เรื่องของเรื่องคือเราคือเด็กมัธยมปลายที่กำลังจะจบ แม่ขายของแต่โดนพ่อทิ้งไปแบบไม่ติดต่อกลับมาตอน ม.1 ค่ะ แม่เราขายของไม่ค่อยได้เพราะคนไม่ชอบแม่เยอะ รวมทั้งป้าที่เอาแม่เราไปพูดเสียๆ หายๆ ทำให้คนเข้าใจผิดว่าแม่เอาบ้านไปไล่เขากับตาออกจากบ้าน ตั้งหลายคนก็เชื่อเขาเพราะว่าเค้าขาเป๋และด้วยความที่คนไม่ชอบแม่อยู่แล้วก็พลอยไม่ชอบเราไปด้วยค่ะ
ซึ่งความจริง ป้าเอาลูกของลูกพี่ลูกน้องที่เขาคลอดแล้วไม่มีใครเลี้ยงมาเลี้ยง บอกจะส่งเด็กคนนั้นให้ถึงที่สุด บางทีน้องก็มาเล่นกับเราค่ะหรือเรียกว่าฝากเลี้ยงเป็นวันวันก็ได้ก็ใช้เงินที่รับทำการบ้านต่างๆซืให้น้ิอวหกินประจำ แม่เราไปตามเขามาอยู่ด้วยกัน ตอนแรกเขาอยู่กับป้าอีกคนที่เขาเป็นคนขาเป๋ เขาบอกว่าถ้าน้องคนนั้นไม่อยู่เขาก็ไม่มาอยู่ แม่เราเลยไม่ให้เขาเอาน้องไปเลี้ยงที่อื่น เพราะค่าใช้จ่ายน้องน้องมีแม่เขา (ถึงแม่เขาไม่เลี้ยงแต่ย่าเขาก็จะเลี้ยง) เขาไม่ให้น้องไปค่ะ ทั้งที่ถ้าน้องไปฝั่งนั้นมีเงินมากและคงจะมีอนาคตที่ดี
แต่สิ่งที่เขาเอาไปบอกคนอื่นคือ แม่ไล่เขาไม่ให้เขาอยู่ ตอนนี้เขาไปอยู่บ้านลุง ซึ่งแต่ก่อนคนเชื่อและเกลียดเรามากๆ ด้วยค่ะ แต่ตอนนี้คนเริ่มรู้ความจริง แต่มันก็ยืดเยื้อมาถึง 6 ปีแล้ว กว่าคนจะรู้ความจริงว่าเค้าเป็นคนยังไงกันแน่
แม่เรามีลูกสามคนค่ะ มีเรากับพี่อีกสองคน (เราเป็นน้องคนละพ่อ) ปัจจุบันเวลาพี่มาบ้านเขาก็ไม่คุยกับเรา ทั้งที่ตอนเด็กเขารักเราเป็นน้องแท้ๆ ตอนนี้เขาส่งเงินให้น้าใช้มานานแล้ว แม่เราเสียใจค่ะ แม่ไม่ได้ต้องการให้พี่ส่งเงินให้ แค่ขอให้เขาเลี้ยงตัวเองได้ก็พอ ที่แม่เสียใจและโกรธเพราะพี่ส่งเงินให้น้าไม่พอ ยังมาทำท่าไม่ไหว้ ไม่คุย ชวนน้าไปกินหมูกระทะแต่ไม่ชวนแม่เราเลย ไม่เคยติดต่อมาตอนขัดสน ทักไปขอยืมเขาบอกไม่มี แต่เขาให้น้าค่ะ
ย้อนไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว เขามาเขารักแม่และดูแลแม่ค่ะ แต่คนแถวบ้านมักชอบเดินมาพูดเป่าหูพี่ว่า "ป้าเลี้ยงนะเ แต่อีผู้หญิงคนนี้ (แม่) เขาไม่รัก" พูดทุกครั้งที่เจอ ตอนนั้นเรายังอยู่ประถมค่ะ บางทีก็มาพูดที่บ้านว่าให้เราประหยัดนะ พี่ทำงานหนัก เราเข้าใจค่ะเพราะนั่นคือครอบครัวเรา แต่เขาคือคนนอก ป้ามักบอกพี่ว่าให้โอนตังมา เพราะตาไม่ได้ใช้เงิน แม่เอาเงินไปหมด พี่เลยโอนให้น้าแทน แล้วก็ไม่ชอบแม่เพราะตอนเด็กเด็กพี่เคยอยู่กับตาค่ะแล้วตาก็เป็นพี่แม่คอยส่งของมาให้เพราะว่าไม่มีเวลาเลี้ยงซึ่งนั่นหมายความว่าแม่เราไม่สามารถเลี้ยงเขาได้ด้วยตัวเองอันนี้เราเข้าใจดีแม่เราก็ซื้อทองให้ป้าเป็นการตอบแทน