สืบเนื่องจากกระทู้ที่ผมเคยตั้งไว้เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน (
https://pantip.com/topic/42670801)
ตอนนั้นผมกังวลว่าในอนาคตอาจเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นในครอบครัว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้
ช่วงหลังผมพยายามถอยตัวเองออกมา ไม่เข้าไปซัพพอร์ตพี่เหมือนเดิม และให้พ่อแม่สื่อสารกับพี่โดยตรงมากขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าปัญหาดูแย่ลง และมีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นเร็วมาก
พี่ผมมีพฤติกรรมลืมปิดประตูบ้านและประตูรั้วบ่อย ซึ่งก่อนหน้านี้พ่อแม่จะคอยอยู่รอปิดให้ดึก ๆ แต่ตอนนี้ท่านอายุมากขึ้น ร่างกายไม่ไหว บางครั้งก็มีการตำหนิกันบ้างเพราะเป็นเรื่องความปลอดภัย
คืนหนึ่งพี่ไปจอดรถชิดรั้วมาก ทำให้แม่ถอยรถออกลำบาก แม่เลยพิมพ์ในไลน์กลุ่มในลักษณะตำหนิเและประชดตามนิสัยแก หลังจากนั้นพี่ร้องไห้และพูดกับพ่อ (ตอนแม่ไม่อยู่) ประมาณว่า
“เอามีดมาแทงฉันให้…เลย ถ้าจะด่ากันแบบนี้”
ยอมรับตรง ๆ ว่าในฐานะคนที่ไม่เคยเจอภาวะแบบนี้มาก่อน ผมตกใจมาก และรู้สึกว่ามันเริ่มอันตรายเกินกว่าที่ผมจะเข้าไปยุ่งได้
ต่อมาผมเพิ่งทราบจากแม่ว่า พี่แจ้งแม่ว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า และคุยกับนักจิตวิทยาทางโทรศัพท์มานานกว่า 2 ปีแล้ว แต่ก็ยังมีความคิดอยากทำร้ายตัวเองเป็นระยะ
ตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่ที่น่าเป็นห่วง แต่แม่เองก็เหมือนจะกลัว ไม่กล้าสอนหรือเตือนอะไร เพราะกลัวจะเกิดเหตุรุนแรง ทำให้บรรยากาศในบ้านตึงเครียดมาก จนคุณแม่ก็ดูเหมือนจะมีความเครียดจนแกวิกลไปตลอดเวลาว่าคนอื่นจะมาเอาเปรียบแกกับพี่
คำถามที่อยากขอคำแนะนำคือ
หากพี่คุยกับนักจิตฯ มานานแล้วแต่ยังมีความคิดแบบนี้ การพาไปพบจิตแพทย์เพื่อรับยาจะช่วยได้ไหม
ควรพูดหรือชวนอย่างไรให้เขายอมเปิดใจไปพบแพทย์จริง ๆ
และในฐานะคนในบ้าน ผมควรวางตัวอย่างไรเพื่อไม่ให้สถานการณ์แย่ลง
กระทู้เตือนใจ พ่อแม่ มือใหม่ (ซึมเศร้า)
ตอนนั้นผมกังวลว่าในอนาคตอาจเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นในครอบครัว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้
ช่วงหลังผมพยายามถอยตัวเองออกมา ไม่เข้าไปซัพพอร์ตพี่เหมือนเดิม และให้พ่อแม่สื่อสารกับพี่โดยตรงมากขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าปัญหาดูแย่ลง และมีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นเร็วมาก
พี่ผมมีพฤติกรรมลืมปิดประตูบ้านและประตูรั้วบ่อย ซึ่งก่อนหน้านี้พ่อแม่จะคอยอยู่รอปิดให้ดึก ๆ แต่ตอนนี้ท่านอายุมากขึ้น ร่างกายไม่ไหว บางครั้งก็มีการตำหนิกันบ้างเพราะเป็นเรื่องความปลอดภัย
คืนหนึ่งพี่ไปจอดรถชิดรั้วมาก ทำให้แม่ถอยรถออกลำบาก แม่เลยพิมพ์ในไลน์กลุ่มในลักษณะตำหนิเและประชดตามนิสัยแก หลังจากนั้นพี่ร้องไห้และพูดกับพ่อ (ตอนแม่ไม่อยู่) ประมาณว่า
“เอามีดมาแทงฉันให้…เลย ถ้าจะด่ากันแบบนี้”
ยอมรับตรง ๆ ว่าในฐานะคนที่ไม่เคยเจอภาวะแบบนี้มาก่อน ผมตกใจมาก และรู้สึกว่ามันเริ่มอันตรายเกินกว่าที่ผมจะเข้าไปยุ่งได้
ต่อมาผมเพิ่งทราบจากแม่ว่า พี่แจ้งแม่ว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า และคุยกับนักจิตวิทยาทางโทรศัพท์มานานกว่า 2 ปีแล้ว แต่ก็ยังมีความคิดอยากทำร้ายตัวเองเป็นระยะ
ตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่ที่น่าเป็นห่วง แต่แม่เองก็เหมือนจะกลัว ไม่กล้าสอนหรือเตือนอะไร เพราะกลัวจะเกิดเหตุรุนแรง ทำให้บรรยากาศในบ้านตึงเครียดมาก จนคุณแม่ก็ดูเหมือนจะมีความเครียดจนแกวิกลไปตลอดเวลาว่าคนอื่นจะมาเอาเปรียบแกกับพี่
คำถามที่อยากขอคำแนะนำคือ
หากพี่คุยกับนักจิตฯ มานานแล้วแต่ยังมีความคิดแบบนี้ การพาไปพบจิตแพทย์เพื่อรับยาจะช่วยได้ไหม
ควรพูดหรือชวนอย่างไรให้เขายอมเปิดใจไปพบแพทย์จริง ๆ
และในฐานะคนในบ้าน ผมควรวางตัวอย่างไรเพื่อไม่ให้สถานการณ์แย่ลง