ช่วงนี้เจอมรสุมหนัก เครียดจนไม่อยากลุกจากที่นอน นอนเยอะ ทนหิวข้าว ไม่คุยกับใคร(จริงๆค่อไม่มีใครคุยด้วย)จนเราเริ่มแยกตัวจากสังคม บวกกับถูกยัดเยียดให้แยกตัวไป
เราเครียดมาเกิน2อาทิตย์ เริ่มแรกคิดว่ายังไงไม่คุยก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร จนเมื่อวานเรามีความรู้สึกอยากร้องไห้ตลอด แต่ก็ยังยั่งทำงานปกติ จนกระทั่งเรามีความคิดจะวางแผนฆตต.ในวันนี้ พอคิดว่า อ่าจะหลุดพ้นเรื่องนี้ไปสักทีเราก็ยิ้มออกมาหัวเราะเริงร่สอยู่คนเดียว แต่ลูบเดจาวูก็เป็นแบบนี้จนถึงวันนี้ที่ตื่นมา ไปโรงบาลไม่ทัน เราพึ่งพบหมอไป และยาก็กินต่อเนื่อง (กินยาตลอดชีวิต) เมื่อวานเรากลับมาจากที่ทำงานร้องไห้หนักมาก บอกตัวเองว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดาเดี๋ยวก็ผ่านไป ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เดี่ยวมันก็ผ่านไป
มันคือภาวะอะไร ที่ทำให้เราหัวเราะออกมาเมื่อเราวางแผนฆตต.
ดีใจเมื่อวางแผนฆตต.มีใครเป็นเราไหมคะ
เราเครียดมาเกิน2อาทิตย์ เริ่มแรกคิดว่ายังไงไม่คุยก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร จนเมื่อวานเรามีความรู้สึกอยากร้องไห้ตลอด แต่ก็ยังยั่งทำงานปกติ จนกระทั่งเรามีความคิดจะวางแผนฆตต.ในวันนี้ พอคิดว่า อ่าจะหลุดพ้นเรื่องนี้ไปสักทีเราก็ยิ้มออกมาหัวเราะเริงร่สอยู่คนเดียว แต่ลูบเดจาวูก็เป็นแบบนี้จนถึงวันนี้ที่ตื่นมา ไปโรงบาลไม่ทัน เราพึ่งพบหมอไป และยาก็กินต่อเนื่อง (กินยาตลอดชีวิต) เมื่อวานเรากลับมาจากที่ทำงานร้องไห้หนักมาก บอกตัวเองว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดาเดี๋ยวก็ผ่านไป ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เดี่ยวมันก็ผ่านไป
มันคือภาวะอะไร ที่ทำให้เราหัวเราะออกมาเมื่อเราวางแผนฆตต.