แต่น้าก็ทำ แต่ป้าก็ทำหายค่ะ บางครั้งแม่เราส่งผ้าส่งของมาให้ป้าเราก็จะรักลูกพี่ลูกน้องมากกว่าพี่เราสองคนค่ะเค้าก็จะเอาผ้าของเราไปให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้หญิงแล้วก็ถ้าเป็นของกินลูกพี่ลูกน้องเค้าจะได้ไปค่ะเพราะว่าแม่เราไม่อยู่ของที่ส่งมาป้าเราจะเป็นคนจัดการ แต่เรื่องนี้คือเรื่องที่พี่เราไม่รู้ค่ะว่าแม่เราคอยส่งของอะไรมา แม่เราบอกว่าตอนนั้นเรายังไม่เกิดแม่เรามีเรื่องสับสนมีเจ้าหนี้ตามหาเงินแล้วก็ต้องหนีเพราะว่าเค้าจะตามไล่ค่ะแม่เราก็เลยหายไปประมาณปีกว่ากว่าเค้าอาจจะโกรธเรื่องนี้ด้วยค่ะ
ปัจจุบันเวลาพี่โอนเงินมา น้าจะสั่งของมาเยอะมาก บางทีตาก็มาขอเงินเราทีละ 10-20 บาทค่ะ ยอมรับว่าเราไม่มีแต่ก็ให้ไป และ ตาก็จะชอบถามว่าเรามีเงินกินแล้วหรอแต่เขาก็เอาไปอยู่ดีค่ะเราก็เลยบอกบอกตาว่าเรามีแล้ว ครั้งหนึ่งแม่เข้ารพ. เราโทรไปลองใจพี่ค่ะ แต่เขาไม่ได้สนใจ เราขอยืมเงิน 100 บาท เขาว่าด่าเราว่า จะเป็นจะตายเรื่องเงิน เราเลยแอบไปร้องไห้ไม่ได้บอกแม่ค่ะ เราเสียใจมาก เพราะตอนไปโรงพยาบาลเรามีแค่แม่สองคนค่ะเราอยู่สองคนกับแม่ก็ไม่ได้มีใครสนใจอะไรมากเราก็ไปกับแม่สองคนแล้วก็ขับรถไปส่งแม่ที่โรงพยาบาลค่ะแล้วก็เฝ้าที่นู่นเลยแล้วเราก็ไม่มีเงินมีติดตัวแค่ไม่กี่บาทค่ะ เวลาเขากลับมาจาก กทม. เขามักนั่งรถกับหาน้องคนที่ป้ารับมาเลี้ยง เราเห็นแล้วเจ็บค่ะแต่ไม่กล้าบอกแม่ว่าเสียใจ แต่เราก็เข้าใจนะคะเราก็ไม่ได้โกรธน้องเรารู้ว่าเด็กคนนึงก็สมควรไม่รับอะไรดีดีเพราะว่าอย่างน้อยแม่เขาทิ้งเขาก็ได้รับอะไรดีดีสมกับที่เด็กที่เกิดมาควรจะได้ค่ะ
ที่เสียใจที่สุดคือตอนเหตุการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชา เขาเอารถมารับป้า น้อง และตาไป โดยไม่ถามเรากับแม่สักคำ เขามารับในที่ที่แม่เคยเช่าห้องอยู่กับพ่อเราค่ะ (มีห้องเช่าที่ กทม. ที่แม่กับพ่อเราเคยอยู่ด้วยกัน พอพี่จบ ม.6 แม่ให้พ่อฝากงานให้ พี่ก็ได้ทำทั้งสองคนค่ะ)
แม่เราเป็นคนปากร้าย ตีลูกบ้างให้ทำงาน ซึ่งเราก็ทำค่ะ ทั้งไปเก็บฟืนและทำงานบ้าน พี่เราสองคนเคยช่วยขายของตอนอยู่ค่ะ พอจบ ม.6 คนหนึ่งก็ไป อีกคนไม่จบค่ะ พ่อมีชู้และไม่สบายหนักเลยย้ายกลับบ้าน แม่เราโกรธเลยไม่ได้ให้มาอยู่ด้วย ตอนนั้นเราอายุ 13 ค่ะ พ่อม่ส่งเงินเลย เราได้ใช้แค่เงินแม่ประทังชีวิตจนเข้าเรียน ม.1
