เรื่องเกิดเมื่อตอนปีใหม่ ทุกคนต่างกินเลี้ยงฉลองปีใหม่ พี่แฟนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร นอนอยู่แต่เถียงนา เขาทำอะไรก็ไม่เคยออกมาช่วย ถึงเวลาหิวก็หากินบ้านนั้นบ้านนี้ เขาทำแบบนี้ประจำ คนรอบข้างต่างไม่ชอบ งานการไม่ทำ มาอยู่บ้านก็ไม่ช่วยอะไรใคร ใครบอกอะไรไม่เคยได้ อารมณ์ขึ้นเป็นฟื้นเป็นไฟ ตอนกินปีใหม่คืออากลับมาจากกรุงเทพ เขาก็ยังไปร่วมจอยกับคนอื่นอยู่ ไปแค่วันเดียว พอมาวันที่ 2 ม.ค. มาหาเรื่องน้องซึ่งคือแฟนเรา เขาชวนไปนั่งคุยกันตรง ๆ ว่าทำไมถึงต้องว่าเขา เขาไปทำอะไรให้ แบบเขาอารมณ์ขึ้นมาก จนน่ากลัว ไม่มีใครพูดกับเขาได้ แม้แต่ปู่กับย่า เขาก็คิดแต่ว่าทุกคนรวมหัวกันว่าเขา ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้ ณ ตรงนั้น มีแต่ผู้ใหญ่ ปู่ย่าน้าอาทั้งนั้น แต่เขาไปยืนค้ำหัวผู้ใหญ่แล้วพูด ๆ ว่าทุกคนเกลียดเขา คือเขาเหมือนคนบ้า คนป่วยไปแล้วค่ะ กลางค่ำกลางคืนออกไปเดินตามถนนถ้าไม่มีรถไป แล้วพูดคนเดียว จะให้คนในหมู่บ้านคิดยังไง ทังอสม. เขาก็เตือน ไม่อยากให้ทำแบบ นี้ แล้วตัวเขาเองไปทำพฤติกรรมผิดบ้านด้วย บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน คือไม่มีใครไปพูดอะไรให้คนนอกฟังเคย รู้กันแค่ญาติ ซึ่งปู่ก็ต้องบ่นเป็นธรรมดาเพราะมากินข้าวในบ้านแก ใช้รถแก
แล้วคือเขาโทรไปฟ้องแม่เขาว่ามีแต่คนจับผิดเขา ด่าเขา แม่เค้ารู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายเค้าเป็นคนยังไง คนมันเสียผู้เสียคนไปตั้งนานแล้ว ด้วยความปล่อยปละละเลยจากแม่แท้ ๆ พาลูกชายคนโตมาอยู่บ้านเรากับแฟน วันหนึ่งพอแม่ย้ายไปอยู่กับผัวใหม่เค้าก็ทิ้งลูกชายมาให้เป็นภาระของลูกคนเล็ก เราเหนื่อยมากที่ผ่านมา ต้องมาอดทนกับคนที่ขี้เกียจ ไม่ทำอะไร แต่ตัวแม่เค้าไม่คิดแก้ไขปัญหาที่มันเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าแม่เค้าเป็นคนยังไง ถึงคิดแต่ว่าลูกโตแล้วไม่ได้เป็นภาระของคนอื่น คือมาอาศัยเราอยู่ แล้วไม่ช่วยจ่ายอะไร แบบนี้ไม่เรียกภาระเหรอคะ คนที่ต้องทำงานหาเงินมันเหนื่อยนะ ไม่รู้เค้าสอนยังไง
