ขอเขียนความรู้สึกลงในนี้นะคะ

คือพ่อแม่เราแยกทางกันค่ะ แล้วเราก็อยู่กับแม่ซึ่งก็ลำบากอยู่ค่ะ แม่กู้รายวัน ขายแผงที่เอาไว้ขายของขายกับข้าวในตลาด ขายที่ ที่ยายให้ แล้วตอนที่พ่อกับแม่เลิกกันครั้งแรก แม่ก็แอบไปขายที่ซึ่งตัวเราเองที่เป็นลูกก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แล้วพอกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแม่บอกต้องให้เงิน2000ต่อ10วันซึ่งพ่อก็ให้แค่2ครั้งต่อจากนั้นก็ไม่ให้ทำให้แม่หมุนเงินไม่ทันเพราะต้องใช้จ่ายในการซื้อของมาทำขาย ตอนกลับมาอยู่ด้วยแม่ก็ไม่บอกตอนที่พ่อมาว่าขายที่แม่ก็ยังไม่บอกเราเหมือนเดิมค่ะ พอพ่อรู้(ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่ารู้มาได้ยังไง)พ่อก็มาว่าแม่ว่าไม่มีสมองเลย พ่อบอกถ้ามาปรึกษาจะขายได้ราคาดีกว่านี้ ซึ่งแม่ก็ขายตอนที่เลิกกันซึ่งก็ไม่ผิด แต่เรารู้สึกว่าทำไมถึงไม่บอกเราที่เป็นลูกบ้างเลย พอเวลาผ่านไป พ่อเราก็มีแฟนใหม่ พ่อเราก็อวดคนทั้งหมู่บ้านจนแม่ได้ยิน ก็มานินทากับเพื่อนว่าชอบมาอวดมีไปใครเขาว่า ซึ่งก็จริงอยู่ค่ะ เราลืมเล่าค่ะ คือแม่เราทะเลาะกับคนในครอบครัวด้วยแล้วมาอยู่บ้านเช่าค่ะ ต่อนะคะ แล้วแม่จากที่ขายแผงก็มาขายไก่ย่างอยู่ใกล้กับที่ท่องเที่ยว ข้างๆกับคนรู้จัก แล้วเราก็จากปกติซึ่งตื่นแบบปกติแบบคนทั่วไป6โมงกว่าก็ต้องปรับเปลี่ยนมาเป็นตี5 แต่เรื่องนี้ก็ไม่ค่อยมีผลกระทบอะไรมาหรอกค่ะ แต่ว่าตรงที่แม่ขายพ่อตอนเที่ยงชอบมากินตรงนี้ค่ะ แล้วพอทีนี้เวลาพ่อรู้ว่าแม่จะพาเราย้ายไปอยู่กับญาติ ซึ่งญาติคนนี้แม่บอกว่ารู้จัก แต่เราไม่รู้จักค่ะซึ่งเราก็ไม่รู้ถ้าไปอยู่จะอยู่ด้วยยังไง แล้วพอพ่อรู้พ่อก็โทรมาถามเราแล้วก็ขอคุยกับแม่เราแต่แม่ไม่อยากคุยพ่อก็บอกให้เปิดลำโพงแล้วพ่อเราก็ด่าแม่เราเลยค่ะ ว่าจะไปทำไมไม่ห่วงลูกเลยหรอว่าจะมาเรียนยังไง ขึ้นรถรับส่งทันรึเปล่า ซึ่งเราก็ต้องปรับตัวเช่นกัน แล้วพ่อก็บอกว่าถ้าเลี้ยงไม่ไหวก็เอาลูกมาคืนกูจะไปไหนก็ไป พอทีนี้แม่ก็โทรหาเพื่อนค่ะแล้วเราให้ฟังแล้วเพื่อนแม่ก็บอกให้เราต้องปรับตัวแล้วอยู่ข้างแม่ แล้วบอกอย่าเอาแต่ความสบายพ่อให้แต่เงินไม่ทำอเไรเดี๋ยวลูกจะทำอะไรไม่เป็นแล้วจะไปอยู่กับเมียใหม่เขาได้ไง แรกๆก็จะเอาใจแต่หลังๆเขาอาจจะเหยียบย่ำเราถ้าเขามีลูกเขาก็จะดูแต่ลูก แล้วก็บอกว่าเราต้องมีลำบากบ้าง ซึ่งที่ผ่านมาเราก็ลำบากอยู่แล้วไม่พอหรอคะเราก็ไม่ยอมไปอยู่กับพ่อก็อยู่กับแม่เพราะเป็นห่วงแต่อยู่ก็โดนแม่บ่นแม่ว่า แล้วพอรายวันมาบ้านแม่ไม่อยู่เพราะไปอยู่กับเพื่อนเราก็ต้องโกหกให้แม่วาป่วยบ้างไปทำงานบ้างสอนให้เราเป็นคนโกหก เราลำบากมาตลอดค่ะแล้วบอกว่าถ้าแม่เป็นอะไรไปล่ะเราก็ใจอ่อนตลอด เราอยากร้องไห้ออกมามาเลยค่ะว่าทำไมเราถึงได้มีชีวิตแบบนี้ไม่ได้เกี่ยวกับด้านการเงินแต่เกี่ยวกับครอบครัว แม่ก็คนในครอบครัวไม่มีใครคบ ก็อยู่ด้วยกันตลอด แล้วก็ว่าเราอยู่แต่กับความสบาย เราก็ไม่ได้สบายอะไรขนาดนั้นนะคะ การเรียนกว่าเราจะได้เกรดสี่ทันก็ยากลำบากกว่าจะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ เราเคยแอบมาร้องไห้บ่อยๆ แล้วตอนร้องไห้ก็คิดถึงยายเพราะตอนยายอยู่ยายทำให้ทุกคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ทำให้แตกแยกค่ะ แต่แตกแยกเพราะต้องการสมบัติของยาย คือหนูอยากให้ยายยังอยู่จังเลยค่ะ555