ธรรมชาติรู้ วิญญานธาตุ แยกจากวิญญานขันธ์ ณ ที่ใด

ตัวอักษรใดในพระไตรปิฏกมีไว้เทียบเคียงทางเดินของจิต ไม่มีตัวอักษรใดในพระไตรปิฏกสักตัวเดียว ที่อ่านแล้วจะทำให้รู้เข้าใจปฏิบัติภาวนาได้ทันที 1.โดยธรรมชาติมันจะแยกกันสองส่วนระหว่างจิตกับกาย หากยังไม่เห็

ความเป็นจริงของคนเราคือความเป็นธาตุ6 ธาตุ4 ดิน น้ำ ลม ไฟ ที่มี อากาสธาตุแทรกภายใน (รูปกาย)และตั้งอยู่ท่ามกลางอากาส มีวิญญานธาตุ สั่งงาน ควบคุม รับรู้ ตัดสินใจ การมีอยู่ของธาตุทั้ง5 ตำแหน่งปกติของวิ

อยากถามผู้ที่ศึกษาธรรมะและครูบาอาจารย์สายปฏิบัติการพิจารณาโดยสมมุติบัญญัตินึกคิดว่าขันธ์5ไม่เที่ยงกายไม่เที่ยงพิจารณายังไงให้เป็นวิปัสสนาคือพิจารณาสมมุติเป็นสมถะไปก่อนจนได้ฌานแล้วใช้นิมิตเป็นสภาวะธรรม

วิปัสนาต่างรวมลงสู่ใจ เหตุอยู่ที่ใจ ผลอยู่ที่ใจ รู้สุข ทุกข์ อุเบกขาได้เพราะมีใจรู้(เวทนา) รู้การขยับ เคลื่อนไหวได้เพราะมีใจรู้(กาย) รู้การมีสัญญา ความคิด เพราะมีใจรู้(สัญญา สังขาร) รู้รักโลภ โก

1.การพิจารณา สติปัฐฐานนั้น ต้องเห็นอารมณ์ตามความเป็นจริง จึงจะเรียกว่า พิจารณาถูก เช่น เมื่อเรามีสติรู้ทันความโกรธ จะเป็นว่ามีผู้ถูกรู้คือ สังขาร อันเป็นความโกรธ และมีจิตที่ไม่เป็นไปตามความโกรธ เป็

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

จิตเป็นปรมัตถ์ธรรมไม่ใช่ว่าใครๆจะเห็นได้ เห็นจิตหมายถึงการเห็นสภาวธรรมในนั้น จิตหนึ่งวิถี คือ เห็นอารมณ์ปัจจุบันตามความเป็นจริงที่เกิดกับบุคคลผู้นั้น คือ ภาพถ่ายแต่ละshotแต่ละframe ที่สะท้อนความเป็นเ

ฐานกายคือ ลมหายใจ อิริยายถใหญ่ น้อย ตรงกันข้ามเมื่อจิตอยู่กับฐานกาย สุขด้วยความสงบรำงับ จะเกิดขึ้นที่จิตทันที เมื่อสุขเกิดขึ้นที่จิตแล้ว ก็ให้แผ่ขยายความสุขมาที่กาย กายจะอิ่มเต็มไปด้วยความปิติสุข

จิตไม่ใช่อารมณ์ การจะเห็นจิตได้จริง จึงต้องเห็นด้วยภาวนา สติปัฏฐาน ไปตีความหมาย เห็นจิตเท่ากับเห็นอารมณ์ ก็จบเห่กันพอดี เหมือตีค่าเท่ากันหมดระหว่างฝุ่นในจักรวาลกับดวงดาว จะเห็นจิตได้จริงจึงต้องเห็น