สวัสดีครับผมมีเรื่องราวที่อยากมาบันทึกไว้ในpantipเป็นเรื่องราวที่ดีสำหรับผมในช่วงชีวิตหนึ่งเลยครับ

สวัสดีครับวันนี้27/7/67ผมมีเรื่องราวที่อยากบันทึกไว้ ผมเองที่เคยกินข้าวอร่อยเคยนอนหลับสบายไม่เคยฟังเพลงเศร้าเลยในชีวิตหนึ่งแต่กับกันตอนนี้ผมซึ่งเป็นคนที่กินข้าวไม่อร่อยนอนก็ไม่หลับฟังแต่เพลงเศร้าร้องไห้ทุกๆวันทุกๆเวลาผมอยากจะเล่าเรื่องราวที่ผมกับแฟนคนนี้ได้สร้างกันมา ผมกับแฟนได้เจอกันได้คุยกันแบบที่สงสัยว่าเราสองคนเคยคุยกันมาก่อนหน้านี้ไหมในมุมผมเองผมรู้สึกว่าผมได้เคยคุยได้เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ซึ่งในช่วงที่ผมได้เริ่มคุยกันผมที่กำลังขึ้นม.6เธอเองก็กำลังจบม.6และต้องไปต่อในมหาลัยผมได้คุยกันมาสักพักและสุดท้ายก็คบกันมาซึ่งทุกๆอย่างมันเข้ากันและตรงกันเหมือนเราได้เคยสร้างกันมาก่อนหน้านี้แล้วผมเองเป็นคนต่าจังหวัดเช่นกับแฟนผมก็คนต่างจังหวัดผมเองได้ขึ้นมากทม.ตั้งแต่ม.4และแฟนก็ได้มหาลัยในกทม.จนสุดท้ายเราได้เจอกันครั้งแรกชึ่งช่วงแรกๆอะไรมันก็ดีไปหมดทุกๆอย่างในช่วง2ปีที่คบกันมามันอาจดูน้อยไปสำหรับบางคนแต่สำหรับผมคิดว่ามันคือเรื่องที่ผมไม่สามารถเขียนลงในหนังสือหมดได้ พอผ่านมาสักระยะผมเองที่เป็นคนเริ่มทำทุกๆอย่างพังในช่วงเวลา2ปีแรกๆผมซ้อมฟุตเสร็จทุกๆเสาร์ผมจะต้องนั่งรถไปหาเธอทุกๆครั้งและผมเองมีความสุขมากในกับทุกๆวันผมเอาเรื่องราวที่ดีมาเล่ามาพูดกับเพื่อนในทุกๆวันจนเวลาผ่านไปผมเองยอมรับเริ่มมีความคิดที่เปลี่ยนไปเริ่มอิ่มตัวจนได้มีการเลิกกันครั้งแรกและเป็นครั้งที่แย่ที่สุดสำหรับเธอในวันนั้นเป็นวันที่15เป็นวันที่ผมเรียนจบม.6และในวันเดียวกันเป็นวันครบรอบที่คบกันมาเธอได้มาหาและได้เอาดอกกุหลาบช่อใหญ่และของขวัญที่เธอได้เตรียมมาให้ผมซึ่งผมไม่เคยได้รับจากใครเลยเป็นครั้งแรกที่ผมได้ แต่ผมกับเซอร์ไพรส์เธอด้วยการที่เธอเห็นผมเล่นแอบหาคู่วันเธอนั่งร้องไห้หนักมากที่สุดผมยอมรับว่าในช่วงเวลานั้นผมนิสัยแย่มากและอิ่มตัวกับเธอ เธอนั่งร้องไห้เป็นสีหน้าที่ผมจำจนถึงวันนี้ว่าเธอร้องไห้จนใจจะขาดซึ่งวันนั้นผมก็ไม่เคยที่จะปลอบเธอเลยเอาแต่คิดและพูดว่าขอโทษมันพลาดแล้วเธอออกจากชีวิตได้เลยผมก็นั่งร้องไห้จนเธอเองเงียบเธอมาเช็ดน้ำตาและพูดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันมาผ่านมาแล้วเราเริ่มกันใหม่ผมเองก็นั่งคิดและก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้มันดีขึ้นเลยจนมืดวันนั้นเธอก็กลับไปหลังจากนี้ผมไม่รู้อะไรเลยไม่ใส่ใจเลยจนเธอมาเล่าให้ฟังในช่วงเวลาที่ผ่านผมไม่เคยเดินออกไปส่งหน้าซอยรร.