เล่าเรื่องขำๆของไบโพลาร์ไทส์Iให้ฟัง(แปปๆน่าจะลบ) แค่มาระบายเพราะนอนไม่หลับ555

ช่วงนี้เจอมรสุมหนัก เครียดจนไม่อยากลุกจากที่นอน นอนเยอะ ทนหิวข้าว ไม่คุยกับใคร(จริงๆค่อไม่มีใครคุยด้วย)จนเราเริ่มแยกตัวจากสังคม บวกกับถูกยัดเยียดให้แยกตัวไป เราเครียดมาเกิน2อาทิตย์ เริ่มแรกคิดว่ายัง

คือหนูพึ่งเคยทำงานร้านอาหารครั้งแรกเลย พอไปทำคือได้ยืนรายชั่วโมงโดยไม่ได้นั่ง ได้พัก2ชั่วโมง ทำตั้งแต่11:30ถึง21:30 มันปวดขามาก แล้วพอกลับมาพอนอนพักนั่งพักเปปเดียวก็ขาคือก้าวไม่ออกเลยค่ะเจ็บเข่ามากจนร

เรื่องมันเกิดตั้งแต่ตอนที่หนูอายุ13 ปี ทุกครั้งที่หนูป่วย ทุกคนในครอบครัวมักจะพูดว่า ไหน? เป็นอะไร? ก็ยังสบายดีนิ..... มันเลยทำให้หนูไม่กล้าที่จะบอกว่าหนูไม่สบายนะ วันนี้หนูรู้สึกแปลกๆ รู้สึกไม่ค่อยดี

อยากจะเล่าอาการนี้สาวโสดน่าจะเป็นกันเยอะน่ะค่ะ ^^ เรื่องมันยาวขอเล่าสั้นๆ (สั้นแล้วจริงๆน่ะค่ะ) ทั้งเดือนที่ผ่านมา เราเข้าออกโรงพยาบาล คลินิก สถานีอนามัย รวม 12 ครั้ง ซึ่งปัญหาที่พบเริ่มแรกเลย คือ ขา

พี่ๆคิดคิดว่าหนูผิดไหมหนูแย่ขนาดนั้นเลยหรอยายหนูพิการทา9ปีตอนหนูป.2หนูต้องเริ่มทำงานบ้านทุกอย่างยายหนูป่วยพูดไม่ได้เดินไม่ได้ต้องยอมรับว่าหนูเคยด่ายายแต่หนูรักยายนะคะมันก็ต้องมีบ้างที่หนํโมโหหนูก็กลับ

จากเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย หรืออะไรก็แล้วแต่ แบบมันทนไม่ไหว ร้องไห้ หรือว่าหลบไปตั้งสติ แล้วบทสรุปคุณลาออกมั้ย? เพราะอะไรคะ?

ตามกระทู้เดิม เงินอาจจะเป็นปัญหาถ้าคิดจะมีลูก แต่อยู่คนเดียวได้ แต่เจ้านายนี่แหล่ะ ที่ทำให้ไม่อยากอยู่ ทำงานมา7ปี ก็ไม่ไหวจะทนจริงๆ ลามมายัน พ่อ แม่ พี่ เกือบจะเข้าพบจิตแพทย์หลายรอบมาก เคยคิดที่แบบเอา