สวัสดีค่ะหนูอายุ 14 นะคะ เล่าก่อนว่าคนที่อยู่ด้วยไม่ใช่เลือดเดียวกันยกเว้นพ่อค่ะ หนูเเค่ต้องการอยากระบายให้ใครสักคนฟัง😞 น้าคนนี้ไม่ใช่เลือดเดียวกันเลยค่ะเเต่เขารับหนูมาเลี้ยงตั่งเเต่อนุบาลเเล้วละก้พ่อค่ะ เขาเหมือนคนนึงในครอบครัวของหนู ทุกอย่างมันดีมาก ๆ คนวันนึงเขามีหลานเขาไม่สนใจหนูเหมือนเเต่ก่อนอันนี้หนูเข้าใจค่ะ ถือว่าน้องยังเด็ก ตอนนี้น้องกำลังขึ้น ป.2 เเล้วค่ะ มีตอนไปกินไอติมด้วยกันตอนนั้นหนูวางโทรศัพไว้บนโต๊ะเเล้วน้องเอาเเก้วมาทุบค่ะ (น้าค่อนข้างเข้าข้างน้อง) ตอนนั้นหนูเเค่ดุ ๆ ไปเพรสะไม่รู้ด้วยว่าหน้าจอเป็นอะไรมั้ยเพราะเเบตหมดเปิดไม่ได้ค่ะ จนกลับมาชาตสรุปหน้าจอพังหนูก้บอกน้านะคะ น้าไปถามน้องน้องบอกไม่ได้ทำ ตอนนั้นหนูโกรธเสียใจมาก ๆ เเล้วน้าก้บอกให้เอาไปซ่อมเดี๋ยวจ่ายให้สรุปซ้อมเสร้จค่าซ้อม 1000 หนูก้ไปบอกตอนนั้นหนูเข้าไปในร้านคนเดียวเเละวิ่งกลับมาเอาตังที่รถเเต่เขาไม่ให้ค่ะ สรุปหนูต้องจ่ายเองเงินที่นำมาจ่ายเป็นเงินส่วนตัวของหนูจากการไปโรงเรียนค่ะตอนนั้นหนูเสียใจมาก ๆ ทั้งโกรธทั้งร้องให้ ไม่มีเเม้เเต่คำขอโทษจากน้องสักคำเลยหรือมีใครปลอบหนูสักคนเเม้เเต่พ่อหนูเอง
ทุกวันนี้หนูได้เงินเเค่ตอนไปโรงเรียนวันละ 100 รวมค่าเน็ต ของใช้ส่วนตัวหนูต้องจ่ายเอง มันเหมือนเงินให้มันเย้อหักค่ารถ 20 เหลือ 80 เองค่ะ หนูเลยค่อนข้างงกเเละส่วนใหญ่จะสั่งของมาให้เพราะมันราคาถูกกว่าหน้าร้าน เพราะหนูเองก้ไม่มีงบเยอะค่ะ ขอเขาเเต่ละทีได้เเต่คำด่าคำบ่นกลับมาเงินทุกบาทหนูใข้เงินตัวเองอย่างลำบาก เเต่คนในครอบครังเขาใช้อย่างสบายตรงนี้หนูเข้าใจค่ะว่าหนูไม่ใช่คนในครอบครัว เเค่ข้าว 50 บาทเขายังไม่อยากให้หนูเลย จริง ๆ มันมีเย้อกว่านี้มาก ๆ ทุกวันนี้หนูเครียดนะคะหนูไม่เคยอยากร้องให้ให้ใครเห็นเลยได้เเต่ปิดปากนั่งกอดตัวเองในห้องน้ำ จนหนูไม่อยากอยู่เเล้ว เเต่หนูก้เป็นห่วงป๊าถึงเเม้ท่านจะไม่สนใจหนู ตอนหนูอายุ 13(ปิดเทอม) หนูโดนบีบบังคับให้ไปทำงานที่ร้านนึงเป็นงานเสริฟร้านบุฟเฟ่ ตั้งเเต่ 10โมงถึง3ทุ่ม ทุกวันเอาจริง ๆ หนูทำไหวนะคะเเต่หนูต้องตื่นตี5ทุกวันกว่าจะกลับจากก้4ทุ่มกว่ากินข้าวอีก เวลานอนหนูไม่พอเลยค่ะหนูเพลียมาก จนหนูขอลาออกเอง ขอบคุณที่มาอ่านเรื่องราวของเด็กคนนึงนะคะ ตอนที่หนูกำลังเขียนหนูก้ยังนั่งร้องให้ในห้องน้ำค่ะ ตอนนี้หนูคงตัดสินใจไม่อยู่เเล้ว ฝากพี่ ๆ ที่เห็นโพสหนูโอบกอดหนูหน่อยนะคะ🥹
ไม่อยากอยู่เเล้ว😞
ทุกวันนี้หนูได้เงินเเค่ตอนไปโรงเรียนวันละ 100 รวมค่าเน็ต ของใช้ส่วนตัวหนูต้องจ่ายเอง มันเหมือนเงินให้มันเย้อหักค่ารถ 20 เหลือ 80 เองค่ะ หนูเลยค่อนข้างงกเเละส่วนใหญ่จะสั่งของมาให้เพราะมันราคาถูกกว่าหน้าร้าน เพราะหนูเองก้ไม่มีงบเยอะค่ะ ขอเขาเเต่ละทีได้เเต่คำด่าคำบ่นกลับมาเงินทุกบาทหนูใข้เงินตัวเองอย่างลำบาก เเต่คนในครอบครังเขาใช้อย่างสบายตรงนี้หนูเข้าใจค่ะว่าหนูไม่ใช่คนในครอบครัว เเค่ข้าว 50 บาทเขายังไม่อยากให้หนูเลย จริง ๆ มันมีเย้อกว่านี้มาก ๆ ทุกวันนี้หนูเครียดนะคะหนูไม่เคยอยากร้องให้ให้ใครเห็นเลยได้เเต่ปิดปากนั่งกอดตัวเองในห้องน้ำ จนหนูไม่อยากอยู่เเล้ว เเต่หนูก้เป็นห่วงป๊าถึงเเม้ท่านจะไม่สนใจหนู ตอนหนูอายุ 13(ปิดเทอม) หนูโดนบีบบังคับให้ไปทำงานที่ร้านนึงเป็นงานเสริฟร้านบุฟเฟ่ ตั้งเเต่ 10โมงถึง3ทุ่ม ทุกวันเอาจริง ๆ หนูทำไหวนะคะเเต่หนูต้องตื่นตี5ทุกวันกว่าจะกลับจากก้4ทุ่มกว่ากินข้าวอีก เวลานอนหนูไม่พอเลยค่ะหนูเพลียมาก จนหนูขอลาออกเอง ขอบคุณที่มาอ่านเรื่องราวของเด็กคนนึงนะคะ ตอนที่หนูกำลังเขียนหนูก้ยังนั่งร้องให้ในห้องน้ำค่ะ ตอนนี้หนูคงตัดสินใจไม่อยู่เเล้ว ฝากพี่ ๆ ที่เห็นโพสหนูโอบกอดหนูหน่อยนะคะ🥹