คนชอบบอกว่าผมหน้าดุ แต่แมวที่บ้านไม่เคยคิดแบบนั้นเลย

สวัสดีครับ ผมเป็นคนหน้าดุครับ ดุแบบไม่ได้ตั้งใจจะดุ
คือ หน้าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไม่ค่อยยิ้ม คนก็ยิ่งคิดว่าผมโหด
เวลาเดินเข้าลิฟต์ คนมักจะยืนห่างนิดนึง ผมก็ชินแล้ว

อยู่ที่ทำงานก็เป็นสายเงียบ พูดเท่าที่จำเป็น ไม่ค่อยเล่นมุก
แต่พอเลิกงาน กลับถึงห้อง ทุกอย่างมันเปลี่ยนทันที

เปิดประตูเข้าไป จะมีแมวตัวนึงเดินมาช้าๆ ทำหน้าเหมือนไม่ได้รอ
แต่พอผมวางของปุ๊บ มันจะเดินมาคลอขาแบบเนียนๆ
ผมก็จะหลุดเสียงแปลกๆ ใส่มันทุกครั้ง ทั้งที่ข้างนอกไม่เคยพูดเสียงแบบนี้

คุยกับแมวเป็นเรื่องเป็นราว บ่นงานให้มันฟัง มันก็นั่งฟังแบบไม่อิน
บางวันมันไม่สนใจ ผมก็นั่งอยู่ข้างๆ เหมือนเป็นคนรอความรัก
ให้อาหาร เสร็จแล้วก็นั่งดูมันกิน เหมือนเป็นกิจกรรมสำคัญของวัน

แมวเดินไปไหน ผมก็เผลอมองตาม ทั้งที่บอกตัวเองว่าไม่ใช่คนแบบนั้น
ถ้ามีใครมาเห็นคงไม่เชื่อ ว่าคนหน้าดุๆ ที่เจอในลิฟต์
กลับมานั่งยิ้มคนเดียว เพราะแมวมานอนพาดแขน

ชีวิตผมก็ไม่ได้มีอะไรหวือหวา แค่ทำงาน กลับบ้าน แล้วก็เป็นทาสแมว
แต่แค่นี้ก็รู้สึกว่า ไม่จำเป็นต้องดูโหดกับใครอีกแล้ว