โลมมารุตยุดมโน
ลมเจ้าไยใจร้ายคล้ายยั่วเย้า
ส่งความเหงาเร้ารั้นวันเหน็บหนาว
นภาคราค่ำคืนกลืนแสงดาว
แขสกาวราวกลับเลือนลับไป
ลมโลมร่างพร่างหนาวราวสะท้าน
สั่นเทิ้มยามลามลิ่วผิวลูบไล้
โลมาลุกปลุกชันพรั่นหทัย
ยะเยือกยาวร้าวไร้ลึกในแด
พลิกผ้าผวยฉวยห่มข่มนิทรา
หวั่นหวิวไหวเวลาพาท้อแท้
เคยอุ่นไอในวันพลันเปลี่ยนแปร
ความอ่อนแอแพ้พ่ายละลายใจ
อนธการนานยาวราวกัปกัลป์
ห้วงความคิดติดพันประชันใส่
ไร้ระงับสับสนกังวลใด
เศร้าสถิตติดในหทัยจม
รุ่งสางเยือนเหมือนสอดถอดสลัก
แจ้งประจักษ์หนักคิดจึงติดหล่ม
ถอนรู้สึกนึกปรับรับอารมณ์
พินิจข่มบ่มธรรมนำชีวา
ปล่อยไปบ้างวางหนักรักหรือร้าย
บางเบาคลายหายปองเข้าครองหา
ทุกสิ่งอย่างต่างแพ้แก่เวลา
อย่ามัวหลงจงมาพารู้ธรรม
โลมมารุตยุดมโน