รู้สึกน้อยใจตัวเอง

เราเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งที่ไม่ได้เก่งมาก แต่พร้อมพัฒนา เรามักจะปรึกษาเพื่อนร่วมงานเสมอเมื่อไปต่อไม่ได้ในสิ่งที่เรียนรู้ใหม่ เมื่อเราทำผิดพลาดเพื่อนร่วมงานจะช่วยเราแก้ไขปัญหาให้เสมอโดยไม่ต้องร้อง

เราเหนื่อยมาก เราไม่โอเคกับอะไรทั้งนั้น เราเหนื่อย ทุกคนมักจะทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดอ้อมๆของพวกเขา เราเหนื่อย เราไม่อยากให้น้ำตามันไหลออกมา เรายังโอเคอยู่ใช่มั้ย อยากให้เราเข้มแข็งแต่กลับมาทำร้ายจิตใจเรา

คือหนูจะไปแข่งสิ่งประดิษฐ์พรุ่งนี้ หนูรู้สึกท้อมากเพราะได้ซ้อมแค่2วันแล้ว วันแรกที่ซ้อมครูพาไปเจอาจารย์อีกคน(คนนี้สอนดีเข้าใจง่ายแต่ก็ฟังเขาอธิบายครั้งเดียวอ้ะเนอะใครจำได้หมด) วันที่2ก็มารวบรวมข้อมูลท

สวัสดีค่ะ เราเป็นนศ.จากม.แห่งหนึ่ง ตอนนี้อยู่ปี 4 วิชาชีพครู เอกศิลปะค่ะ ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ ตอนที่เรายังไม่เข้าม.เรารู้สึกว่าตัวเองมีความมั่นใจมาก มีความพยายาม และพร้อมจะเผชิญกับทุกสิ่งค่ะ จนถึงช่วงป

เราแค่อยากระบาย..:( เรายังอยู่แค่ช่วงวัยรุ่น เรารู้ตัวว่าเป็นแค่คนห่วยๆแย่ๆคนหนึ่ง เราเรียนไม่เก่ง ปากหมาปากร้าย นิสัยแย่ ไม่มีอะไรดีเลย นิสัยก็แค่เด็ก ด้วยนิสัยของเราเป็นแบบนี้ เราก็มักจะทะเลาะกับ

หนูอยู่ม.3เเล้วค่ะเเต่ไม่รู้ว่าจะเข้าสายไหนดี หนูอยากเข้าสายวิทย์คณิตค่ะ เเต่วิชาสองนี้อ่อนมากๆ ภาษาก็ชอบเเต่เรียนไม่รอดค่ะ😭 อยากไปทางภาษาจีนกับอังกฤษเเต่ยอมรับว่าเรียนพอได้ เเต่ไม่ถึงกับเก่ง มันเก้ๆก

ไม่เก่ง ไม่ค่อยชอบ เขียนไม่เป็น วิชาที่เกลียดมากๆ คือภาษาอังกฤษ ในสมัยผมตอนเด็กๆ แม้แต่อ่านออกเสียงยังไม่คล่องเลยครับ แล้วเวลาพูดบางครั้งก็ติดอ่าง มันมีวิธีแก้จุดไหนบ้างครับ แล้วฝึกยังไงให้พูดได้คล่อง

ตอนนี้เรารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีตัวตนอะไรเลย เราเป็นลูกคนเดียว เราเกิดมาไม่เคยเจอหน้าพ่อ ส่วนแม่ไม่ติดต่อมาหาเราเลย เราอยู่กับตามาตั้งแต่เด็ก เราทำงานมาไม่ว่าจะ&nbs

อ่านชื่อกระทู้ที่ผมนั้นตั้งขึ้น ทุกคนก็น่าจะมีคำตอบในใจที่แตกต่างกันไปอยู่แล้ว และ พร้อมเหตุผลต่าง คงเช่นเหตุการณ์ การเวลา ใครสักคน ความรัก และอื่นๆ ผมก็มีเหมือนกันครับ ละมั้ง ที่ผมบอกอย่างนี้ คือผมไม

สวัสดีค่ะ เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ช่วงประถม เราเป็นเด็กคนนึงที่อยู่ตจว สังคมในโรงเรียนของเราเป็นฟิลลูกหลานของบุคคลากร เราเป็นเด็กที่หน้าตาบ้านๆ อ้วนดำ มักจะถูกบูลลี่จากเพื่อนรุ่นเดียวกัน มากไปกว่านั้นค