ปัญหาครอบครัว ?

สวัสดีค่ะคือหนูมีเรื่องอยากจะขอคำแนะนำพี่พี่ในกระทู้ในการจัดการความคิดของหนูค่ะเผื่อหนูอาจจะมีความคิดตรงไหนที่ไม่ค่อยถูกต้องไปบ้างคือว่าหนูเป็นแค่เด็กวัยรุ่นมัธยมต้นคนนึงเลยค่ะ ช่วงนี้หนูก็รู้สึกว่าหนูใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบมีความสุขดีนะคะแต่ว่ามันเหมือนขาดอะไรสักอย่างเลยค่ะ ก่อนหน้านี้ตั้งแต่หนูขึ้นประถมปลายมาก็รู้สึกว่าไม่ค่อยได้รับกำลังใจจากปากพ่อกับแม่เลยค่ะ เข้าใจมาโดยตลอดนะคะว่าเขาทำงานไม่ค่อยได้มีเวลามาใส่ใจเรามากขนาดนั้น บางทีหนูก็น้อยใจนะคะแต่ก็นั้นแหละค่ะใจเขาใจเราแต่เวลาเขาเหนื่อยมากมากหรือหนูทำอะไรให้เขาหงุดหงิดเขาก็พูดคำแรงแรงใส่หนูตลอดเลยค่ะ สำหรับพี่พี่ทุกคนอาจจะมองว่ามันก็แค่นี้ก็ได้นะคะแต่สำหรับหนู หนูเข้าใจค่ะว่ามันเหนื่อยที่จะต้องหาเงินมาดูแลครอบครัวแต่คำบางคำหนูคิดว่าไม่ควรออกมาจากปากพ่อกับแม่จริงจริงค่ะ หนูเคยโดนไล่ไปตายจากปากของแม่และโดนถามว่าเกิดมาทำไมจากปากของพ่อค่ะ มันติดอยู่ในใจหนูมาโดยตลอดตั้งแต่ช่วงประถมปลาย หนูโตขึ้นแต่หนูไม่ทราบว่าหัวใจของหนูต้องเข้มแข็งมากตามขนาดไหน เพราะหนูคิดว่าหัวใจของหนูก็ดวงเดิม ดวงเดียวกับตอนหนูเป็นเด็ก ตั้งแต่โตเขาแทบจะไม่ค่อยถนอมเลยค่ะ เวลาเขาอารมณ์ดีเราก็ปกติกันดีค่ะคาดว่าคงจะเหมือนกับครอบครัวอื่นๆ แต่ถ้าเขาได้หงุดหงิดเขาก็จะด่าจะไล่หนูทุกทีเลยค่ะ หนูคิดว่าตัวหนูเองไม่ใช่เด็กดีแต่หนูก็ไม่เคยคิดที่จะอยากทำอะไรที่คิดว่าพ่อแม่ผิดหวังในตัวหนูเลยค่ะ อาจจะมีบ้างที่หนูเผลอทำเขาเสียใจ แต่หนูไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยนะคะ เขาคิดว่าหนูไม่รักเขาเลยเพราะเวลาหงุดหงิดเขาจะด่าจะว่าตลอดเลยค่ะ หนูไม่รู้พี่พี่จะเข้าใจมั้ยนะคะแต่ว่าหนูรักเขามาก หนูแค่ไม่รู้จะแสดงออกไปยังไงว่าหนูรักพวกเขาขนาดไหน เพราะว่าหนูเป็นคนขี้อายด้วยค่ะ เขาชอบถามว่าทำไมต้องอาย อยากบอกสุดสุดเลยค่ะว่าพวกเขาเองก็มีส่วนที่ทำให้หนูไม่ชอบตัวเองแบบนี้ หนูรู้สึกว่าไม่น่าจะมีทางเป็นไปได้นะคะที่หนูจะส่องกระจกแล้วไม่ชอบตัวเองถ้าไม่มีใครมาติ มาว่า เคยเข้าใจค่ะว่าเขาติเพราะต้องการให้แก้ อย่างเช่นล้อว่าเป็นช้างเพราะต้องการให้ลดน้ำหนัก แต่พอมันพูดมาเรื่อยๆมันก็ทำให้หนูเสียเซลฟ์ไปเลยค่ะ หนูก็เลยอยากจะถามพี่พี่ในกระทู้ว่าหนูควรปรับแก้อะไรในวิธีการคิดหนูมั้ยคะ หนูจะได้เข้าใจปัญหามากขึ้นไปอีกเพราะหนูก็ไม่ได้อยากร้องไห้ทุกรอบที่เขาด่าค่ะแต่มันเหนื่อยมันเสียใจมากจริงๆค่ะ หนูร้องไห้ไม่มีเสียงมานานมากจนลืมว่าร้องไห้แล้วสะอื้นมันเป็นยังไงไปแล้วแหละค่ะ ขอโทษที่กระทู้เยอะขนาดนี้นะคะเพราะถ้าไม่มีที่นี้หนูก็ไม่กล้าเล่าในไหนอีกแล้วค่ะ รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