สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะ พอดีเพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ แต่รู้สึกกดดันชีวิตมากๆเลยค่ะ ไม่รู้จะพูดยังไงแต่มนุษย์แม่ส่วนใหญ่เชื่อว่าถ้ามีแฟนหรือแต่งงานกับต่างชาติชีวิตพ่อแม่มันจะดีขึ้น แต่หารู้ไม่วันนี้มันไม่ได้เหมือนก่อนแล้ว แอบน่ากลัวขึ้นไปอีก ส่วนตัวเราคลุกคลีกับต่างชาติบ่อยค่ะ ทั่งทำงานระหว่างเรียนหรือฝึกงานก็ตาม จะเจอต่างชาติบ่อยผิดกับแม่ที่ไม่ได้เจอเลย หรือเวลาเจอก็จะตื่นเรียกให้ดูตลอด เราก็เคยมีทั้งเดทหรือมีเพื่อนด้วยค่ะ เรามักเล่าให้แม่ฟังเสมอ กลับกันหลังจากเรียนจบ (เพิ่งจบนะคะเดือนที่แล้ว) ความคาดหวังของเขาก็เริ่มชัดขึ้นค่ะ เริ่มอยากให้ซื้อนู่นซื้อนี่ให้ เราเป็นคนที่ไม่ขอค่ะ ต่อให้ทำอะไรก็ตามถ้าไม่ลำบากหรือว่าหมดจะไม่ทำเด็ดขาดค่ะ ไม่ขอค่ะ อีกอย่างเรามักจะใช้ชีวิตให้ดี กินในสิ่งที่ดี อยากทำอะไรทำ แต่อยู่ในส่วนที่เราสามารถใช้จ่ายได้ แต่แม่มักจะคิดว่าเรามีคนเลี้ยง เขาเลยชอบพูดอยากให้เรามีแฟนฝรั่งเพื่อที่ชีวิตเขาอาจจะสบายขึ้น หรือไม่ก็พูดมาว่าทำงานมาจะเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ไหมก็ไม่รู้ พูดหลายครั้งจนบางทีเราก็ทนไม่ไหวสวนกลับไป แต่เขาก็มักจะพูดทีหลังว่าพูดเล่น แม่รู้ว่าพูดไป…ก็ไม่เอาหรอก
คือคำพูดเหล่านั้นมันบั่นทอนจิตใจมากเลยค่ะ กลับมาอยู่บ้านทั้งทีแทนที่จะมีความสุข กลับต้องมาคิดในสิ่งที่เค้าวาดไว้แบบนี้ ยิ่งเครียดกับการใช้ชีวิตให้ดีเลยค่ะ
ปล. ระหว่างที่เรียนเราก็รับผิดชอบชีวิตของตัวเองนะคะ ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ชีวิตไม่ได้เริ่มต้นสวยหรือดีมากเท่าไหร่ค่ะ แต่พอมองผ่านมานะจุดที่เรียนจบแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองพัฒนาและมาได้ไกลกว่าเก่าเยอะค่ะ เลยติดนิสัยถ้าไม่ลำบากมากเกินไปหรือหมดหนทางจะไม่ขอเพิ่งคนอื่นค่ะ และพ่อแม่ก็ไม่ได้เป็นคนมีเงินมากค่ะ เลยลยขาก็ให้หนูได้เท่าที่เขาไหว เลยส่งเสียน้อยมากๆ เลยต้องเพิ่งตัวเองเยอะอยู่ค่ะ แต่เวลาที่คนมาพูดให้เอาเหมือนตัวไปแลกอะไรง่ายๆแบบนั้นเลยไม่ค่อยชอบค่ะ
ทุกคนมีความเห็นยังไงกันบ้างคะ หนูเห็นแก่ตัวไหมที่เป็นแบบนี้ อีกอย่างหนูก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ไปเที่ยวเหมือนเพื่อนคนอื่นด้วยค่ะ
ความคาดหวังของครอบครัว