พี่ๆคะช่วยให้คำปรึกษาหนูหน่อยค่ะ

คือหนูอายุวัย17ปี ตั้งแต่เด็กจนโต คุณแม่ค่อนข้างใช้คำพูดหยาบคายบ่อยๆและทำร้ายร่างกายตอนไม่กี่ขวบ ถีบบ้างตีบ้างไล่ออกจากบ้านตอนกลางคืนบ้าง ตอนนั้นหนูเป็นเด็กไม่รู้เรื่องอะไร คืนแรกเลยร้องไห้ แต่พอโดนไล่ออกจากบ้านบ่อยๆ ก็ไม่ร้องไห้เลยกำลังจะเดินออกจากบ้านจริงๆ คุณแม่ก็รีบเปิดประตูดึงแขนนหนูเค้าบ้าน ตอนเด็กหนูก็ไม่รู้ว่า การกระทำแบบบนี้มันคืออะไร แต่โตมารู้สึกน้อยใจนิดหน่อยค่ะ พอขึ้นป.6 ช่วงนั้นมีเพื่อนในหมู่บ้านห่างกันนิดหน่อยแค่ปั่นจักรยานไปก็ถึง ช่วงนั้นกำลังสนุกเลยค่ะมีเพื่อนพาไปเล่นแถวบ้าน ไม่ก็เล่นหน้าบ้านของหนู แม่ก็ไม่ชอบที่หนูเล่นกับเพื่อน และะบอกว่าทางมันไกล ทั้งที่ไม่ไกลมากอ่ะค่ะ เพื่อนๆตอนนั้นเลยพากันมาเล่นบ้านหนู แต่คุณแม่ก็ไม่พอใจอยู่ดีค่ะ และะไม่ให้หนูไปเล่นกับเพื่อน หลังจากนั้นเพื่อนในหมู่บ้านก็ไม่เช่นกับหนูจริงๆ เลยหันไปเล่นโทรศัพท์แทนนเพราะไม่มีเพื่อนเลย แม่ก็ด่าว่าติดโทรศัพท์ด่าทุกวันเลยค่ะ บางวันยึดบ้าง ด่าบ้าง บางวันดีบางวันร้าย ตอนนั้นหนูคิดว่าหนูไม่ดีเองที่เกิดมาค่ะ จนหนูโตมาได้ถึง ม.1-3 ช่วงนั้นคุณแม่กับคุณพ่อทะเลาะกันค่ะ เรื่อง การใช้เงินบ้าง เรื่องด่าลูกบ้าง แม่บอกหนูว้า “เพราะ-ึงนั่นเเหละทำให้-ูทะเลาะกับพ่อ-ึง” คำนั้นหนูค่อนข้างเจ็บนิดหน่อยค่ะเพราะสำหรับหนูตอนนั้น หนูคิดว่าตัวเองไร้ค่าไปเลย และช่วงนั้นแม่ก็พาหนีบ่อย ก่อนจะหนี คุณพ่อติดยาค่ะ คุณแม่ิยากไปทำงานแต่คุณพ่อไม่ให้ไปจึงทะเลาะกันด้วยและคุณพ่อก็ติดยาไปด้วย ทำให้หนูไม่มีเวลานอนเลยค่ะ และะต้องระแวงงทุกคืน โรงเรียนก็ไม่ได้ไป มีกิจกรรมที่โรงเรียนก็ไม่ได้ไปค่ะ เพราะแม่ไม่ให้ไปให้ลาป่วย หนูเชื่อฟังแม่ค่ะเพราะห่วงว่าพ่อจะตีเเม่ไหม คุณพ่อก็ค่อนข้างแปลกกนิดนึงค่ะเพราะยาบ้า เดินรอบบ้านบ้าง อยู่ๆนิสัยก็เป็นเด็กบ้าง ฟังเพลงแล้ววร้องไห้บ้าง ตอนพาไปหาหมอก็ร้องอยากกลับบ้านค่ะ จนแม่จะหนี ได้ถามหนูกับน้องว่า หนีไปกรุงเทพกันมั้ย หนูด้วยความยังไม่รู้อะไรมาก รู้แค่กลัวพ่อ เลยพากันตอบว่า ยังไม่ไป แม่ก็ด่าว่า “งั้น-ึงอยู่กับพ่อไปนะ” หนูก็เลยตอบว่า ไปๆๆหนูไม่อยากอยู่กับพ่อ ช่วงนั้นก็ไม่มีอะไรมากค่ะ จนคุณแม่ส่งหนูมาอยู่กับพ่อคืน เพราะการเรียน หนูขาดเรียนมาหลาวัน เเละน้อง จึงต้องกลับมา พ่อก็ยังไม่ปกติติดนึง