ขอกำลังใจหน่อยได้ไหมคะ

ตอนนี้หนูอายุ21ย่างเข้า22 หนูอายุเท่านี้แต่พึ่งอยู่แค่ ปี1 กู้กยศ บางทีหนูก็คิดว่า ช้าไปหรือป่าวนะ ที่อายุเท่านี้ แต่ยังได้แค่นี้ ที่บ้านหนูไม่มีที่ไม่มีทาง มีแค่บ้านหลังเดียว ไว้ให้อาศัย พื้นที่แคบๆ มียาย ที่อยู่บ้านคนเดียว เพราะหนูมาเรียน ต่างจังหวัด ลูกของยายก็ขายที่ทางตัวเองไปอยู่ที่อื่น จากที่เคยอยู่ใกล้ๆ บางทีหนูมองไปที่คนอื่น หนูก็ท้อ ต้นทุนชีวิตเราไม่เท่ากัน หนูก็พยายามอยากจะออกจากจุดนี้ แต่บางทีหนูก็เหนื่อยกับเรื่องต่างๆมากเกินไป ยายหนูแก่ลงทุกวัน หนูกลัวจะถึงวันนั้นก่อนที่หนูประสบความสําเร็จ บางวันก็นั่งร้องไห้คนเดียว ทำไมชีวิตถึงได้ลำบากขนาดนี้ อยากมีชีวิตที่ดีเหมือนคนอื่นบ้าง อีกอย่างหนูเรียนคณะวิทยาศาสตร์ ซึ่งหนูก็มีแอบคิดว่าเลือกผิดหรือป่าวนะ มันจะทำให้เรามีหน้าที่การงานที่ดีจริงไหม หนูได้แต่คิด ซิ่วก็ไม่ได้ ไม่มีเงินมากขนาดนั้น หนูเหนื่อยแต่ก็สู้ ฝืนไปในทุกวัน หวังว่าสักวันมันจะดีขึ้น อยากขอกำลังใจจากพี่ๆ ที่เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก หนูไม่มีอะไรเลยจริงๆ สักวันหนูจะมีมันได้ใช่ไหมคะ ชีวิตหนูจะดีขึเนใช่ไหม