ฉันจึงฝากลมหนาวถามข่าวใจ

***คิดถึงเหลือเกิน*** อยากจะบอกออกไปให้รู้ว่า แม้นเวลาผ่านกาลนานแค่ไหน ครั้งเราต้องห่างกันนั้นแสนไกล แต่ดวงใจใฝ่เพ้อละเมอครวญ ยามราตรีเงียบงันฉันมิหลับ นอนกระสับกระส่ายร่ำไห้หวน คิดถึงเมื่อวา

รักในคีย์เศร้า     1. หลงเธอ   ยามสบตาเธอ... ฉันเพ้อเคลิ้มหลง งดงามเอวองค์... วงพักตร์สดใส ยามยิ้มเย้ายวน... อบอวลอุ่นใจ หาเคยพบใคร... ละไมเท่าเธอ   อยากจะบอกร

กลางคลื่นเคล้าลมคลั่ง เรือฝันยังพาผันไป แดดล้อมขอบฟ้าไกล ใจยังลอยละเมอฝัน เสียงคลื่นดังกล่อมจิต พาให้คิดถึงคืนวัน เหงื่อเค็มเจือเกลียวกัน คือชีวันกลางท้องชล ค่ำมืดดาวพราวฟ้า ลมพัดมาพาใจวน เหมือนเสีย

..เจ้างามไว้ ใคร่ประดับ ให้กับโลก จะเพราะโชคหรือ ช่างกระไร มิใคร่หา ข้าสืบพบ สบประทิ่น เจ้ากลิ่นมา จึ่งได้พา พึงประทับ เข้ากับใจ แผ่นผิวกร้าว ร้าวกร้าน ลานคอนกรีต ลึกจารีต แรงสันดาน เจ้าต้านไว้ ไร้น้

ดาวร่วงหล่นพ้นฟ้าในค่ำหนึ่ง ความคิดถึงแผ่วเบาเฝ้าผลาญฝัน เสียงลมเหงาเคล้าใจให้ไหวสั่น เมื่อภาพนั้นย้อนกลับในนิทรา เธอจากไปไกลลับดั่งสายหมอก แต่ใจบอกทุกคืนไม่หายหา ยังฝากรักไว้ใต้แสงจันทรา ให้ดวงฟ้ารู

ยามราตรีหมอกมัวทั่วพนาศ เสียงจักจั่นขับขานสะท้านไหว แสงจันทร์เพ็ญเย็นชื้นระรื่นใจ แต่เงาไม้กลับเคลื่อนเหมือนมีคน ยินเสียงครวญหวีดแว่วจากแนวป่า คล้ายเสียงผ้าขาวพรายร่ำคร่ำบ่น ผีตายโหงโศกเศร้าระทมทน ยั

บท 1 — หยดน้ำบนใบไม้หยดน้ำเล็ก ๆ เกาะพราวบนปลายใบมันส่องแสงวับเหมือนอัญมณี แต่ไม่มีค่าพอจะขายฉันหัวเราะกับตัวเอง—ที่เคยไล่ตามเพชรพลอยในวันพรุ่งนี้ทั้งที่ความงามของหยดน้ำตรงหน้า ก็เพียงพอจะ

0 เมื่อแสงเรื่อรองงามแห่งยามรุ่ง ค่อยค่อยฟุ้งฟายอณูเพรียกตรู่สาง คลี่ปลายปีกปักษินล้อมถิ่นทาง โลกเบื้องล่างก็ค่อยฟื้นขึ้นตื่นตัว 0 ดอกดวงมวลน้ำค้าง .. หยาดวางเม็ด พร่างราวเกล็ดแก้วบน .. ความหม่นหลัว ล