ประเด็นแรก คือเขาไม่รู้ตัวเหรอว่าตัวเองมาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ ไฟก็ต่อจากบ้านเรา กินข้าวก็อยู่ในบ้านเรา แต่ไม่เคยช่วยอะไร ขับรถเราไม่เคยเติมน้ำมัน รับจ้างทำงานก็ซื้อบ้ากิน ซื้อเหล้ากิน แทบจะกินเหล้าแทนข้าว ค่าน้ำค่าไฟไม่เคยช่วยจ่าย เราก็อดทนเพราะคำว่าพี่แฟน ซึ่งที่ผ่านเราลำบากใจ เราอึดอัดจนอกจะแตกตาย คือมันพูดอะไรไม่ได้ แม่มีแต่พูดกับลูกว่าอยากทำอะไรก็ทำ โตแล้วคิดเอาเอง เป็นอะไรมากูไม่รับผิดชอบชีวิต ส่วนตัวเรามองว่าคนเป็นแม่ไม่ควรพูดแบบนี้กับลูก คำพูดแม่เหมือนตัดอนาคตลูก แม่พูดแบบนี้จะให้เขาไปพึ่งพาใคร อย่างน้อยเขาเหนื่อย เขาท้อ ก็พูดให้เขามีกำลังใจบ้าง อย่างน้ยก็ตักเตือนเขาเช่น โตแล้วไปหาทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว ปรับปรุงตัวใหม่ ไม่ให้มาทำแบบนี้กับน้องที่เขามีครอบครัวแล้วมันเป็นภาระของเขา แต่คนเป็นแม่ไปพูดว่าให้มาอยู่บ้าน แม่จะเลี้ยงเอง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำงาน อ้างว่าตอนเด็กตัวเขาไม่เคยดูแลลูก สุดท้ายลูกเลยเป็นแบบนี้ ไม่เอาการเอางาน เป็นภาระของคนอื่น เกิดปัญหาก็ทิ้งลูกคนโต ไว้ให้คนเล็กดูแล
ประเด็นที่ 2 พี่แฟนคลั่งไม่หยุด ขับรถไปถามบ้านนั่นบ้านนี่ ว่าเห็นเขาออกไปเดินตอนกลางคืนจริงเหรอ คนเขาก็ตอบตามจริงว่าเห็นออกมาตอน 4 ทุ่มครึ่ง แล้วพูดคนเดียว จะให้คนอื่นคิดยังไง แล้วมาโทษว่าเป็นเพราะน้องเอาไปพูดให้เขาดูไม่ดี โมโหของขึ้นใส่น้อง แฟนเราใจเย็นมาก ถ้าเป็นคนอื่นคงใส่กันไปนานแล้ว พูดอะไรมีแต่ว่าตัวไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำอะไรให้ใคร คือต้องบอกเขายังไงดี ว่าที่เขาอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะข้าวน้ำจากบ้านเรา บ้านย่า ถ้วยจานไม่เคยล้าง ใช้เสร็จหมกไว้ ๆ เศษอาหารเน่า มดแมลงขึ้น ถ้วยจานเราหายหมด แบบหายเกลี้ยงเลยค่ะ ซื้อมาเท่าไหร่ก็หาย แล้วคือคนในหมู่บ้านไม่เอาเขาแล้วค่ะ ไม่ใช่แค่เราที่ไม่โอเคกับเขา แต่เป็นคนทั้งหมู่บ้าน ที่เขากลัวว่าวันหนึ่งจะคลั่งลุกไล่ฟันแทงคนอื่นตอนไหนก็ไม่รู้ ผู้ใหญ่บ้านมาคุยแทนที่จะปรับปรุงตัว แต่นั่งกินเหล้าเมาเสียงดัง พูดตะโกนอยู่เดียว คิดว่ามันไม่สร้างความรำคาญให้กับคนอื่นเหรอคะ
