โคลงโลกนิติ

......ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงหยิบก้อนโคมัยเล็กๆ แล้ว ได้ตรัสกะภิกษุ นั้นว่า ดูกรภิกษุ การได้อัตกาพแม้มีประมาณเท่านี้แล เที่ยง ยั่งยืน มั่นคง ไม่มีความแปร ปรวนเป็นธรรมดา จักคงเที่ยงอยู่เสมออย่างน

ใครหรือรักยิ่งแท้ กายจิตสละสิ้นแล้ ร่วมสร้างธรรม(ะ)หน ทุกข์ทนหมองหม่นไหม้ ท่านปลุกปลอบช่วยไว้ โอบเอื้ออุ้มชู จริงเฮย ครูดุจเทพเทวา เมตตาศิษย์ยิ่งไซร้ กายจิตจักน้อมไหว้ แซ่ซ้องนับถือ. เสมอนา

เสียแรงรักหลงรักกระไรหนอคิดว่ารักหวังรักจักเพียงพอไฉนหนอว่ารักจักกลับชัง"หรือคนดีมีรักสลักจิตเลยเมินมิตรแหน่งหน่ายทำลายหวังขยำรักย่อยยับนับร้อยครั้งแผนปิดบังรักเล่นน่าเห็นใจ""เปรยคำคมสม

อันโคลงที่ดี กวีเก่าท่านชี้ เอกโทโทษมา อย่าใส่ให้มาก ไม่ยากคิดหา อาจดูเหมือนว่า มักง่ายเกินไป อัน การประดิษฐ์ร้อย          เรียงคำ โคลง แบ่งบังคับกำ       

ใส่โค้ด

รักมิตรอย่าคบสนิท ทั้งตน อันใช่มิตรอย่ายล กล่าวใกล้ รักแล้ว บ่ เห็นผล เป็นโทษ คุณนา โทษเท่าใดเห็นไซร้ ส่อสิ้นทุกอัน แปลว่าอะไรหรอครับไม่รู้จริงๆ

@ ใส่ใจพร้อมถี่ถ้วน คำนึง ภัยเภทเหตุคลายลด เลี่ยงได้ ความรู้คู่สติพึง มุหมั่น ปฏิบัติมั่นไซร้ให้ สุขสันต์ @ ก่อนสิ้นคืนค่ำนี้ นะสหาย ประเสริฐเลิศธรรม์พร ปรกคุ้ม วันใหม่ใช่ภัยคลาย เศร้าสร่าง เหตุทุกข์

หนูต้องแต่งโคลงสี่ส่งครูเกี่ยวกับมหาเวสสันดรชาดก ถูๆไถได้แค่นี้แหละค่ะ😭 ครั้นนางแสวงหมากไม้ พนาลัย  กลับลับเหลือมาลัย แค่ร้อย  สังหรณ์แปลกพลัดไกล ลูกห่าง  เร่งรุดแข่งแสงคล้อย ลับฟ้าลา

: เบญจางคอักษร ร่ายสุภาพ @ วันใหม่มี พระสัญญา....ทุกเวลา มีหวัง มืดบดบัง มีแสง....สิ้นเรี่ยวแรง มีพระพร ทรงอาทร ทุกเมื่อ....ข้าฯเชื่อแน่ โปรดให้ กลับสู่ "บ้านแท้" ไซร้....เมื่อสิ้นเสร็จงาน