เครียด

ตอนนี้หนูอายุ13ปอีปีนี้14แล้วค่ะ หนูรู้สึกว่าไม่ค่อยมีหวังอะไรในชีวิตแล้ว เอาตรงๆคือหนูอยากตุยอะค่ะ ไม่ได้การที่ตุยที่ทำตัวเอง แต่ขอให้เกิดอุบัติเหตุอะไรสักอย่าง รถชนก็ได้ อะไรก็ได้ ยังไงก็ได้ หนูไม่อยากอยู่บนโลกที่ใจร้ายขนาดนี้ หนูรู้ ว่าโตไป ก็ต้องเจออะไรเยอะ แต่หนูก็ไม่ไหวเลยจริงๆ หนูกลัวสังคม หนูกลัวสายตา หนูกลัวคน กลัวโดนดูถูก กลัวทุกอย่างจริงๆ จนเพื่อนบอกว่า คิดไรเยอะแยะ ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้น รักไม่รักตัวเอง ก็ไม่มีใครรักแล้ว  มันก็จริงนะ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกไร บางครั้งหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูผิดอะไรแต่ความรู้สึกผิดมันตามหลอกตลอดเหมือนต้องขอโทษทั้งโลก แค่เพราะหนูมีตัวตนหนูอยากหยุดคิด อยากหยุดโทษตัวเองแต่สมองมันไม่ยอมเงียบหนูมองคนอื่นแล้วรู้สึกอิจฉาอิจฉาที่เขาดูใช้ชีวิตได้ง่ายหัวเราะได้ พูดได้ กล้าเป็นตัวเองแล้วหนูก็กลับมาถามตัวเองว่า ทำไมแค่เรื่องพวกนี้ หนูถึงทำไม่ได้ขนกระมตอนเดือนมิถุนาปีที่แล้ว หนูลองหยิกๆแขนตัวเอง หนูรู้ว่าเจ็บ แต่หนูทำเพราะระบายความเครียด นานๆไป หนูลองเอาคัตเตอร์มาทำบ้าง หนูไม่รู้สึกเจ็บไม่รู้สึกอะไรแล้วบางคนเขาก็คงคิด ว่าหนูเรียกร้องความสนใจ หนูไม่กล้าบอกเรื่องนี้ให้ใครด้วยซ้ำ เพราะคนส่วนใหญ่ก็บอกว่า ไร้สาระ หนูไม่กล้าไปหาหมอ เพราะหนูไม่กล้าพูด ไม่รู้ทำไม มันพูดไม่ออกเลย หนูเคยบอกแบบนี้กับแม่ เขาบอกว่าหนูเพ้อเจ้อ ทุกวันนี้ก็เหมือนโดนดูถูกตลอด หนูไม่กลเาทำไรแล้ว หนูกลัว หนูควรทำยังไงดี หนูเครียดมากเลย หนูควรหายไป ควรปล่อยดีไหม