ประเด็นที่ 3 หรือเขาคิดว่าที่นี่เป็นที่ที่ปู่กับย่าเขาแบ่งให้ เลยคิดว่าเป็นบ้านของเขาเอง คือเมาทีไรชอบอ้างว่าเป็นที่ของเขา เขาจะเอาไปขายวันไหนก็ได้ เรากับแฟนมาสร้างบ้านในที่ดิน ที่ปู่และย่าของแฟนแบ่งให้เป็นของเขากับแฟนเรา ซึ่งเงินที่โอนค่าที่ก็เป็นเงินเราที่ใช้เดินเรื่องทั้งหมด ตอนสร้างบ้านไม่ได้คิดว่าปัญหามันจะตามมาหนักขนาดนี้ แบบมาอยู่เป็นปลิงเกาะไม่ไปไหน ขอโทษที่ต้องใช้คำนี้นะคะ แต่เราสุดจะทน คือแฟนเรากับพี่ชายเขายังไม่ได้แบ่งที่กัน แม่เขาไม่จัดการอะไร เราอยากให้แม่แฟนเป็นคนจัดการเรื่องแบ่งที่ให้ถูกต้อง เราไม่สนว่าเราจะได้มากได้น้อย เราขอแค่ที่ที่เราปลูกบ้านอยู่แค่นั้น คนอื่นจะได้ไม่ต้องมีคำพูดอวดอ้างอะไร ที่ที่เราใช้ปลูกบ้าน เนื้อที่ไม่ได้กว้างขนาดนั้น ปลูกบ้านได้สองหลัง ถ้าเทียบกับนาหนึ่งไร่ที่เขาต้องได้ไป ปลูกบ้านได้ 3-4 หลัง และนาอยู่ไม่ไกลจากบ้านมาก ไม่ได้พูดเวอร์นะคะ แต่นาไร่เดียว เนื้อที่กว้างมาก ถ้าเทียบกับบริเวณเนื้อที่ ที่เรากับแฟนปลูกบ้านอยู่ เราเลยคิดว่าปัญหามันตรงนี้หรือเปล่า มันต้องแบ่งที่กันจริง ๆ ปัญหามันถึงจะจบ แต่ถ้าจะเอาบ้านเราคงไม่ยอม เราใช้เงินตั้งครึ่งล้านกว่าจะได้บ้านหลังหนึ่งมา เดิมทีครอบครัวแฟนไม่มีบ้านอยู่เป็นของตัวเองนะคะ ตั้งแต่เล็กแฟนก็อยู่บ้านย่า บ้านญาติ แต่บ้านหลังนี้เป็นของเรากับแฟนเราจะเก็บไว้ให้ลูกเราในตอนโต
ประเด็นที่ 3 คือตัวแปลตัวทุกอย่างหรือเปล่า....
สุดท้ายนี้ คือแม่แฟนเขาทิ้งลูกชายคนโตแล้วนะคะ แบบนี้เรียกว่าทิ้งได้ไหมไม่รู้ แต่พอรู้ว่าลูกเป็นแบบนี้แล้วชาวบ้านเขาไม่เอาเลย เขาจะเอาไปสถานบำบัด แม่แฟนเค้าก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแฟนเรา ให้แฟนเราจัดการเอง ทั้งที่เขาเป็นคนพามาเอง พูดเองว่าจะดูแลลูก สุดท้ายมาโยนให้ลูกคนเล็กซะงั้น ผัวใหม่เค้าก็ไม่เอาลูกชายเค้าเหมือนกันเพราะขี้เกียจ และตัวเองก็ตามใจลูก บอกลูกไปช่วยงาน แต่ลูกตื่นสายทุกวัน พอโดนเขาบ่น ก็เข้าข้างลูกตัวเองว่าไปบ่นให้ที่ลูกเขาตื่นสาย ตอนนี้ไม่รู้แม่แฟนเค้าเข้าใจหรือยังว่าทุกคนไม่เอาลูกชายเค้าเพราะอะไร ในเมื่อรักลูกก็ควรดูแลเขา เอาเขาไปอยู่ด้วย ในวันที่ไม่มีใครต้องการเขาจริง ๆ เขาก็ต้องการแม่ แต่มาโยนให้ลูกคนเล็กที่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรไปพี่ก็ไม่ฟัง คำว่าเป็นอะไรมากูไม่รับผิดชอบอะไร แต่คนอื่นที่อยู่ด้วยต้องลำบาก
