มีมิตรจิตอย่าให้ สนิทนัก อันใช่มิตรอย่ารัก ร่วมไร้ ผิดพ้องหมองใจจัก แสวงโทษ ตนนา มีเท่าใดรู้ไซร้ ส่อสิ้นฯแปลว่าไรหรอคับ

......ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงหยิบก้อนโคมัยเล็กๆ แล้ว ได้ตรัสกะภิกษุ นั้นว่า ดูกรภิกษุ การได้อัตกาพแม้มีประมาณเท่านี้แล เที่ยง ยั่งยืน มั่นคง ไม่มีความแปร ปรวนเป็นธรรมดา จักคงเที่ยงอยู่เสมออย่างน

ใครหรือรักยิ่งแท้ กายจิตสละสิ้นแล้ ร่วมสร้างธรรม(ะ)หน ทุกข์ทนหมองหม่นไหม้ ท่านปลุกปลอบช่วยไว้ โอบเอื้ออุ้มชู จริงเฮย ครูดุจเทพเทวา เมตตาศิษย์ยิ่งไซร้ กายจิตจักน้อมไหว้ แซ่ซ้องนับถือ. เสมอนา

อันโคลงที่ดี กวีเก่าท่านชี้ เอกโทโทษมา อย่าใส่ให้มาก ไม่ยากคิดหา อาจดูเหมือนว่า มักง่ายเกินไป อัน การประดิษฐ์ร้อย          เรียงคำ โคลง แบ่งบังคับกำ       

ปกติดวงใจย่อมไหวหวั่นยุบยิบไม่สนแสงเดือนหรืออาทิตย์ที่อาบและฉาบทาโลกวัตถุ จะกระทำกิจอันใดก็พึงพิจารณาถึงคุณและประโยชน์ของสิ่งนั้นเสมอ จนพบว่า ย่อมมีอาการ "เข้า" ไปทำ แล้วเห็นโทษ จึงสลัด ล่ว

เสียแรงรักหลงรักกระไรหนอคิดว่ารักหวังรักจักเพียงพอไฉนหนอว่ารักจักกลับชัง"หรือคนดีมีรักสลักจิตเลยเมินมิตรแหน่งหน่ายทำลายหวังขยำรักย่อยยับนับร้อยครั้งแผนปิดบังรักเล่นน่าเห็นใจ""เปรยคำคมสม