กกกกก

เพราะฉะนั้นจึงเป็นอันได้ใจความว่าความรู้ของจิตที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่๓ขั้นตอนตอนต้นเป็นความรู้ที่เกิดจาก สัญญาความทรงจำที่เราอาศัยเป็นหลักหรือเป็นแนวน้อมนึกพิจารณาเช่นจะพิจารณาพระไตรลักษณ์อนิจจังทุกขัง

พระพุทธเจ้าทรงอธิบายหลักสำคัญมากว่า ฌานไม่ใช่ที่สุดของทาง แต่เป็น “ฐาน” สำหรับทำลายอาสวะให้สิ้นได้ พระองค์ตรัสว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย สามารถเกิดขึ้นได้โดยอาศัยปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติย

จิตขณะแรก ตัดสินว่าขณะนั้นอยู่ใน ภพใด เมื่อรู้ที่ส่วนที่1 ความรู้จะแผ่ขยายออกจากทั้งกาย คลุมกาย ห่อหุ้มกาย อยู่เหนือกาย กายตั้งอยู่ในความว่าง เป็นมี สติ สมาธิ “เห็นจิต” ความเห็นอย่างนี้

การพิจารณาธรรมต้องมีฌานกำกับ ขาดสมาธิทำการใดย่อมไม่สำเร็จ 1.น้อมธรรมจากความว่างข้างหน้ามาเติมให้เต็มจิต(รูปนาม) จะเกิดสมาธิ(ฌาน) เกิดตัวรู้ 2.เอาตัวรู้ที่มีฌานกำกับ มาพิจารณา อาการทาง กาย เวทนา จิต ธร

-จิตรวมได้ เพราะสติอย่างเดียวเท่านั้น เมื่อเรารู้ว่าจิตของเรากำลังจะรวม ให้เรากำหนดผู้รู้...นิ่งอยู่ สติ กับใจอย่าให้เคลื่อนจากกัน (คติธรรม หลวงปู่คำดี ปภาโส) "ในบางครั้งเมื่อเราทำสมาธิได้แล้ว

อายาตนใจ  ครอบคลุม ไม่มีขอบเขต เห็นได้ว่าออกมาจากภายในรูปที่กว้างศอก ยาววา หนาคืบนี้และแผ่ขยายออก อายาตนใจเรียกอีกอย่างคือความรู้สึก เวทนา สุข ทุกข์ อุเบกขา สงบ สว่าง เข้าถึงอายาตนใจด้วย 1.สัมมาส

****โอวาทธรรม หลวงพ่อ พุธ ฐานิโย ****** สมถะหรือวิปัสสนาต่างก็เป็นวิธีการปฏิบัติ เพื่อจุดหมายเดียวกัน อีกปัญหาหนึ่งมีท่านกล่าวไว้ว่า ให้ฝึกหัดทำสมาธิให้มันได้เสียก่อน แล้