ด้วยยาบ้าอ่ะค่ะพอเข้าใจ มีขโมยโทรศัพท์หนูบ้างเพราะอยากคุยกับแม่ ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์แม่ก็กลับมา ตอนแรกปกติค่ะ แต่พออยู่ไปอยู่มา พ่อด่าแม่ว่าหนีทำไม เเม่ก็มาพูดใส่พวกหนูว่า “ถ้าพวก-ึงไม่บอกให้-ูหนี -ูคงไม่หนีหรอก” คำๆนี้หนูสับสนสุดๆเลยค่ะว่า เราทำอะไรก็ผิดหรอ จนกระทั่งหนูถึงเวลาไปรำเเข่ง ต้องไปนอนบ้านเพื่อนค่ะเพราะมันใกล้สำหรับฝึกซ้อม ช่วงนั้นแม่กับพ่อก็ไปทำงานที่อื่น ปล่อยน้องอยู่กับย่าส่วนหนูซ้อมกับเพื่อนที่บ้านเพื่อนและไปแข็งรำ ปกติเลยค่ะจนมีวันนึง หนูกลับมาอยู่กับน้องเพราะรำเสร็จแล้ว ตอนเย็นเลยอยากไปตลาดไปซื้อของกินมาแบ่งน้องกินที่บ้าน แต่ ไปถึงก็ซื้อได้นิดเดียว กลัวแม่ด่าค่ะ ปกติโดนด่า จึงเกิดอาการทำอะไรก็กลัวโดนด่า เลยรีบกลับ กลับถึง1ทุ่ม เพราะมันไกลนิดหน่อยค่ะ โดนด่า หนูก็โอเคไม่เป็นไรเราผิดเอง หลังจากนั้นหนูก็โดนด่าทุกวันค่ะ เขาเลยย้ายหนูไปอยู่กับเขา ย้ายโรงเรียนด้วย ตอนนั้นหนูก็ไม่ได้เครียดอะไรหรอกค่ะ คิดว่าเขาห่วงเราที่ด่าแรงๆ ตอนนั้นม.3 คิดบวกมาก เชื่อฟังทุกคำสอน จนม.4 หนูเรียนปวชค่ะ ลูกพี่ลูกน้องไปเรียนโรงเรียนด้วยกัน ช่วงนั้น หนูทักเพื่อนในหอให้มาสนิทกัน แต่ลูกพี่ลูกน้อง แย่งไปแล้วเอาหนูไปด่า มาแซะอะไรงี้ค่ะ ค่อนข้างเสียใจ แต่ จำได้ว่าลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเคยพูดว่า “ถ้ามีเพื่อนก็ไปอยู่กับเพื่อนเลยนะ” เลยไปหาเพื่อนใหม่ สนิทกันมากค่ะเลยไปเล่นกับเขาประจำ เพื่อนๆที่แซะหนูก็หาว่าหนูเปลี่ยนไป ก็มีเศร้าบ้างค่ะ โดนมองจิกทุกวัน จนทนไม่ไหวขอเรียนออนไลน์ เพราะ รับแรงงกดดันจากพวกนั้นไม่ไหว และการเงินค่ะ หนูมีเงินเก็บติดตัวพันนึงตอนนั้น แม่ส่งหนูสัปดาห์ละหกร้อยบาท มันไม่พอค่ะ หนูเลยยอมอดข้าวเพื่อจะให้อยู่ให้ได้ แต่มีวันนึงแม่บอกว่า ใช้ตังลูกนะแม่ไม่มีตัง เราตกใจมากค่ะ และสัปดาห์นั้นเราก็ใช้เงินตัวเองอย่างประหยัด เวลาจะซื้ออะไรเครียดมากค่ะ กลัวโดนด่าว่ากินเยอะ  พอเรียนออนไลน์คืออยู่ที่บ้าน หนูก็โดนด่าทุกวันว่าไร้ค่า อยู่บ้านสบายเนาะ ทั้งที่หนูกวาดบ้าน ล้างจาน ซักผ้า ถูบ้าน จัดครัว จัดบ้าน ไปรับน้องสาว ทุกวันค่ะ หนูรู้สึกอยากโตเร็วๆมากค่ะ แต่าก็กลัวล้มเหลวอย่างที่แม่ด่า ตอนนี้ก็ปวช 2 โดนด่าเหมือนเดิมค่ะ เพิ่มเติมค่ะพ่อกับแม่ไม่ไปทำงานค่ะ มากดดันหนูให้ถ่ายติ๊กต่อก เพื่อหวังให้หนูหาเงินจากติ๊กต่อก หนูเข้าใจค่ะ และจะทำตอนทำงาน ถ่ายพวก วิว การแต่งหน้า และะก่อนไปทำงาน หนูคิดไว้แล้วค่ะ เขาก็เหยียด หนูเลยหันไปวาดรูป หวังจะวาดขาย พ่อบอกว่า วาดให้เหมือนคนจริงๆสิ แบบบนี้คนเขาไม่ซื้อหลอก ตอนนั้นดิ่งมากค่ะ เหมือนเราทำอะไรก็ไม่ถูกเลย และะมันมีช่วงนึงหนูโดนหมาตัดหน้ารถ หนูไม่ได้ขับเร็ว ตอนนั้นหมาตัดหน้ารถปุ้บ หนูช็อคไปเลย ส่วนน้องก็กระเด็นออกจากเบาะหลัง แขนหัก ส่วนหนู อวัยวะบวมค่ะ และซี่โครงหัก มีแผลขูดตรงหว่างขา หนูเลือกที่จะตอบว่าไม่ได้เป็นไร เพราะ ก่อนหน้านี้เคยรถล้มมาแล้ว เพราะเพื่อนพาไปสมัครโรงเรียน โดนจี้ปมมาตลอด เลยไม่บอกว่าเจ็บตรงไหนกลัวแม่เสียเงินเยอะแล้ววมาด่าหนูอีก ทุกวันนี้โดนพ่อล้อว่ารถล้มตลอดค่ะ เขาคิดว่ามันตลก แต่สำหรับหนู มันคือปมด้อยของหนูค่ะ เพราะหนูทำน้องเจ็บ ตอนนั้นกินข้าวไม่ลงค่ะ เหม่อตลอดเวลา ภาพจำในหัววนซ้ำๆ จนตอนนั้นนั่งเหม่อมองเชือก ก็นึกภาพตัวเองผูกคอตุย ตอนนั้นตกใจมากๆค่ะที่ตัวเองนึกอะไรแบบบนั้นแล้ววมันพาไปจนเกือบจบชีวิต ดีที่ตอนนั้นน้องหมาเห่า เลยไปเล่นกับหมาทุกวัน จนหายซึมเศร้าเอง กินแค่ยาเเก้ปวดหัวค่ะ ปัจุบันได้ยินแม่คุยกับพ่อว่า มันเริ่มเถียงพ่อแม่แล้วว่าเราคุมชีวิตมัน หนูได้ยินเต็มๆสองหูค่ะ แล้ววพูดขึ้นมาอีกว่าไม่หน้ามีลูกเลย เราหน้าจะอยู่กันสองคน ตอนนั้นหนูเจ็บใจมากค่ะ ที่เกิดมาเป็นภาระเขา ส่วนตอนนี้ โดนด่าเพราะจะไปเล่นสงกรานกับเพื่อนค่ะ โดนด่าไปทั่วเลย เช่น -ึงคิดหรอว่าถ้ามี-ัวแล้วจะสบาย ตอนนั้นหนูงงมาก การมี-ัวเกี่ยวอะไร เพราะใจใน หนูคิดว่าหนูยังไม่โตค่ะ ตั้งแต่ม.ต้น จนตอนนี้ยังไม่เคยมีแฟนเลยเพราะยังไม่พร้อมค่ะ เชื่อฟังเเม่จนไม่สามารถตัดสินใจเองได้ และมีอะไรที่เกี่ยวกับตัวเอง ก็ไม่กล้าบอกค่ะ โดนด่า โดนไล่ไปทำงานบ้างอะไรบ้าง ไล่ไปตุยบ้าง บางครั้งซื้อครีมมา ละมาให้หนูจ่าย อ้างว่าซื้อให้ หนูมีติดตัวแค่2000บาทเลยยอมจ่ายตลอดเวลาเขาซื้ออะไรให้ เงินที่ป้าฝากแม่เอามาให้500 แม่เอาไปซื้อของหมดเลย เวลาไม่มีเงินก็จะมาด่าพวกหนูทุกครั้ง ทั้งที่ก็อดด้วยกัน ขนมก็ไม่ได้ซื้อบ่อย จะซื้ออะไรก็เครียด จะตัดสินใจอะไรก็กลัวค่ะ เพราะโดนด่ามาตลอด โดนตัดความคิดเห็นตลอด เขาพยายามควบคุมชีวิตหนูมากเกินจนหนูรู้สึกว่า นี่คือห่วงหรอ การด่าทอเเรงๆแบบนี้