ตอนแฟนเราติดคุกแม่เค้าก็พูดแบบนี้กับเราพูดให้ลูกชายเค้าน่ะค่ะ ปล่อยให้มันติดคุกไปเลย ไม่ต้องไปประกันเอามันออกมาหรอก ทิ้งมันไปเลย แต่เราที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา เราก็ทิ้งเขาไม่ได้ ตอนนั้นไม่มีเงิน เราก็ไปยืมลุงข้างห้องมาประกันตัวแฟนออกมา พอมาวันนี้ลูกสร้างเนื้อสร้างตัวได้ ขอย้ายมาอยู่ด้วยเอาผัวใหม่มาใช้เงินลูก เกาะเรากิน ใช้เงินทุกบาททุกสตางค์เป็นของเราหมด พอไปก็ยังทิ้งลูกคนโตไว้ให้ลูกคนเล็ก โดยไม่ติดว่าเค้าจะมีปัญหากันไหม สุดท้ายปัญหามันก็ตามมาจนได้
เราสองคนกับแฟนและลูกน้อยหนึ่งคน เครียดมากค่ะ อยู่ ๆ พี่แฟนก็คลั่ง กินเหล้าเยอะบวกอัพยา ป่วนคนทั้งหมู่บ้าน
แล้วคือเขาโทรไปฟ้องแม่เขาว่ามีแต่คนจับผิดเขา ด่าเขา แม่เค้ารู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายเค้าเป็นคนยังไง คนมันเสียผู้เสียคนไปตั้งนานแล้ว ด้วยความปล่อยปละละเลยจากแม่แท้ ๆ พาลูกชายคนโตมาอยู่บ้านเรากับแฟน วันหนึ่งพอแม่ย้ายไปอยู่กับผัวใหม่เค้าก็ทิ้งลูกชายมาให้เป็นภาระของลูกคนเล็ก เราเหนื่อยมากที่ผ่านมา ต้องมาอดทนกับคนที่ขี้เกียจ ไม่ทำอะไร แต่ตัวแม่เค้าไม่คิดแก้ไขปัญหาที่มันเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าแม่เค้าเป็นคนยังไง ถึงคิดแต่ว่าลูกโตแล้วไม่ได้เป็นภาระของคนอื่น คือมาอาศัยเราอยู่ แล้วไม่ช่วยจ่ายอะไร แบบนี้ไม่เรียกภาระเหรอคะ คนที่ต้องทำงานหาเงินมันเหนื่อยนะ ไม่รู้เค้าสอนยังไง
ประเด็นแรก คือเขาไม่รู้ตัวเหรอว่าตัวเองมาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ ไฟก็ต่อจากบ้านเรา กินข้าวก็อยู่ในบ้านเรา แต่ไม่เคยช่วยอะไร ขับรถเราไม่เคยเติมน้ำมัน รับจ้างทำงานก็ซื้อบ้ากิน ซื้อเหล้ากิน แทบจะกินเหล้าแทนข้าว ค่าน้ำค่าไฟไม่เคยช่วยจ่าย เราก็อดทนเพราะคำว่าพี่แฟน ซึ่งที่ผ่านเราลำบากใจ เราอึดอัดจนอกจะแตกตาย คือมันพูดอะไรไม่ได้ แม่มีแต่พูดกับลูกว่าอยากทำอะไรก็ทำ โตแล้วคิดเอาเอง เป็นอะไรมากูไม่รับผิดชอบชีวิต ส่วนตัวเรามองว่าคนเป็นแม่ไม่ควรพูดแบบนี้กับลูก คำพูดแม่เหมือนตัดอนาคตลูก แม่พูดแบบนี้จะให้เขาไปพึ่งพาใคร อย่างน้อยเขาเหนื่อย เขาท้อ ก็พูดให้เขามีกำลังใจบ้าง อย่างน้ยก็ตักเตือนเขาเช่น