บางวันก็แค่อยากออกไปอยู่ตรงที่มีลม มีต้นไม้ และไม่ต้องคุยกับใครมาก

สวัสดีครับ ผมเป็นคนที่ไม่ได้ชอบความวุ่นวายเท่าไหร่ วันหยุดเลยมักจะหายไปอยู่ที่ไหนสักที่ที่มีต้นไม้
ไม่ได้ต้องเป็นที่เที่ยวดัง แค่มีทางเดิน มีลมพัด มีเสียงใบไม้ก็พอแล้ว
ตื่นเช้า แบกเป้ใบเก่า ออกเดินทางแบบไม่รีบ ระหว่างทางก็เปิดกระจกให้ลมเข้ามา
บางช่วงถนนเงียบจนได้ยินเสียงยางเสียดกับพื้น ฟังแล้วสบายกว่าฟังเพลง
พอถึงที่หมาย ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ เดินช้าๆ มองสีเขียวไปเรื่อย
นั่งพักตรงไหนก็ได้ที่มีร่มเงา หลับตาฟังเสียงนก เสียงลม เสียงน้ำไหล
มือถืออยู่ในกระเป๋านานกว่าปกติ ไม่ได้อยากเช็กอะไร
เหงื่อออกก็ปล่อยให้มันออก เหนื่อยก็หยุด ไม่มีใครเร่ง ไม่มีตาราง
บางทีความสุขมันก็แค่การได้อยู่ตรงนั้นเฉยๆ โดยไม่ต้องมีเหตุผล
เย็นแล้วก็เก็บของกลับ ร่างกายอ่อนล้า แต่หัวโล่งแบบแปลกๆ
ไม่ได้รู้สึกว่าได้หนีอะไร แค่เหมือนได้กลับมาอยู่กับจังหวะของตัวเองอีกครั้ง