ท่านนักปฏิบัติ…

จิต ไม่ใช่วิญญาน เพราะถ้าเห็นวิญญานดับได้แล้ว ต้องเข้าไปเห็นอสังขตธรรมได้ แต่ความจริง จิตเป็น“ปัญญา” อันเป็นทิฐิความเห็นต่อสิ่งต่างๆว่าเป็นทุกข์ ไม่เที่ยง ไม่ใช่ตัวตน ขึ้นกระทู้ ไว้อย่างน

อยากถามผู้รู้ที่ปฏิบัติภาวนาโดยเฉพาะวิปัสสนาว่าในการปฏิบัติวิปัสสนาถ้าถึงจุดที่จิตผู้รู้มันรู้ทันกิเลสรู้ทันอารมณ์เองโดยไม่ต้องเจตนานี่ถึงขั้นไหนครับวิปัสสนาญาณไหมครับ ถ้าเป็นวิปัสสนาญาณนี่ขั้นไหนครับ

การปฏิบัติอาศัยความมีอยู่จริงของจิตที่จิตอยู่กับกาย แต่ไม่แนบติดกับกาย มีระยะห่างระหว่างสองสิ่งนี้ เมื่อเห็นความไม่ติดกัน จะให้ความรู้สึก โล่ง ว่าง เบา สงบ สุข อันเป็นสภาพจิตใจ (จิตในจิต) ขณะนั้น

ตามหัวข้อเลยค่ะ วิธีที่ จขกท ทำปัจจุบันนะค่ะ เดินจงกรมจะกำหนดสติให้อยู่กับการก้าวเท้า ก้าวขวา-พุท ก้าวเท้าซ้าย-โธ จะภาวนาพุทโธตามจังหวะการก้าวของเท้า เดินในระดับความเร็วไม่ช้า ไม่เร็ว ใกล้เคียงกับการเ

สัมปยุตธรรมนั้น เป็นการเอาจิตที่เป็นฌานมาวิปัสนา มาภาวนา เรียกว่าเป็นการเอาจิตที่เป็นฌานมาใช้ประโยชน์ 1.เห็นตัวถูกรู้ (อาการ) ,ตัวรู้(จิตที่เป็นฌาน)ได้ชัดเจน เห็นลักษณะการเกิดดับได้ชัดเจน  2.เข้า

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