โตแล้วไปหาทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว ปรับปรุงตัวใหม่ ไม่ให้มาทำแบบนี้กับน้องที่เขามีครอบครัวแล้วมันเป็นภาระของเขา แต่คนเป็นแม่ไปพูดว่าให้มาอยู่บ้าน แม่จะเลี้ยงเอง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำงาน อ้างว่าตอนเด็กตัวเขาไม่เคยดูแลลูก สุดท้ายลูกเลยเป็นแบบนี้ ไม่เอาการเอางาน เป็นภาระของคนอื่น เกิดปัญหาก็ทิ้งลูกคนโต ไว้ให้คนเล็กดูแล
ประเด็นที่ 2 พี่แฟนคลั่งไม่หยุด ขับรถไปถามบ้านนั่นบ้านนี่ ว่าเห็นเขาออกไปเดินตอนกลางคืนจริงเหรอ คนเขาก็ตอบตามจริงว่าเห็นออกมาตอน 4 ทุ่มครึ่ง แล้วพูดคนเดียว จะให้คนอื่นคิดยังไง แล้วมาโทษว่าเป็นเพราะน้องเอาไปพูดให้เขาดูไม่ดี โมโหของขึ้นใส่น้อง แฟนเราใจเย็นมาก ถ้าเป็นคนอื่นคงใส่กันไปนานแล้ว พูดอะไรมีแต่ว่าตัวไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำอะไรให้ใคร คือต้องบอกเขายังไงดี ว่าที่เขาอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะข้าวน้ำจากบ้านเรา บ้านย่า ถ้วยจานไม่เคยล้าง ใช้เสร็จหมกไว้ ๆ เศษอาหารเน่า มดแมลงขึ้น ถ้วยจานเราหายหมด แบบหายเกลี้ยงเลยค่ะ ซื้อมาเท่าไหร่ก็หาย แล้วคือคนในหมู่บ้านไม่เอาเขาแล้วค่ะ ไม่ใช่แค่เราที่ไม่โอเคกับเขา แต่เป็นคนทั้งหมู่บ้าน ที่เขากลัวว่าวันหนึ่งจะคลั่งลุกไล่ฟันแทงคนอื่นตอนไหนก็ไม่รู้ ผู้ใหญ่บ้านมาคุยแทนที่จะปรับปรุงตัว แต่นั่งกินเหล้าเมาเสียงดัง พูดตะโกนอยู่เดียว คิดว่ามันไม่สร้างความรำคาญให้กับคนอื่นเหรอคะ
ประเด็นที่ 3 หรือเขาคิดว่าที่นี่เป็นที่ที่ปู่กับย่าเขาแบ่งให้ เลยคิดว่าเป็นบ้านของเขาเอง คือเมาทีไรชอบอ้างว่าเป็นที่ของเขา เขาจะเอาไปขายวันไหนก็ได้ เรากับแฟนมาสร้างบ้านในที่ดิน ที่ปู่และย่าของแฟนแบ่งให้เป็นของเขากับแฟนเรา ซึ่งเงินที่โอนค่าที่ก็เป็นเงินเราที่ใช้เดินเรื่องทั้งหมด ตอนสร้างบ้านไม่ได้คิดว่าปัญหามันจะตามมาหนักขนาดนี้ แบบมาอยู่เป็นปลิงเกาะไม่ไปไหน ขอโทษที่ต้องใช้คำนี้นะคะ แต่เราสุดจะทน คือแฟนเรากับพี่ชายเขายังไม่ได้แบ่งที่กัน แม่เขาไม่จัดการอะไร เราอยากให้แม่แฟนเป็นคนจัดการเรื่องแบ่งที่ให้ถูกต้อง เราไม่สนว่าเราจะได้มากได้น้อย เราขอแค่ที่ที่เราปลูกบ้านอยู่แค่นั้น คนอื่นจะได้ไม่ต้องมีคำพูดอวดอ้างอะไร ที่ที่เราใช้ปลูกบ้าน เนื้อที่ไม่ได้กว้างขนาดนั้น ปลูกบ้านได้สองหลัง ถ้าเทียบกับนาหนึ่งไร่ที่เขาต้องได้ไป ปลูกบ้านได้ 3-4 หลัง และนาอยู่ไม่ไกลจากบ้านมาก ไม่ได้พูดเวอร์นะคะ แต่นาไร่เดียว เนื้อที่กว้างมาก ถ้าเทียบกับบริเวณเนื้อที่ ที่เรากับแฟนปลูกบ้านอยู่ เราเลยคิดว่าปัญหามันตรงนี้หรือเปล่า มันต้องแบ่งที่กันจริง ๆ ปัญหามันถึงจะจบ แต่ถ้าจะเอาบ้านเราคงไม่ยอม เราใช้เงินตั้งครึ่งล้านกว่าจะได้บ้านหลังหนึ่งมา เดิมทีครอบครัวแฟนไม่มีบ้านอยู่เป็นของตัวเองนะคะ ตั้งแต่เล็กแฟนก็อยู่บ้านย่า บ้านญาติ แต่บ้านหลังนี้เป็นของเรากับแฟนเราจะเก็บไว้ให้ลูกเราในตอนโต
ประเด็นที่ 3 คือตัวแปลตัวทุกอย่างหรือเปล่า....
สุดท้ายนี้ คือแม่แฟนเขาทิ้งลูกชายคนโตแล้วนะคะ แบบนี้เรียกว่าทิ้งได้ไหมไม่รู้ แต่พอรู้ว่าลูกเป็นแบบนี้แล้วชาวบ้านเขาไม่เอาเลย เขาจะเอาไปสถานบำบัด แม่แฟนเค้าก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแฟนเรา ให้แฟนเราจัดการเอง ทั้งที่เขาเป็นคนพามาเอง พูดเองว่าจะดูแลลูก สุดท้ายมาโยนให้ลูกคนเล็กซะงั้น ผัวใหม่เค้าก็ไม่เอาลูกชายเค้าเหมือนกันเพราะขี้เกียจ และตัวเองก็ตามใจลูก บอกลูกไปช่วยงาน แต่ลูกตื่นสายทุกวัน พอโดนเขาบ่น ก็เข้าข้างลูกตัวเองว่าไปบ่นให้ที่ลูกเขาตื่นสาย ตอนนี้ไม่รู้แม่แฟนเค้าเข้าใจหรือยังว่าทุกคนไม่เอาลูกชายเค้าเพราะอะไร ในเมื่อรักลูกก็ควรดูแลเขา เอาเขาไปอยู่ด้วย ในวันที่ไม่มีใครต้องการเขาจริง ๆ เขาก็ต้องการแม่ แต่มาโยนให้ลูกคนเล็กที่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรไปพี่ก็ไม่ฟัง คำว่าเป็นอะไรมากูไม่รับผิดชอบอะไร แต่คนอื่นที่อยู่ด้วยต้องลำบาก
ตอนแฟนเราติดคุกแม่เค้าก็พูดแบบนี้กับเราพูดให้ลูกชายเค้าน่ะค่ะ ปล่อยให้มันติดคุกไปเลย ไม่ต้องไปประกันเอามันออกมาหรอก ทิ้งมันไปเลย แต่เราที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา เราก็ทิ้งเขาไม่ได้ ตอนนั้นไม่มีเงิน เราก็ไปยืมลุงข้างห้องมาประกันตัวแฟนออกมา พอมาวันนี้ลูกสร้างเนื้อสร้างตัวได้ ขอย้ายมาอยู่ด้วยเอาผัวใหม่มาใช้เงินลูก เกาะเรากิน ใช้เงินทุกบาททุกสตางค์เป็นของเราหมด พอไปก็ยังทิ้งลูกคนโตไว้ให้ลูกคนเล็ก โดยไม่ติดว่าเค้าจะมีปัญหากันไหม สุดท้ายปัญหามันก็ตามมาจนได้