ภาวนาทำให้มีปัญญาจริงไหม และทำไม

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติภาวนาในพระพุทธศาสนาสมาธิที่ถูกต้องที่เป็นฐานในการเจริญปัญญาวิปัสสนาเป็นอย่างไรต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เนื้อรู้ตัวเวลาเคลิ้มเวลาเผลอไปคิดด้วยหรือไม่ครับ แล้วอานาปานสติในพระสูตรที่

ภาวนา การเจริญภาวนา นั้น เป็นการสร้างบุญบารมีที่สูงที่สุดและยิ่งใหญ่ที่สุดในพระพุทธศาสนา จัดว่าเป็นแก่นแท้และสูงกว่าฝ่ายศีลมากนัก การเจริญภาวนานั้น มี ๒ อย่างคือ " สมถภาวนา ( การทำสมาธิ )"

ภาวนา ทำยังไงครับ

พอภาวนาไป จิตมันทุกข์ หนียังไง สลัดคืนยังไง ก็ไม่พ้น ก็วนกลับมาใหม่ จึงเห็นว่ากายนี้เองเป็นเหตุให้มีจิต ถ้าความตายมาถึง ขันธ์5นี้ก็จะแตกดับลงอย่างสมบูรณ์ ชาติหน้าย่อมไม่ปลากรด พอคิดอย่างนี้ ใจก็อิ่มเอ

การภาวนาจนแจ◌้งือสังขตธรรม ตามที่พระพุทธเจ้าทรงสอน แต่ก็ยังตกอยู่ภายใต้ไตรลักษณ์ แต่กว่าจะเห็นก็ต้องไล่บี้ให้มันกล้อมแกล้มอร่อย แบบนี้เป็นเพราะฉันทะ กับ อ้อมโลกแบบอเนญชา เหมือนกันหรือป่าวครับ เพราะยั

เมื่อนานมาแล้วเคยบริกรรมว่า "พุทโธ กัมมัฏฐาโม กรรมมะจุติ สัมพุทโธ กรรมใดๆ ก็ขอให้อโหสิกรรมต่อกัน ด้วยอานุภาพ พระสัมพุทโธ" พอจิตสงบเคลิ้มลงไป ก็มีเสียงผุดขึ้นมากลางอกว่า "กรรมใดๆ ต้องช

คือจขกทสงสัยมานานแล้วว่าทำไมฆราวาสนักปฏิบัติภาวนฟหลายคนถึงเน้นทำแต่สมถะเพ่งเอาแต่ฌานสมาบัติอย่างเดียวแบบขาดสติจนบางคนหลงนิมิตจนเพี้ยนก็นาด้วยด้วยยนไม่เจริญวิปัสสนาโดยการเจริญสติปัญญากำหนดรู้หรือพิจารณ

มีใครบ้างมีใครปฏิบัติภาวนาวิปัสสนาตามแนวทางการเจริญสติหรือสติปัฏฐานแล้วเห็นความเปลี่ยนของนิสัยและจิตใจอยากให้แชร์ประสบการณ์หน่อยครับ โดยเฉพาะคนที่ปฏิบัติแบบจริงจังเห็นความเปลี่ยนแปลงยังไขบ้างทั้งนิสัย