแค่แม่หนูทำแผลให้เอาน้ำเกลือเช็ดยายยังบอกเจ็บจะตายอยู่แล้วเลยไม่มีใครพาไปโรงบาลเพื่อให้หมอรักษา แต่ก็มีหมอมาดูอาการอยู่ตลอด จนมาวันนี้ วันที่7/01/2569 ยายหนูเสีย หนูตื่นมาได้ยินเสียงคนคุยกันเรื่องยายตอนนั้นหนูยังไม่ออกไปดู แต่พอหนูตัดสินใจออกไปยายหนูกลับไม่อยู่แล้ว หนูเดินไปกราบเท้ายาย ยายหนูเหมือนหลับเฉยๆยายหนูยังสวยเหมือนเดิม หนูรู้สึกผิดรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไปนอนกับยายในวันนั้น มารู้ตัวตอนที่ทุกอย่างมัสายไปแล้ว หนูรักยายมากแล้วก็อยากให้ยายรักหนูเหมือนกัน