ปัจจุบันแม่ติดหนี้เยอะ ทั้งค่าน้ำและหนี้เล็กๆ น้อยๆ เราก็ต้องช่วยหาเพราะอยู่กันแค่สองคน แต่ด้วยเงินไม่พอ แม่ก็ด่าบอกว่าเรามัน
ทรพีเหมือนพี่ เนรคุณ เป็นภาระ เพราะเราเรียนแม่เลยเป็นแบบนี้ บางทีก็บอกว่าอยากให้เราตายๆ ไป วันๆ ได้กินแต่ไข่ แม่ขายของเสร็จก็มานอน ซึ่งเราก็เสียใจค่ะ พยายามเข้าใจว่าเขาเหนื่อยไม่ได้นอน ทำดึกนอนเช้า ซึ่งเราก็เป็นเหมือนกันค่ะ เราทำงานรับจ้างทำการบ้านบ้าง เอาเงินมาช่วยแม่จ่ายหนี้เล็กๆ กู้ กยศ. ก็เอามาช่วยแม่จ่ายหนี้ และใช้จ่ายในครอบครัว
โทรศัพท์เครื่องละสามพัน เราใช้เรียนจนจะจบ ม.6 แม่ไม่เคยซื้อให้เพราะไม่มีเงิน เป็นเครื่องที่พี่คนกลางซื้อให้ เราเข้าใจพี่นะว่าคงเจ็บปวดที่แม่ด่าและใช้ทำงาน เขาคงอยากสบายแบบลูกคนอื่นทั้งที่ตอนนั้นเราก็พอมีเงิน แต่พี่คนโตดูจะเกลียดเรา เขาเคยขโมยโทรศัพท์ตำรวจที่โรงพักค่ะ แม่เลยกราบขอให้เขาให้อภัยเพราะกลัวพี่ติดแบล็คลิสต์ แล้วหางานทำยาก เสร็จแล้วแม่ก็ซื้อโทรศัพท์ให้พี่ค่ะด้วยตอนนั้นแม่เราก็แค่คนขายของแต่ว่าก็พอมีเงินแล้วก็ทำเสร็จแล้วแม่ก็ซื้อโทรศัพท์ให้พี่ค่ะด้วยตอนนั้นแม่เราก็แค่คนขายของแต่ว่าก็พอมีเงิน ทั้งที่ตอนนั้นเป็นยุคเก่าเก่าห้องพี่เรายังไม่มีโทรศัพท์เลยค่ะแต่พี่
เราต้องกู้ กยศ. มาใช้หนี้และใช้จ่ายเพราะเงินไม่พอ เราไม่ได้เรียนต่อเพราะต้องดรอป ต้องเครียดเรื่องหนี้เรื่องค่าไฟ ทั้งที่พี่ไม่เคยเจอแบบเราด้วยซ้ำ เค้าไม่ต้องถึงบางครั้งเค้าจะโดนด่าโดนตีเราก็โดนค่ะแต่เค้าไม่เคยโดนบอกว่าเป็นลูกทรพีเค้าไม่เคยโดนบอกว่าเป็นภาระเหมือนกับเราตอนนี้ เขาเรียนจบอย่างน้อยแม่ก็หาที่พักและที่ทำงานไว้ให้ แต่เราต้องเริ่มจากศูนย์ค่ะ เพราะเงินจะหาที่พักก็ไม่มี คนช่วยหางานก็ไม่มีแอบอิจฉาพี่ค่ะ
เรานั่งทำขนมแม่ก็ด่า เราโดนทุกวันจนคิดมาหลายปีแล้วว่าอยากตายค่ะ แต่กลัวหนี้ กยศ. จะไม่มีคนใช้ให้ เราต้องหยิบยืมเพื่อนมาจ่ายให้ก่อนเพราะแม่ดูเหมือนคนหมดไฟ ไม่ได้ใส่ใจขายของเหมือนแต่ก่อน เอาแต่โทษเรา คิดว่าแม่เองก็อาจจะซึมเศร้า เราก็เหนื่อยค่ะ มองไปที่เด็กคนอื่นมีชีวิตที่ดี เราได้แต่บอกตัวเองว่าคนที่ทุกข์กว่าเรายังมีเยอะ
ตอนทำขนม แม่ก็ติโน่นตินี่ ยกเรื่องที่ทะเลาะกันมาพูดว่าเราว่าเขาทำไม่เต็มที่ ซึ่งบางครั้งเราก็แค่อยากพูดความจริง ถึงจะย้อนกลับไปไม่ได้แต่แม่นิสัยเสียจริงๆ ค่ะ ปากไม่ดี เขาไม่ควรมีลูกจริงๆ แต่ทำไงได้เราเกิดมาแล้ว ถ้าเรามีเพื่อนแบบแม่เรายอมไม่มีดีกว่า แต่เราก็รักแม่นะคะเพราะเขาคือแม่ เราผูกพันกัน เวลาดีก็ดีค่ะ ถ้าเค้าไม่เครียดเรื่องเงินเรื่องงานหรือว่าความเหนื่อยล้าเค้าเป็นแม่ที่ดีคนนึงเลยค่ะเค้าพร้อมที่จะซัพพอร์ตเรามากๆถ้าเขามีเงิน
