ถ้าจะเปรียบพระพุทธเจ้าเหมือน นักปราชญ์ของยุคพุทธกาล แต่ไม่ได้มีอิทธิปาฏิหาริย์ใดๆเลย

ถ้าเรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ต่างๆมาแต่งเติมในภายหลัง เพราะผ่านการท่องจำกันมา
ย่อมมีผิดเพี้ยนไปบ้าง เเต่เพียงพระพุทธเจ้าจริงๆเป็นปราชญ์แห่งยุค ที่เข้าใจเรื่อง อริยสัจ 4 อย่างเเท้จริง และความจริงอันประเสริฐซึ่งสามารถทำให้พ้นทุกข์ได้จริง จึงนำมาบอกสอนเเละปฎิบัติเเละท่านยังเป็นอัจฉริยะของยุคในพุทธกาลส่วนอิทธิปาฏิหาริย์ต่างๆมาแต่งเติมในภายหลัง หรือผิดเพี้ยน ทฤษฎีนี้พอเป็นไปได้ไหมครับ