ผมเลยผมเอาแต่จะเข้าหอในรร.เธอเองที่คิดมากร้องไห้เดินกลับนั่งรถกลับเธอเสียเวลาเรียนมา1วันเพื่อมาเจอแบบนี้วันเธอบอกเกือบกลับไม่ถึงเธอไปนั่งที่สะพานกำลังจะโดนน้ำซึ่งวันนั้นผมไม่รู้อะไรเลยจากนั้นผมก็ไม่เคยปลอบไม่เคยทำให้สบายใจเลยจนผมได้บอกเลิกเธอไปในช่วงเวลา1เดือนผมไม่เคยทักหาไม่เคยปลอบเธอเลยไม่เคยเป็นห่วงเธอนอนร้องไห้ทุกวันกินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับจนเธอเป็นโรคซึมเศร้าและอีกหลายๆอย่างซึ่งผมที่เป็นแฟนไม่เคยที่จะเช็ดน้ำตาเธอเลยจนเลยมา1เดือนผมเริ่มคิดคิดถึงเธอผมเองที่ลองไปใช้ชีวิตจนรู้ว่าผู้หญิงคุยไม่เคยได้เจอแค่คุยมันไม่ได้ดีเหมือนเธอเลยผมยอมรับว่าผมคนนิสัยเสียและแย่มากๆผมเลยอยากกลับไปหาเธอจนมีช่องที่ผมไปหาเธอได้วันนั้นผมต้องเอาของไปคืนเธอและต้องกลับแต่ผมได้คุยกับเธอเธอได้เล่าทุกอย่างให้ฟัง เวลามันผ่านมาจนเธอไม่ร้องไห้และเริ่มดีขึ้นในเวลาที่ไม่มีผมและเธอได้มีคนเข้ามามากมายจนวันนั้นผมได้ขอโทษทุกอย่างๆและขอโอกาสคุยกันสุดท้ายผมก็ไม่เคยได้ปลอบเธอและเป็นเธอที่เข้ามาเช็ดน้ำตาผมและผมได้ขอไปถ่ายรูปคู่เป็นครั้งสุดท้ายเพราะเธอได้เริ่มชีวิตใหม่ไปแล้วแต่กลับกันเธอคนนี้ไม่เคยสายสำหรับเธอเลย ในคืนนั้นเธอได้พูดให้ผมได้คิดเธอพยายามมาตลอดที่จะไปหากิจกรรมทำด้วยกันถ่ายรูปกันเธอชวนไปเที่ยวผมคำแรกที่ตอบไม่เคยตอบชัดเจนเลยลังเลตลอดมาแม้อยู่ด้วยกันเธอที่ชอบรอยยิ้มของผมผมไปไหนผมไม่เคยทำหน้ามีความสุขผมทำหน้าไม่ดีตลอดทุกที่ทุกเวลาสิ่งเล็กน้อยๆผมไม่เคยแสดงออกมาเลยเธอไม่เคยต้องการอะไรจากผมแค่สิ่งเล็กๆน้อยๆผมซึ่งไม่เคยทำเธอรู้สึกพิเศษเลย กับกันเธอทำผมพิเศษกว่าใครเธอรักผมได้เท่ากับแม่เธอเลย แต่สุดท้ายผมได้เธอกลับมาซึ่งเธอที่มีคนคุยเธอยอมเสียคนนั้นไปยอมโดนมองไม่ดีเพราะผมเธอเลือกผมอีกครั้งจนกลับมาคบกันซึ่งเธอมีแผลในใจมาตลอดและมันไม่ใหญ่ไปมากกว่าการที่เธอรักผมเลยจนผมหามหาลัยเรียนต่อซึ่งเธอซัพพอร์ตมาพาไปทุกที่ทำให้ทุกอย่างจนผมได้มหาลัย จนผมได้ขึ้นมาเรียนกทม.