ตอน ป.1 เราเคยพูดว่า "แม่ทำไมไม่ไปทำงานประจำแบบเพื่อนบ้าน ไปเป็นลูกน้องเขา รายได้มั่นคง" ตอนนั้นเราแค่คิดว่าถ้าไม่มีเงินจากพ่อเราจะอยู่ยังไง แต่แม่ด่าเราว่าไร้สาระ ถ้าตอนนั้นแม่คิดสักนิดชีวิตคงไม่เป็นแบบนี้ เราเหนื่อยค่ะ ไม่รู้จะหาค่าเทอมจบ ม.6 ยังไง เก็บเงินก็ไม่ได้เพราะต้องจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ หนี้ ต่างๆ ต้องช่วยเก็บกับแม่สองคนค่ะ
แม่เอาแต่บอกว่าเหนื่อย ไม่สบาย ทำงานหนักไม่ได้นอนไม่ได้แต่งตัวทาครีม เหมือนแต่ก่อนบ่นเรื่องของกินว่าได้กินแต่ไข่ ไม่ได้กินอะไรดีดีแล้วเค้าก็บอกว่าถึงเราจะจะจนแต่ว่าตัวเราเองก็ได้กินอะไรดีดีนะของดีดีที่เขาว่าก็คือถ้าเราอยากกินก๋วยเตี๋ยววันนี้เราเดินไปซื้อเราก็จะไม่มีเงินลงทุนแต่ถ้าเราอยากกินจริงๆเราก็ต้องเก็บเงินจากเมื่อวานมารวมกับวันต่อมาถึงจะได้กินแล้วบางทีถ้าเราอยากกินของตอนเที่ยงอย่างเช่นมาม่าเราก็จะได้มาม่าหนึ่งซองพร้อมกับเงิน ก็คือมาม่า 7 บาทเราก็จะได้เงินแค่ 14 บาทแต่ถ้าวันนั้นเงินไม่พอที่จะลงทุนไม่ได้ค่าขนมบาทค่ะแต่บางครั้งเขาบ่นเหมือนเราเป็นแม่เขาซะงั้น เราแนะนำว่าให้พักก่อนไหมเดี๋ยวเราช่วยทำขนม เรา
นั่นนี่บางทีล้างจานล้างจานช้าเราก็ค่ะโยนจานข้าวของทุกอย่างลงพื้นบางทีก็โยนใส่เราด้วย เราช่วยปั้นไส้ไปขายกล่องละสิบ มีขนมห้าก้อน แม่ก็ด่าว่าเล็กลูกค้าไม่ซื้อหรอก บอกให้เราไปขายเองสิ วันๆ เหมือนเราทำงานแลกข้าวกิน ตอนเที่ยงอยากกินอะไรก็ได้แค่มาม่าซองเดียวเพราะมีเงินแค่นั้น ขอเงินค่าขนมเหลือแค่นั้นวันที่จะได้กินดีดีหน่อย ก็ยศอออกเป็นเพราะส่วนใหญ่เอาหมูมาทำกับข้าวไปขายค่ะ
บางทีตอนเด็กเขากระทืบเรา ให้คำว่า ให้คำว่ากระทืบได้เลยค่ะ ตบเรา วิ่งถือมีดไล่เพราะแค่เราเถียงอธิบายความจริงน แต่เพราะที่เราพูดเรารู้นะคะว่าเราควรที่จะเงียบสำหรับ แต่เพราะที่เราพูดเรารู้นะคะว่าเราควรที่จะเงียบสำหรับคนอารมณ์ร้อนแต่พอเราเป็นคนที่พอเจออะไรที่มันไม่ถูกหรือสิ่งที่เขาพูดมันไม่เป็นความจริงเราก็อดไม่ได้สุดท้ายเราก็มารู้ว่าเราควรจะเงียบเพราะว่าเค้าไม่ได้อยากจะฟังอยากจะรับฟัง คนอื่นมองเราก็น่าอาย แต่เราวิ่งร้องไห้ แม่ก็ด่าว่าที่คนเหยียบย่ำด่าเขาเป็นเพราะมีลูก
