เด็กวัย 15 ต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อดูแลพ่อป่วยติดเตียง ย่า และน้องสาว …ควรทำอย่างไรต่อดี
สวัสดีครับทุกคน
ตอนนี้เรากำลังเผชิญกับปัญหาชีวิตครั้งใหญ่ และไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนดี เลยอยากมาขอคำแนะนำจากทุกคนในนี้
เราอายุ 15 ปี เดือนหน้าจำเป็นต้องลาออกจากโรงเรียน เพื่อกลับไปดูแลพ่อที่ป่วยอยู่ในสภาวะไม่รู้สึกตัว รวมถึงย่าซึ่งท่านอายุมากแล้ว และน้องสาววัย 11 ปีที่ยังต้องเรียนต่อให้จบอย่างน้อยถึง ม.3ส่วนเราม.4แล้วพับเก็บไว้ก่อนก็ได้
สถานการณ์ตอนนี้คือเราจะต้องย้ายไปอยู่บ้านคนเดียว และเดินไปบ้านย่าที่อยู่ใกล้กันทุกวันเพื่อดูแลท่านและพ่อ แต่แน่นอนว่าการใช้ชีวิตต้องมีค่าใช้จ่าย ซึ่งแถวบ้านงานก็ไม่ค่อยมี อีกทั้งเรายังต้องดูแลพ่อเกือบตลอดเวลา
ใจหนึ่งก็คิดว่าควรเก็บเงินอดออมไว้ให้น้องได้เรียนต่อเราเก็บไว้ก่อน แต่อีกใจก็ลังเลว่าจะลองเรียนต่อสายอาชีพดีไหม เพราะอาจมีเวลาพักมากกว่าและพอจะดูแลพ่อไปด้วยได้
เรามีคติว่า “การศึกษามีค่ามากกว่าสิ่งใด” แต่ตอนนี้ความจริงคือ เราไม่ได้มีฐานะหรือกำลังทรัพย์มากพอ และต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย จึงรู้สึกกดดันและเครียดมาก เคยมีช่วงที่คิดไม่อยากอยู่ต่อ แต่ก็ยังมีกำลังใจจากพ่อที่นอนป่วยอยู่
ไม่รู้ว่าชีวิตจะเอายังไงต่อดี
ตอนนี้ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรเดินต่อไปทางไหนดี อยากขอคำแนะนำและกำลังใจจากทุกคนครับ
ส่วนต่อไปนี้ไม่สำคัญมาก(แล้วแต่จะสะดวกครับ)
ยอมรับว่าตอนแรกกลัวว่าจะถูกมองไม่ดี แต่ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างจำเป็นจริง ๆ เลยตัดสินใจลองเปิดช่องทางไว้ สำหรับใครที่อยากช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำ กำลังใจ หรือการสนับสนุนด้านอื่น ๆ ก็ยินดีและซาบซึ้งใจมากครับ (กลัวโดนมองไม่ดีมากจริงๆ)
เสาหลักอายุ15ลาออกจากโรงเรียน มาดูแลพ่อป่วยติดเตียง(ขอคำแนะนำหน่อยครับ)
สวัสดีครับทุกคน
ตอนนี้เรากำลังเผชิญกับปัญหาชีวิตครั้งใหญ่ และไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนดี เลยอยากมาขอคำแนะนำจากทุกคนในนี้
เราอายุ 15 ปี เดือนหน้าจำเป็นต้องลาออกจากโรงเรียน เพื่อกลับไปดูแลพ่อที่ป่วยอยู่ในสภาวะไม่รู้สึกตัว รวมถึงย่าซึ่งท่านอายุมากแล้ว และน้องสาววัย 11 ปีที่ยังต้องเรียนต่อให้จบอย่างน้อยถึง ม.3ส่วนเราม.4แล้วพับเก็บไว้ก่อนก็ได้
สถานการณ์ตอนนี้คือเราจะต้องย้ายไปอยู่บ้านคนเดียว และเดินไปบ้านย่าที่อยู่ใกล้กันทุกวันเพื่อดูแลท่านและพ่อ แต่แน่นอนว่าการใช้ชีวิตต้องมีค่าใช้จ่าย ซึ่งแถวบ้านงานก็ไม่ค่อยมี อีกทั้งเรายังต้องดูแลพ่อเกือบตลอดเวลา
ใจหนึ่งก็คิดว่าควรเก็บเงินอดออมไว้ให้น้องได้เรียนต่อเราเก็บไว้ก่อน แต่อีกใจก็ลังเลว่าจะลองเรียนต่อสายอาชีพดีไหม เพราะอาจมีเวลาพักมากกว่าและพอจะดูแลพ่อไปด้วยได้
เรามีคติว่า “การศึกษามีค่ามากกว่าสิ่งใด” แต่ตอนนี้ความจริงคือ เราไม่ได้มีฐานะหรือกำลังทรัพย์มากพอ และต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย จึงรู้สึกกดดันและเครียดมาก เคยมีช่วงที่คิดไม่อยากอยู่ต่อ แต่ก็ยังมีกำลังใจจากพ่อที่นอนป่วยอยู่
ไม่รู้ว่าชีวิตจะเอายังไงต่อดี
ตอนนี้ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรเดินต่อไปทางไหนดี อยากขอคำแนะนำและกำลังใจจากทุกคนครับ
ส่วนต่อไปนี้ไม่สำคัญมาก(แล้วแต่จะสะดวกครับ)
ยอมรับว่าตอนแรกกลัวว่าจะถูกมองไม่ดี แต่ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างจำเป็นจริง ๆ เลยตัดสินใจลองเปิดช่องทางไว้ สำหรับใครที่อยากช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำ กำลังใจ หรือการสนับสนุนด้านอื่น ๆ ก็ยินดีและซาบซึ้งใจมากครับ (กลัวโดนมองไม่ดีมากจริงๆ)