ทำไม ฟิลิปปินส์ ถึงไม่ให้ความสำคัญกับการจัดหาเครื่องบินขับไล่ หลังปี 2005 เป็นต้นมา

ผมสงสัยมาสักระยะ (แม้จะเข้าใจเรื่อง ข้อจำกัดด้านงบประมาณ)

ทำไม กองทัพอากาศฟิลิปปินส์ ที่ครั้งหนึ่ง เป็น กองทัพอากาศแห่งแรกในภูมิภาค ASEAN ที่มีเครื่องบินขับไล่อย่าง F-5 ประจำการ ซึ่งประจำการในทอ.ฟิลิปปินส์ ในปี 1965 เป็นต้นมาจนถึง 2005 ที่เครื่อง F5 ปลดประจำการ
และนับตั้งแต่นับเป็นต้นมาเป็นเวลา 12ปี ทอ.ฟิลิปปินส์ ก็ไม่มีเครื่องบินรบประจำการเลย มีแต่เครื่องบินฝึกบินอย่าง SA 211 เท่านั้น จนกระทั่งถึงปี 2017 นี่เองที่ฟิลิปปินส์เพิ่งจะมี KAI FA50 เข้าประจำการ

ทำไม ฟิลิปปินส์ จึงไม่สามารถจัดสรรงบประมาณบางส่วน ไปซื้อเครื่อง F-16 มือสอง (แบบที่ไทยเคยซื้อในยุคหนึ่ง) ทั้งๆที่ฟิลิปปินส์ก็เป็นพันธมิตรกับสหรัฐฯในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก และเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของสหรัฐฯในทะเลจีนใต้ ในการสกัดอิทธิพลของจีน

แม้กระทั่ง เวียดนามเอง ซึ่งเมื่อ 10ปีก่อน ก็มีรายได้ต่อหัวน้อยกว่าฟิลิปปินส์ และขนาดเศรษฐกิจ Nominal GDP ของเวียดนามก็เล็กกว่าฟิลิปปินส์ ก็ยังสามารถจัดหาเครื่องบินอย่าง SU 30 เข้าประจำการ ?

หรือว่า สาเหตมาจากนักการเมืองในสภาฯของฟิลิปปินส์เอง ที่ไม่เห็นความสำคัญในมิติด้านความมั่นคง เลยตัดงบประมาณในส่วนนี้ ?