อย่างเรา ยังไม่ได้ตีก็ร้องไห้ประจานแต่เรากลัวค่ะเราเลยร้อง ชาติหน้าขอไม่เจอเราอีก ครั้งหนึ่งเขาแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง แต่งหน้าทำ ทำผมแต่งตัวสวยค่ะตอนนั้นเค้าก็ไม่ได้มีเงินมากค่ะแต่ถ้าพอเก็บให้เรามาเรียนมหาลัยได้ไหมได้แต่เขาก็เอาเงินในส่วนนั้นซื้อเสื้อผ้าบ้างซื้อความสุขบ้างแล้วก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้ให้เราในอนาคตถ้าเราพูดบอกว่า เราไม่จำเป็นต้องทำสวยทำอะไรไปก็ได้เก็บเงินไว้เรียนมหาลัยอะไรงี้เค้าก็จะว่าว่า จะไม่ให้ มีความสุขบ้างเลยหรอ
วันนี้เราช่วยอบขนม นวดแป้งช้าเพราะเรียนออนไลน์อยู่ แม่อยากให้ทำเร็วๆ เพราะมันจะได้ไม่ดึกเพราะถ้าดึกเราก็จะอยู่ทำไม่ได้เพราะถ้าดึกเราก็จะอยู่ทำไม่ได้ค่ะเราก็เหนื่อยเหมือนกันแม่ก็จะด่าค่ะเพราะว่าเค้า คงกลัวว่าเค้าจะต้องมาอบต่อเองตอนนั้นเรากำลัง คงกลัวว่าเค้าจะต้องมาอบต่อเองตอนนั้นเรากำลังพักแป้งขนมอยู่บอกว่าเราขอพักตัวนี้ให้เสร็จก่อนเดี๋ยวเค้าก็บอกว่า ก็ด่า บอกว่าถ้าไม่รีบไปเติมน้ำมันให้ ก็เอาขนมไปเททิ้งขนมไม่ได้ก็จะเอาไปทิ้ง เราบอกเราจะรีบทำ เขาก็หาว่าเราว่าเขาทำงานหนัก จะออกไปตบเราให้ปากฉีก เราเจ็บใจจนแอบปล่อยน้ำตาให้ไหลให้หมดความอัดอั้น เราได้แค่ร้องไห้เงียบๆ เพราะถ้ามีเสียงจะโดนด่าว่าร้องไม่มีเหตุผล เราเป็นแบบนี้จนติดร้องไห้ตอนดึกๆ ถ้าไม่ร้องจะนอนไม่หลับค่ะ เดี๋ยวนี้บางอย่างการทำงานเดี๋ยวนี้บางอย่างการทำงานโรงเรียนที่มีการบ้านเราต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะทำให้เสร็จเพราะด้วยความแบบเราทั้งเจ็บใจเสียใจแล้วก็เหนื่อยใจถึงเราจะทำงานไม่มากเพราะแม่บอกว่าเราก็ทำไม่เท่าไหร่เราก็เหนื่อยค่ะ
วันนี้ตอนไปเติมน้ำมันในช่วงใกล้ปีใหม่ เห็นแต่คนมีความสุข ส่วนเราต้องรีบกลับมาอบขนมให้เสร็จ ถ้าพรุ่งนี้แม่ไม่ไปขาย เราก็ไม่รู้จะขายยังไง แต่จะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ พยายามเข้าใจแม่และพี่ๆ ให้มาก ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ถือว่ารับฟังเรา เราอึดอัดไม่รู้จะระบายกับใคร ได้แต่พยายามทำตัวมีความสุขแล้วแอบไปร้องไห้
ขอโทษที่มีเรื่องเศร้าในวันใกล้ปีใหม่นะคะ ขอให้ปีใหม่นี้เรามีงานเข้ามาให้ทำ มีเงินไม่ขัดสน ขอให้เรามีชีวิตอยู่ถึงปีใหม่ของทุกๆ ปี หางานทำง่ายๆ ด้วยเถอะ และสุดท้ายนี้ Happy New Year ขอใ
เราควรจะแก้ปัญหาชีวิตตอนนี้ยังไงคะ