ผมกำลังจะปีหนึ่งจะเรียนต่อที่มหาลัยค่าเทอม32,000แล้วยังมีค่าหอ ค่ากิน พ่อแม่ก็ต้องมีภาระเพิ่มอีกที่บ้านมีน้องอีกคนที่อยู่ป.4แต่ผมก็ต้องเรียนต่อ ส่วนวันนี้พาปู่ไปธกส.ซึ่งก็พึ่งรู้ว่าพ่อมีหนี้ธกส.อยู่ประมาณ350,000ซึ่งมันก็เยอะมากแล้วปู่กับย่าก็ไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นปู่อายุ50จะ60ย่าก็เหมือนกัน ตอนขับรถไปผมก็จะร้องไปเหมือนกับว่าเราควรที่จะรีบทำงานหาเงินแล้วมาเลี้ยงดูปู่ย่าให้มีชีวิตที่ดีขึ้น มาลดหนี้พ่อแม่ให้ได้เร็วๆขึ้น ทำไมมันเครียดจังคับเราอยากจะดูแลครอบครัวเราให้ดี บ้านผมไม่ได้มีตังแต่ก็ไม่ได้ขาดมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกคับผมอายุ19กำลังจะปี1สร้างภาระค่านู่นนี่อีกแต่คุยกับครอบครัวแล้วว่ายังไงก็เรียนต่อ ปู่ผมตอนไปธกส.แกพยายามถามผมว่ากินอะไรมั้ย ไก่ทอด น้ำอะไรมั้ย ผมบอกไม่เป็นอะไรเพราะผมเกรงใจไม่อยากใช้เงินเพราะที่บ้านปู่ไม่ได้มีเงินเยอะตัดยางก็พอประทังชีวิต สุดท้ายแกก็ถามจนผมได้แวะร้านค้าแล้วซื้อน้ำโออิชิมา1ขวด 15 บาท มันก็คิดในใจว่าที่ผ่านมาเราไม่นึกถึงคนในครอบครัวเลยเรานึกถึงแต่ตัวเองเรา ผมจึงคิดในใจว่าพอทำงานหรือมหาลัยผมก็จะช่วยส่งเงินให้ปู่กับย่าด้วยเพื่อที่จะได้มีเงินใช้จ่ายต่างๆ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอะคับ แต่อยากให้ครอบครัวเรา ปู่ ย่า พ่อ แม่ น้อง มีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ต้องทำงานเหนื่อยเพราะก็เริ่มอายุเยอะแล้ว ผมอาจจะจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องเพราะมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกคับ
ผมอายุ19พอโตขึ้นก็รู้ว่าคนในครอบครัวสำคัญแค่ไหน