อีกครั้งวันนั้นผมได้นอนกับเธอซึ่งอีกไม่กี่วันก็วันเกิดเธอผมได้บอกเธอว่าผมกลับบ้านซึ่งเธอขอผมว่าให้ผมอยู่ในวันเกิดเธอได้ไหมผมรับปากเธอว่าจะขึ้นมาให้ทันแต่ผมก็ขึ้นมาไม่ทันซึ่งผมปล่อยเธอนอนคนเดียวตั้งแต่วันที่9ผมรับปากจะขึ้นมาก่อนวันที่15ซึ่งเป็นวันเกิดเธอและก็วันครบรอบเธอนอนร้องไห้มาทุกคืนและที่แย่เธออยู่คนเดียวเธอกลัวยามที่หอที่ชอบแซว เธอกินข้าวไม่ลงซึ่งก่อนที่มอจะเปิดผมอยากเจอเธอซึ่งเป็นป่วยและเป็นหลายโรคจนเข้ารพ.รักษาตัวมาตลอดทั้งหมดที่เธอเป็นก็เพราะผมแต่เธอที่กำลังรักษาซึ่งหมอบอกต้องรักษาอีก1อาทิตย์แต่เธอยอมไม่รักษาเพื่อขึ้นมาเจอผมแต่สุดท้ายผมก็กลับทิ้งเธอไว้คนเดียวและสุดท้ายผมก็ขึ้นมาไม่ทันวันเกิดเธอซึ่งเธอไม่โกรธผมเลยเธอก็ยังนับวันที่จะเจอจนผมได้ขึ้นมาวันที่17เธอดีใจมากซึ่งผมบอกเธอว่าขึ้นจัดของเสร็จจะไปหาเลยเธอที่อยู่กับแม่ก็รีบทำกับข้าวที่ผมชอบคือผัดกะเพราแต่ผมก็ไม่ได้ไปเจอผมก็เลื่อนเจอเธอและก็ทิ้งเธอไว้คนเดียวซึ่งเธอเสียใจมากที่ตั้งใจทำมาให้กินและอยากเจอผมก็เลื่อนเจอเธอไม่โกรธเลยเธอก็นับวันรอจะเจอจนผมได้บอกเลิกเธออีกครั้งก่อนเจอจนเธอร้อง2วันติดและขอผมขอร้องผมว่าขอเจอครั้งสุดท้ายซึ่งผมก็บอกให้เธอบล็อคผมให้หมดจนตัดจบแต่สุดท้ายเธอก็โทรเบอร์มาขอเจอเป็นครั้งสุดท้ายจนผมไปหาผมก็ขอโทษและเธอก็ให้โอกาสจนคุยกันและก็แย่อีกที่เธอเจอผมแคปไอจีผญ.ไว้ซึ่งจุดนั้นก็ทำเธอคิดมาตลอดจนมาถึงจุดสุดท้ายที่ผมได้บอกเลิกเธออีกครั้งและที่ผ่านมาทั้งหมดผมแม้งรู้ตัวเองเลยว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรยอมรับที่ผ่านผมนิสัยแย่ไม่ดีมาตลอดผมไม่เคยทำเธอพิเศษเลยไม่เคยทำให้เธอได้รับรู้ว่าได้รับความรักเลยมีแต่ผมที่ได้รับอยู่คนเดียว ผมที่ทำเธอดูโง่ในสายตาคนอื่นมาตลอดแต่เธอไม่โกรธผมเลยผมที่ไม่เคยขอเรียกเธอถ่ายรูปคู่ไปเที่ยวที่ไหนผมก็ทำสีหน้าไม่ดีตลอดเธอชวนผมไปไหนผมไม่เคยที่ตอบตรงๆคำเดียวว่าไปเลยผมมีลังเลตลอดต่างกับเธอดึกๆผมอยากให้เธอมากหาเธอมาหาได้ตลอดให้เธอพาไปไหนเธอไปตลอดหลายอย่างที่ผมไม่เคยทำให้เธอเลยผมเองแย่นิสัยเสียที่สุดแฟนผมไม่เคยสนใจเลยว่าจะมีใครว่าเธอโง่ให้เธอเจอคนอื่นให้เธอไม่สนใจคำพูดใครเลยนอกจากผมที่ผ่านมาผมไม่แก้ไขให้เธอเลยไม่ทำให้เธอสักอย่างคอยให้เธอบอกตลอดอันไหนดีไม่ดีแต่กลับเธอผมไม่ต้องพูดเลยเธอทำให้ผมเองทุกๆอย่างผมไม่เคยปลอบไม่ให้กำลังใจเธอเลยทั้งที่เธอเหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างเธอมีปัญหาในครอบครัวเธอพูดใส่หูผมตลอดว่ามีแค่ผมที่เป็นทุกๆอย่างให้เธอผมเป็นมากกว่าแฟนเธอรักผมมากกว่าแค่ที่รักกัน