ผมอยากจะระบายความรู้สึกผมแต่ในชีวิตจริงนี่มันไม่มีใครเข้าใจเลย มันไม่มีจริงแบบใครสักคนก็ไม่มีครอบครัวก็ยังไม่เข้าใจเเละสาเหตุหลักที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะครอบครัวผมอีก ผมว่าตอนนี้ผมเข้าขั้นบ้าแล้ว
ผมเป็นเด็กม.3 ใครจะว่าผมยังใงก็แล้วแต่เพราะผมรู้ดีว่าไม่มีใครเข้าใจแต่ผมก็หวังว่าจะมีใครสักคน สักคนที่เข้าใจผมจึงเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็ตามหัวข้อเรื่อง แต่ก่อนอื่นก็ขอบ่นเรื่องก่อนที่ผมจะมาอยู่สภาพนี้ก่อน
แน่นอนสาเหตุหลักมันก็เกิดจากครอปครัวผมนี่แหละผมก็ไม่ใช่เด็กที่เข็มแข็งอะไรก็เหมือนเด็กปกติธรรรมดาที่มีความรู้สึกผมก็เคยเป็นเด็กร่าเริงมาก่อนแต่ผมก็มาถึงช่วง ป.6 ตอนที่ผมคิดได้ มันรู้สึกเหมือนผมพึ่งมีความรู้สึกผมรู้สึกได้ว่าสิ่งรอบข้างมันแปลกไปเพื่อนที่ความรู้สึกที่ไม่เหมือนเพื่อนแต่ที่แย่ที่สุดแม่ที่ไม่เหมือนแม่ทุกอย่างผมผิด ผมผิดพลาดก็ซ้ำเติม จากแม่ที่ไม่เคยว่ากับเป็นคนขยี้ผมมากที่สุด คนที่คุณเชื่อใจมาตลอดมันจบแล้ว แต่ๆผมเป็นคนที่เกลียดความรู้สึกที่แพ้สุดๆ รู้สึกเหมือนผมเเพ้สิ่งที่เกลียดที่สุด เข้าม.1ผมจึงได้เปลี่ยนตัวเอง
เรื่องยังไม่จบแต่เวลาผมหมดแล้วผมไม่รู้ว่ามันบันทึกได้รึเปล่าผมจึงส่งลงก่อน
ขอบคุณที่อ่าน
(บ่นเรื่องชีวิต)ผมอยู่บนโลกนี้เพื่ออะไร
ผมเป็นเด็กม.3 ใครจะว่าผมยังใงก็แล้วแต่เพราะผมรู้ดีว่าไม่มีใครเข้าใจแต่ผมก็หวังว่าจะมีใครสักคน สักคนที่เข้าใจผมจึงเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็ตามหัวข้อเรื่อง แต่ก่อนอื่นก็ขอบ่นเรื่องก่อนที่ผมจะมาอยู่สภาพนี้ก่อน
แน่นอนสาเหตุหลักมันก็เกิดจากครอปครัวผมนี่แหละผมก็ไม่ใช่เด็กที่เข็มแข็งอะไรก็เหมือนเด็กปกติธรรรมดาที่มีความรู้สึกผมก็เคยเป็นเด็กร่าเริงมาก่อนแต่ผมก็มาถึงช่วง ป.6 ตอนที่ผมคิดได้ มันรู้สึกเหมือนผมพึ่งมีความรู้สึกผมรู้สึกได้ว่าสิ่งรอบข้างมันแปลกไปเพื่อนที่ความรู้สึกที่ไม่เหมือนเพื่อนแต่ที่แย่ที่สุดแม่ที่ไม่เหมือนแม่ทุกอย่างผมผิด ผมผิดพลาดก็ซ้ำเติม จากแม่ที่ไม่เคยว่ากับเป็นคนขยี้ผมมากที่สุด คนที่คุณเชื่อใจมาตลอดมันจบแล้ว แต่ๆผมเป็นคนที่เกลียดความรู้สึกที่แพ้สุดๆ รู้สึกเหมือนผมเเพ้สิ่งที่เกลียดที่สุด เข้าม.1ผมจึงได้เปลี่ยนตัวเอง
เรื่องยังไม่จบแต่เวลาผมหมดแล้วผมไม่รู้ว่ามันบันทึกได้รึเปล่าผมจึงส่งลงก่อน
ขอบคุณที่อ่าน