คือตัวผมกำลังเครียดกับการสอบเข้ามหาลัย ซึ่งรู้สึกเครียดมาก แล้วพอหลังจากนั้นก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆหลายอย่างครับ
ผมรู้สึกหมดไฟ หมดแพชชั่น จนไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากเล่นทรศ ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากกินข้าว รสไม่มีความหิวเลยแต่รู้แค่ว่าต้องกิน แต่พอกินก็รู้สึกกินไม่อร่อยเหมือนที่เคยกินมา และกินน้อยลงมักกินเหลือ กินไม่ตรงเวลาด้วยปกติช่วงนี้ตื่น 11.30 ไม่ก็ 9.30 แต่กินข่วเช้าตอน 14.20 ส่วนข้าวเย็นกินประมาณ 20.30 แต่กินนานถึง 1 ชม. ไม่อยากนอน ช่วงนี้ผมนอนไม่หลับเลยครับถ้าปิดไฟนอนเพราะมักจะคิดอะไรแย่ๆ 2 ความคิดหลักๆทุกวันเลยคือ ถ้าตายแล้วจะเป็นยังไง รู้สึกว่างเปล่าขนาดไหนยิ่งกว่าไม่ว่างเปล่าแบบปกติรึป่าว และอีกความคิดนึงคือถ้าสอบไม่ได้ครอบครัวจะเสียใจขนาดไหน อนาคตตัวเองจะเป็นยังไง จะตามเพื่อนไม่ทัน เป็นคนที่แย่ที่สุดในกลุ่มเพื่อน 2 ความคิดนี้รบกวนผมตลอดการนอน จนรสว่าตัวเองต้องเปิดไฟนอน ผมหันมาใช้วิธีหลับแบบเปิดไฟแล้วหาอะไรดูไปด้วยให้ตาตัวเองเริ่มง่วงแล้วนอนไปเอง ใช้วิธีนี้มาประมาณ ปีนิดๆแล้วครับ แต่พอมาช่วงนี้เริ่มได้ผลน้อยลง นอนก็ดึกขึ้นประมาณ 04.00 กัวมีปัญหาสุขภาพเพิ่มอย่างตอนนี้ น้ำหนัก 45 สูง 175 ก็รสจะมีปัญหาอยู่แล้ว
อาการต่อไปคือไม่อยากอยู่กับใครไม่อยากคุยกับใครเลย อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากสุงสิงกับใครเลี่ยนไปจากตัวเองปกติที่ชอบคุยกับคนอื่นมากกว่านี้ รสท้อแท้ในชีวิต เครียดอยู่คนเดียวแล้วพอเวลาเครียดมักจรู้สึกว่าจะมีอะไรออกมาจากคอเหมือนจะอ้วกเลยครับ ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกเจ็บหน้าอกบ่อยๆ บางครั้งพอเดินออกจากห้องรสเวียนหัวจะอ้วกทำให้ต้องโยกตัวลงนั่งเพราะจะเวียนหัวเพิ่ม
ตอนนี้หมดแพชชั่นมากครับหนังสือไม่ได้อ่าน ตอนเล่นทรศก็รส้ครียดนะว่าทำไมไม่อ่านอยู่ทั้งวัน แต่มันก็ไม่อยากทำอะไรเลย พวกเรื่องคอร์สเรียนจริงๆผมก็ต้องสมัครเพิ่มแต่เกรงใจครอบครัวถึงแม้ว่าจะจ่ายได้ไม่มีปัญหาอะไรแต่รสตัวเองเกรงใจคนอื่นมากๆ กลัวเขาจะไม่สบายใจรึป่าว ไม่กล้าบอกตรงๆ ไม่กล้าบอกครอบครัวเรื่องอาการด้วยครับ กลัวเขาจะทำเหมือนมันเป๋นปกติและกลัวใจทำให้เขาลำบากใจเพิ่ม กลัวตัวเองเป็นภาระ จริงๆตัวเองไม่ค่อยอยู่กับครอบครัวด้วยครับ เพราะพวกเขาไม่ว่างบวกกับอย่างสอบพอคะแนนออกมาเพื่อนๆบอกว่าผมคะแนนดี แต่ก็ไม่ถูกใจคุณแม่ และพอปรึกษาอะไรก็แค่บอกว่าพยายามขึ้นแค่นั้น ผมเลยเครียดว่าต้องพยายามทำให้ถูกใจจนเอาเก็บไปกดดันตัวเองทุกครั้ง หลังๆมาเลยไม่มีเรื่องอะไรจะปรึกษาและไม่อยากพูดด้วย
ตอนแรกคิดว่าจะไปหาจิตแพทย์แต่ก็กัวไม่ได้ร้ายแรงอะไรและกัวเสียเวลาก็เลยไม่ไปแต่เพื่อนเริ่มมาบอกว่าให้ควรไปหาเพราะเป็นห่วง ผมไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงเลยอยากถามว่าควรไปหาจิตแพทย์ดีมั้ยครับ และอย่างนี้เข้าข่ายภาวะอะไรมั้ย
ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ ถึงแม้ว่าบางเรื่องจะไม่สอดคล้องกัน
อาการแบบนี้เป็นโรคหรือมีภาวะอะไรมั้ยครับ
ผมรู้สึกหมดไฟ หมดแพชชั่น จนไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากเล่นทรศ ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากกินข้าว รสไม่มีความหิวเลยแต่รู้แค่ว่าต้องกิน แต่พอกินก็รู้สึกกินไม่อร่อยเหมือนที่เคยกินมา และกินน้อยลงมักกินเหลือ กินไม่ตรงเวลาด้วยปกติช่วงนี้ตื่น 11.30 ไม่ก็ 9.30 แต่กินข่วเช้าตอน 14.20 ส่วนข้าวเย็นกินประมาณ 20.30 แต่กินนานถึง 1 ชม. ไม่อยากนอน ช่วงนี้ผมนอนไม่หลับเลยครับถ้าปิดไฟนอนเพราะมักจะคิดอะไรแย่ๆ 2 ความคิดหลักๆทุกวันเลยคือ ถ้าตายแล้วจะเป็นยังไง รู้สึกว่างเปล่าขนาดไหนยิ่งกว่าไม่ว่างเปล่าแบบปกติรึป่าว และอีกความคิดนึงคือถ้าสอบไม่ได้ครอบครัวจะเสียใจขนาดไหน อนาคตตัวเองจะเป็นยังไง จะตามเพื่อนไม่ทัน เป็นคนที่แย่ที่สุดในกลุ่มเพื่อน 2 ความคิดนี้รบกวนผมตลอดการนอน จนรสว่าตัวเองต้องเปิดไฟนอน ผมหันมาใช้วิธีหลับแบบเปิดไฟแล้วหาอะไรดูไปด้วยให้ตาตัวเองเริ่มง่วงแล้วนอนไปเอง ใช้วิธีนี้มาประมาณ ปีนิดๆแล้วครับ แต่พอมาช่วงนี้เริ่มได้ผลน้อยลง นอนก็ดึกขึ้นประมาณ 04.00 กัวมีปัญหาสุขภาพเพิ่มอย่างตอนนี้ น้ำหนัก 45 สูง 175 ก็รสจะมีปัญหาอยู่แล้ว
อาการต่อไปคือไม่อยากอยู่กับใครไม่อยากคุยกับใครเลย อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากสุงสิงกับใครเลี่ยนไปจากตัวเองปกติที่ชอบคุยกับคนอื่นมากกว่านี้ รสท้อแท้ในชีวิต เครียดอยู่คนเดียวแล้วพอเวลาเครียดมักจรู้สึกว่าจะมีอะไรออกมาจากคอเหมือนจะอ้วกเลยครับ ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกเจ็บหน้าอกบ่อยๆ บางครั้งพอเดินออกจากห้องรสเวียนหัวจะอ้วกทำให้ต้องโยกตัวลงนั่งเพราะจะเวียนหัวเพิ่ม
ตอนนี้หมดแพชชั่นมากครับหนังสือไม่ได้อ่าน ตอนเล่นทรศก็รส้ครียดนะว่าทำไมไม่อ่านอยู่ทั้งวัน แต่มันก็ไม่อยากทำอะไรเลย พวกเรื่องคอร์สเรียนจริงๆผมก็ต้องสมัครเพิ่มแต่เกรงใจครอบครัวถึงแม้ว่าจะจ่ายได้ไม่มีปัญหาอะไรแต่รสตัวเองเกรงใจคนอื่นมากๆ กลัวเขาจะไม่สบายใจรึป่าว ไม่กล้าบอกตรงๆ ไม่กล้าบอกครอบครัวเรื่องอาการด้วยครับ กลัวเขาจะทำเหมือนมันเป๋นปกติและกลัวใจทำให้เขาลำบากใจเพิ่ม กลัวตัวเองเป็นภาระ จริงๆตัวเองไม่ค่อยอยู่กับครอบครัวด้วยครับ เพราะพวกเขาไม่ว่างบวกกับอย่างสอบพอคะแนนออกมาเพื่อนๆบอกว่าผมคะแนนดี แต่ก็ไม่ถูกใจคุณแม่ และพอปรึกษาอะไรก็แค่บอกว่าพยายามขึ้นแค่นั้น ผมเลยเครียดว่าต้องพยายามทำให้ถูกใจจนเอาเก็บไปกดดันตัวเองทุกครั้ง หลังๆมาเลยไม่มีเรื่องอะไรจะปรึกษาและไม่อยากพูดด้วย
ตอนแรกคิดว่าจะไปหาจิตแพทย์แต่ก็กัวไม่ได้ร้ายแรงอะไรและกัวเสียเวลาก็เลยไม่ไปแต่เพื่อนเริ่มมาบอกว่าให้ควรไปหาเพราะเป็นห่วง ผมไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงเลยอยากถามว่าควรไปหาจิตแพทย์ดีมั้ยครับ และอย่างนี้เข้าข่ายภาวะอะไรมั้ย
ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ ถึงแม้ว่าบางเรื่องจะไม่สอดคล้องกัน