ผมเอาแต่บอกว่าผมรักเธอแต่ผมไม่เคยทำให้รู้เลยว่าผมรักเธอทุกอย่างที่ผ่านมาเธอมีแผลในใจมาตลอดกับหลายๆเรื่องซึ่งเธอก็ต้องการให้ผมเป็นคนทำให้มันหายหรือเติมเต็มสิ่งที่ขาดให้ไปซึ่งผมไม่เคยเลยกลับมาคบกันกี่ครั้งผมไม่เคยเติมเต็มสิ่งที่ผมได้ทำให้เธอมีแผลในใจมาตลอด สุดท้ายนี้ผมเลิกับเธอมาได้6วันผมกินข้าวไม่ลงร้องไห้นอนไม่หลับซึ่งผมรู้ว่ามันไม่เคยเท่ากับที่เธอร้องไห้เสียใจให้ผมเลยผมไม่เคยรู้จักตัวตนของเธอเลยมีแต่เธอที่รู้ว่าผมชอบอะไรไม่ชอบอะไร ผมไม่รู้ว่าอนาคตต่อไปนี้ผมกับเธอจะเป็นไงผมคิดทบทวนตัวเองและได้เอาทุกๆอย่างมาคิดนั่งคิดร้องไห้นอนไม่หลับ ทุกอย่างนี้ที่ผมได้มาบันทึกไว้ในนี้ผมอยากเอาเรื่องราวที่มันเกิดขึ้นมาบันทึกไว้ในนี้เพราะต่อจากนี้ผมไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น ผมเองเป็นคนอารมณ์ร้อนคิดอะไรสั้นๆจนตอนนี้เข้าใจและรู้ทุกอย่างว่ามันสายไปทุกอย่างและผมมักจะคิดอะไรได้ตอนที่เสียไปแล้วผมไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นแบบไหนรึว่าผมจะต้องมีความรักใหม่รึว่ายังไง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันจะเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับผม ผมไม่รู้ว่าจะมีใครมองผมแบบไหนแต่เข้าใจและคิดไ้ด้กับสิ่งที่ผมทำผิดพลาดซ้ำแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อไปนี้ถ้าผมได้กลับมาเขียนเรื่องราวกับเธอผมจะยอมเสียสระที่ผมรักตัวเองให้สักครั้งตอนนี้ผมเข้าใจดีเลยว่าแค่รักอย่างเดียวมันไม่พอสำหรับคู่รักกันเลย ทุกๆอย่างนี้ที่ผมได้บันทึกไว้ในนี้ผมอยากบันทึกเรื่องราวที่ดีแต่เรื่องราวที่เอาไว้เตือนสติผมและสุดท้ายนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ผมเอามาลงบันทึกในนี้อาจจะเตือนสติบางคนที่กำลังเป็นแบบผมที่ผมยอมรับว่าทุกอย่างมันอยู่ที่คนและผมเองเคยทำนิสัยเสียทำตัวไม่ดีมาทุกอย่างนี้มันจะเป็นบทเรียนที่ดีที่สุดสำหรับผม🙇🏻‍♂️🎞️