ระบบกระตุ้นให้เราวิ่ง แต่ไม่เคยสอน...ให้เราพัก

...บ่ายๆ ของวันทำงาน
หลายคนน่าจะเคยรู้สึกเหมือนกัน
ร่างกายยังนั่งอยู่หน้าคอม
แต่มันเริ่มไม่ไปต่อ

ตาเริ่มล้า
หัวเริ่มตื้อ
ใจเริ่มเฉย
แต่เราก็ยังฝืน
เพราะงานยังไม่เสร็จ
เพราะเดดไลน์ยังอยู่
เพราะเงินเดือนยังต้องได้

สังคมสอนเราว่า
ต้องขยัน
ต้องอดทน
ต้องสู้

แต่ไม่ค่อยมีใครสอนว่า
“ถ้าเริ่มไม่ไหว…ให้พักได้”

พักจากงาน
พักจากความคาดหวัง
พักจากการเปรียบเทียบ
พักจากความกลัวว่าจะตามคนอื่นไม่ทัน

หลายคนไม่ได้ขี้เกียจ
แค่ “ล้า”

หลายคนไม่ได้อ่อนแอ
แค่ “ใช้พลังเกินขีด”

ในโลกของทุนนิยม
คนที่พัก มักถูกมองว่าแพ้
แต่ในโลกของชีวิตจริง
คนที่ไม่พัก มักพังก่อน

ช่วงหลังผมเริ่มอนุญาตให้ตัวเองพักมากขึ้น
งานบางอย่าง
ถ้าไม่เร่งถึงตาย
ก็ขอเลื่อนไปพรุ่งนี้
เงินบางก้อน
ถ้ายังไม่พร้อม
ก็ขอไม่ฝืน

ชีวิตบางช่วง
ถ้ามันหนัก
ก็ขอเดินช้าลง
ไม่ได้ลาออกจากระบบ
แต่ “ลดความเร็วในระบบ”

และแปลกดี
งานยังอยู่
เงินยังเข้า
แต่ใจพังน้อยลง

ทุกวันนี้
ถ้าเพื่อนๆ รู้สึกไม่ไหว
เลือก “ฝืนต่อ”
หรือ “พักก่อน” กันครับ

แชร์ประสบการณ์และความคิดเห็นกันได้นะครับผม....